Sostika Logia

 
2014

Κυριακ προ των Φτων
( Μρκ. α,’  1- 8 )

Στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ δεσπζει η μορφ του Προδρμου, ο οποος κατχει ξεχωριστ θση ανμεσα στις θεπνευστες μορφς της Εκκλησας και του Χριστιανισμο γενικτερα. Υπρξε ο προγγελος της παρουσας του Χριστο και διδσκαλος της ιστητας και της κοινωνικς δικαιοσνης, καθσον ταν πλρης Πνεματος Αγου, θεπνευστος και θεοδδακτος. Αυτ που λεγε τα εφρμοζε εκενος πρτος, γι' αυτ ο λγος του εχε κρος και ο κσμος τρεχε να τον ακοσει, για να φωτισθε και καθοδηγηθε απ'αυτν.
Και εκενος συνεπς στην αποστολ του προτρεπε τους ακροατς του σε μετνοια. Τους δδασκε να εγκαταλεψουν την αμαρτα και να επιστρψουν στο Θε γιατ πλησιζει η βασιλεα του Θεο. Ο διος ταν ολιγαρκς και λιτοδαιτος και φοροσε να χιτνα και ζνη δερμτινη στη μση του και τρεφταν με ρζες φυτν και γριο μλι.
Προς τους τελνες λεγε να μη αισχροκερδον αλλ να παρνουν μνο τον προβλεπμενο απ τον νμον φρον απ τους φορολογομενους. Προς τους στρατιωτικος λεγε να μη εναι ρπαγες, να μη εκβιζουν τους πολτες και να αρκονται στο μισθ τους.
Αυτς εναι, ο Ιωννης ο Πρδρομος, ο οποος γινε σαλπιγκτς της ερμου. Κατ την εποχν της εμφανσεως της μεγλης αυτς ασκητικς μορφς οι νθρωποι ταν ως πρβατα χωρς ποιμνα κατασπαρασσμενα απ τους λκους, ως στρτευμα, χωρς αρχηγ διασκορπισμνο. Γι' αυτ το κρυγμα του ταν συγκλονιστικ και προετομαζε τους ανθρπους να ακολουθσουν τον αρχηγ της ζως τον Θενθρωπο Κριο.
Ο Ιωννης παιξε και το ρλο του πρτου θεμελιωτο της Εκκλησας γιατ αυτς στρατολγησε τους πρτους στρατιτες στο χριστιανικ στρατπεδο. Οι πρτοι μαθητς του Χριστο ταν μαθητς του Ιωννη και ο Ιωννης ταν αυτς που επε τι εγ πρπει να ελαττνομαι και αυτς να αυξνει, δηλαδ ο Χριστς.
Κποια μρα στειλε μερικος μαθητς του στο Χριστ και τον ρτησα συ εσαι ο ερχμενος περιμνουμε λλον. Και δεν το κανε αυτ ο Πρδρομος απ γνοια, γιατ αυτς εχε υποδεξει στους ανθρπους το Μεσσα, αλλ για να συνδσει στεντερα τους μαθητς του με το μεγλο Διδσκαλο, αφο αυτς επρκειτο να φγει απ τον κσμο αυτ. Ο Κριος, ταν τον πλησασαν και τον ρτησαν οι μαθητς του Βαπτιστο τους απντησε. Πστε στον Ιωννη τα σα βλπετε με τα μτια σας, δηλαδ λεπρο καθαρζονται, δαιμνια εκβλλονται, τυφλο αναβλπουν και νεκρο εγερονται. Και ευτυχες θα εναι σοι δεν θα σκανδαλισθον αλλ θα πιστψουν σε μνα. 
Αυτ τα ασυνθιστα και πρωτοφαν σημεα διαβεβαωναν την θεα προλευση του Κυρου και καναν τους μαθητς του Ιωννη να προσλθουν στον κκλο του Χριστο και να αποτελσουν τη ζμη με την οποαν ζυμθηκε το χριστιανικ φραμα.
Αυτ η παρακνηση του Προδρμου να ακολουθσουν οι νθρωποι το Χριστ και το κρυγμα της μετανοας που ακοσθηκε στην ρημο συνεχζει να καρποφορε και σμερα και σε κθε εποχ. Καλε τους ανθρπους να αναλβουν την πνευματικ πανοπλα, να συμμορφωθον προς το προσκλητριο του Χριστο και να αγωνισθον στην καθημεριν ζω για την επικρτηση του Ευαγγελου. Και σοι αγωνζονται αυτν τον καλν αγνα προστθενται στο στρτευμα του Λγου του Θεο  και  προετοιμζονται  για  τη  Βασιλεα των ουρανν την οποα προγεονται απ τη ζω αυτ. Αμν.

Κυριακ μετ τα Φτα
( Κατ Ματθαον Κεφ. 4, χωρα 12 ως 17 )


Ο νθρωπος εναι πλασμνος να περπατε στο φως της ημρας και χι στο σκοτδι της νχτας. Εκτς μως του φυσικο φωτς και σκτους υπρχει και το ηθικ φως και σκτος τα οποα ασκον επδραση στον εσωτερικ κσμο του ανθρπου. τσι πως χουμε τη φυσικ πραγματικτητα χουμε και την ηθικ πραγματικτητα, μσα στην οποα ζει και κινεται ολκληρη η ανθρωπτητα. Και πως την πηγ του φυσικο φωτς την αποτελε ο λιος τσι και την πηγ του ηθικο φωτς την αποτελε ο λιος της δικαιοσνης ο Χριστς, ο οποος φωτζει πντα νθρωπο ερχμενον εις τον κσμον.

Προ Χριστο η ανθρωπτητα βρισκταν μσα στο ηθικ σκτος της γνοιας και της πλνης, γιατ εχε χσει το δρμο της αλθειας και τον πνευματικ προσανατολισμ και δεν γνριζε που βαδζει. Ο ρχων του σκτους, ο διβολος εχε στην εξουσα του τους λαος και τα βασλεια της γης και τα οδηγοσε πως αυτς θελε.
ταν μως λθε το πλρωμα του χρνου φνηκε μσα στους ανθρπους το αληθιν φως της γνσεως στο πρσωπο του Ιησο Χριστο, ο οποος κατλθε απ τους ουρανος για τη σωτηρα των ανθρπων. λθε για να διαλσει τα ργα του διαβλου και να ξηλσει το κρτος του πονηρο, να φωτσει τους ανθρπους και να τους μεταφρει απ το σκοτδι στο φως. Η πρτη φση του αγνα δθηκε στην ρημο με τους τρεις πειρασμος που υπβαλε ο διβολος στο Χριστ με αποτλεσμα ο πονηρς να νικηθε κατ κρτος, αφο δεν κατρθωσε να εξαπατσει το Θενθρωπο.

Τις πρτες ακτνες του ηλου της δικαιοσνης, δηλαδ την εναρκτριο διδασκαλα Του κουσε η χρα Ζαβουλν και Νεφθαλεμ που βρισκταν στο σκτος της πλνης και της γνοιας. Ο Χριστς επε τι εγ φως ελλυθα εις τον κσμον, να πας ο πιστεων εις εμ εν της σκοτα μη μνει. τσι περιερχταν τις περιφρειες της Παλαιστνης φωτζοντας τους εν σκτει και κηρττοντας αιχμαλτοις φεσιν και τυφλος ανβλεψιν.
Το μτωπο μεταξ φωτς και σκτους διευρνετο και παιρνε παγκσμιες διαστσεις. Και τοτο, γιατ πρεπε να δουν το φως λοι οι λαο της γης. Γι' αυτ ο Κριος στειλε τους μαθητς Του στα πρατα της γης, αφο προηγουμνως τους φτισε με τις πρινες γλσσες του Αγου Πνεματος, για να ανοξουν τα μτια της ψυχς των λαν και να επιστρψουν απ το σκοτδι στο φως και απ την εξουσα του σαταν στην υποταγ του Θεο.
Οι απστολοι με τους συνεργτες του καθς και οι διδοχοι τους ιεραπστολοι, συνεπες στην αποστολ τους εκρυξαν το ευαγγλιο στα πρατα της οικουμνης και εδδαξαν τους ανθρπους να περιπατον ως τκνα φωτς, βαπτζοντες αυτος εις το νομα του Πατρς και του Υιο και του Αγου Πνεματος. Με τον τρπο αυτ η Εκκλησα του Χριστο εξαπλθηκε και χει στχο να περιλβει λους τους λαος της γης, γι' αυτ ονομζεται καθολικ.
Δυστυχς μως δεν εναι λγοι εκενοι, οι οποοι ακμη προτιμον το σκτος απ το φως του Χριστο. τσι βλπουμε ακμη πολλο να ονομζονται θεοι ακμη και οπαδο του σαταν. Στμεν λοιπν καλς στμεν μετ φβου, γιατ μνο με τη βοθεια του Θεο μπορομε να νικσουμε το σαταν. Αμν.

Κυριακ ΙΒ' Λουκ
Των δκα λεπρν
(Λουκ. ιζ’,12-19)

Κτι που συμβανει συνθως στη ζω των βοσκν εναι να χσει ο βοσκς να περισστερα απ τα πρβατ του. Ττε αφνει το κοπδι και τρχει βιαστικς και αναζητε τα χαμνα πρβατα του. πως μως εναι γνωστ, υπρχει και νας λλος βοσκς που δε βσκει λογα πρβατα αλλ λογικ. Αυτς εναι ο Χριστς, ο καλς ποιμν που χει ως λογικ πομνη την κοινωνα των ανθρπων. Ο Χριστς τους ανθρπους τους υπερασπζεται μχρι θυσας. Γι' αυτ λλωστε γινε νθρωπος και λθε στη γη για να αναζητσει και σσει το απολωλς πρβατο. ρθε να σσει τους ανθρπους που ταν πλανημνοι και αιχμλωτοι της αμαρτας, και βρισκταν κτω απ την εξουσα του πονηρο και του θαντου.

Μια μρα καθς βδιζε στην παιθρο κουσε απ μακρι την κραυγ δκα λεπρν οι οποοι ψωσαν σπαρακτικ φων και ζτησαν βοθεια λγοντες, « Ιησο επισττα, ελησαν ημς». Τα δκα αυτ απολωλτα πρβατα εχαν αποκοπε απ το υπλοιπο λογικ πομνιο και ζοσαν ξεχωρισμνα, γιατ εχαν προσβληθε απ λπρα και αργοπθαιναν κατ τρπο δραματικ. Καννας γιατρς και καννας ισχυρς της γης δεν ταν σε θση να προσφρει βοθεια προς τα σκελετωμνα εκενα πλσματα. Μνο ο Χριστς, ο Σωτρας του κσμου και ιατρς των ψυχν και σωμτων, εχε τη δναμη να σσει τους ανθρπους, ακμη και απ ανατες αρρστιες. Αυτ ακριβς κανε και στην προκειμνη περπτωση των δκα λεπρν. Τους σπλαχνστηκε και τους επε, « πηγανετε να δεξετε τους εαυτος σας στους ιερες », και στο δρμο που πγαιναν καθαρστηκαν. Αν και, πως εναι γνωστ, οι εννα απ τους δκα φνηκαν αχριστοι και δεν επστρεψαν να ευχαριστσουν τον ευεργτη τους και να δοξσουν το Θε, ο Κριος ως φιλνθρωπος τους θερπευσε λους.

Αλλ και σμερα, πως και σε κθε εποχ, συνεχζει να ευεργετε τους ανθρπους, αν και πολλο δεχνονται αγνμονες. μως ο Κριος συνεχζει το ργο Του και οδηγε τους ανθρπους στην Εκκλησα για να θεραπευθον απ τα ψυχικ τους λκη και τραματα. Το τι πολλο δεχνονται αγνμονες φανερνει τι οι νθρωποι, λλος λγο λλος πολ, μνο στις κρσιμες στιγμς της ζως τους ενθυμονται το Θε, και ττε τον ικετεουν να τους βοηθσει. ταν μως απαλλαγον απ το κακ που τους βρκε, ττε τον λησμονον και δεν αισθνονται την ανγκη να τον ευχαριστσουν. μως, παρ την αχαριστα των ανθρπων, ο Θες δεν παει να εναι φιλνθρωπος αφο, « τον λιον αυτο ανατλλει επ πονηρος και αγαθος και βρχει επ δικαους και αδκους». Ο Θες εναι αγπη, πως λει ο μαθητς της αγπης ο Ιωννης ο Ευαγγελιστς και αγαπ λα τα πλσματα Του αδικριτα απ τη συμπεριφορ τους απναντι Του. Η αχαριστα απναντι στο Θε βλπτει κυρως τον αχριστο νθρωπο, γιατ η αχαριστα εναι πθος της ψυχς και χει βλαπτικς συνπειες γι' αυτν που την δεχνει. Ο Θες μως δεν πειρζεται απ καννα κακ και ο διος δεν πειρζει καννα. Ο Θες πρσφερε το μννα στους Ισραηλτες στην ρημο και φαγαν, και εκενοι αντ να τον ευχαριστσουν του δειξαν αχαριστα και ανυπακο. ρτον πρσφερε ο Κριος στον Ιοδα, και εκενος τον πρδωσε. Τους λεπρος καθρισε, τους αρρστους θερπευσε, τους νεκρος ανστησε, και ο λας αντ ευχαριστας εφναξε το «σταρωσον αυτν». Αλλ και σμερα η δια τακτικ συνεχζεται απ πολλος. Ποικιλτροπα ευεργετε ο Θες τους ανθρπους, και μως πολλο απ αυτος στρφουν αλλο τα βλμματα τους. Δεν προσρχονται στην Εκκλησα για να βρουν την οδ της σωτηρας. Η συμπεριφορ αυτ μως εναι επικνδυνη και εγκυμονε απρβλεπτους κινδνους για λους. Εναι ανγκη λοιπν να ευχαριστομε συνεχς το Θε, χι μνο για τα υλικ και πνευματικ αγαθ που μας δνει, αλλ και για τις θλψεις που πολλς φορς επιτρπει να μας βρουν. Η θλψη χει αγαθ αποτελσματα και « δι πολλν θλψεων δει ημς εισελθεν εις την βασιλεαν το Θεο», δηλαδ πρπει με πολλς θλψεις να μπομε στη βασιλεα των ουρανν. Αμν.

Κυριακ ΙΕ' Λουκ
Ο Ζακχαος
(Λουκ. ιθ’, 1-10)

Ο Ζακχαος, επειδ ταν κοντς κατο σμα, εμποδζονταν να προσεγγσει το Χριστ, πργμα που το επιθυμοσε πρα πολ, γιατ θελε να απολασει τη ζωογνο πηγ του ελους. Οι αντπαλοι του, οι Φαρισαοι, οι οποοι θεωροσαν τον εαυτ τους ως την πνευματικ αριστοκρατα της Ισραηλιτικς κοινωνας, νμιζαν τι εναι τα καλ παιδι του Θεο και τσι εχαν καταδικσει τον τελνη Ζακχαο ως αμαρτωλ και δικο, γι’ αυτ τον αποστρφονταν.
Ο Ζακχαος μως επιμνει να δει το Χριστ γι'αυτ και ανεβανει σε να δνδρο εκε απ που θα περνοσε ο Κριος και περιμνει με υπομον σπου ο Χριστς πρασε. Ττε ακοει τη φων του Κυρου να του λει, Ζακχαε, κατβα γργορα απ το δνδρο, γιατ σμερα θα με υποδεχθες στο σπτι σου. Ο Χριστς γνριζε τη λαχτρα του Ζακχαου για σωτηρα και τσι του κανε τη μεγλη τιμ να πει στο σπτι του. Η τιμητικ μως αυτ επσκεψη σκανδλισε τους Φαρισαους, οι οποοι ρχισαν να σχολιζουν τι στο σπτι αμαρτωλο ανθρπου πγε να φιλοξενηθε.
Αλλ ο Κριος δεν εξετζει εν φιλοξενηθε σε αρχοντικ σε σπλαιο, και αδιαφορε για τους ψιθρους, γιατ αυτ που τον ενδιαφρει εναι η σωτηρα της ψυχς των ανθρπων. Ο Ζακχαος αντιλαμβνεται τα σχλια των Φαρισαων και γι' αυτ παρνει τη μεγλη απφαση και λει στο Χριστ. Κριε, τα μισ απ τα υπρχοντα μου τα δνω στους φτωχος και αν υπρχει κποιος που τον αδκησα του το αποδδω τετραπλσιο. Η ειλικρινς και μεγαλκαρδη αυτ εκδλωση του τελνη απδειξε τι η ψυχ του δεν εχε διαφθαρε απ το επγγελμ του και μποροσε να σωθε.
Με αυτν τον τρπο ο μικρσωμος Ζακχαιος φραξε το στμα των Φαρισαων και αποδεχθηκε πνευματικς γγας. Δεν νοιξε μνο τη θρα του σπιτιο του για να φιλοξενσει τον Θενθρωπο Κριο αλλ ταυτχρονα νοιξε και τη θρα της καρδις του για να εισλθει και να δειπνσει μαζ του ο παντοδναμος Λγος του Θεο. τσι δικαωσε τον λγον του Κυρου τι πολλο που θεωρονται πρτοι θα εναι τελευταοι εν λλοι που θεωρονται τελευταοι θα αποδειχθον πρτοι. Αποδεχθηκε δε ο Ζακχαος ξυπνος μπορος, ο οποος πωλε πντα για να αγορσει τον πολτιμο μαργαρτη. πως ο ληστς μπκε στον παρδεισο λγοντας το μνσθητ μου Κριε ,τσι και ο Ζακχαος κρδισε τη Βασιλεα των Ουρανν, πργμα το οποο το διαβεβαωσε ο διος ο Κριος λγοντας, σμερον σωτηρα τω οκω τοτω γγονε.
Και ββαια οι νθρωποι των μεταγενστερων εποχν καλοτυχζουν και ζηλεουν το Ζακχαιο, ο οποος τυχε τσο μεγλης τιμς και σωτηρας. Αλλ οι νθρωποι αυτο πρπει να γνωρσουν τι πντοτε υπρχει ευκαιρα να δεχθε ο Χριστς και αυτος στον ουραν. Περνει και σμερα ο Κριος μπροστ απ λους μας και εναι τοιμος να φιλοξενηθε στην καρδι μας. Και οποιοσδποτε νθρωπος τον δεχθε με αληθιν διθεση και πστη χει εξαασφαλισμνη τη σωτηρα του. Οι σγχρονοι μλιστα νθρωποι ευρσκονται σε πλεονεκτικτερη θση απ το Ζακχαο, γιατ εκενος δχθηκε μεν το Χριστ στο σπτι του, εμες μως μπορομε να τον δεχμαστε μσα μας με το Μυστριο της θεας ευχαριστας. Αμν.