Sostika Logia

 
2014

Κυριακ ΙΣΤ' Λουκ
Τελνου και Φαρισαου
 (Λουκ. ιη’, 10-14)

νας τπος που θεωρεται απ λους ποπτος και ανεπιθμητος εναι ο υποκριτς. Υποκριτς πως εναι γνωστ εναι ο νθρωπος  ο  οποος λλα αισθνεται λλα λει και λλα πρττει. Ο υποκριτς στνει παγδες προς τους συνανθρπους του με την κακβουλη πρθεση να πετχει τους σκοτεινος σκοπος του.

Φυσικ ο πρτος υποκριτς υπρξε ο μεγλος εχθρς του ανθρωπνου γνους ο ανθρωποκτνος διβολος, ο οποος εμφανστηκε ως φδι στους αθους και ανποπτους πρωτπλαστους και απ το να μρος υποκρθηκε τι ενδιαφερταν γι' αυτος και απ το λλο τους σπρωξε στην παρβαση της θεας εντολς με λα τα σοβαρ επακλουθα για λο το ανθρπινο γνος.

Ανμεσα στον Ισραηλιτικ λα υπρξε και μα κατηγορα  ανθρπων, οι  γνωστο  μας  απ την Αγα Γραφ Φαρισαοι,  οι  οποοι  ταν  κατ  καννα  υποκριτς.  Αυτος  τους ξεσκπασε ο Χριστς ενπιον του λαο και τους  απεκλεσε  υιος  διαβλου  και  υποκριτς. Οι Φαρισαοι υπερηφανεονταν τι ταν τχα εκλεκτο του Θεο και αποτελοσαν  την αριστοκρατα της εποχς τους. λα μως αυτ ταν εξωτερικο τποι και προσχματα εν για την εσωτερικ και βαθτερη ουσα των πραγμτων αδιαφοροσαν. Οι Φαρισαοι νστευαν, προσεχονταν μπροστ  στους  ανθρπους και διαλαλοσαν τη φιλανθρωπα τους για να αποσπσουν τον παινο των ανθρπων, αλλ κατ βθος ταν κλπτες και ρπαγες και εκμεταλλευτς των αδυντων.

 Καθριζαν, δηλαδ το ξωθεν του ποτηριο εν το σωθεν το φηναν ακθαρτο. Ο Χριστς τους χαρακτρισε ως ασβεστωμνους τφους, οι οποοι ξωθεν μεν φανονταν καθαρο σωθεν μως ταν γεμτοι απ δυσωδα. Εν προσπαθοσαν να αφαιρσουν το χυρο απ το μτι των λλων δεν βλεπαν το δοκρι στο μτι το δικ τους. Οι Φαρισαοι οργζονταν εναντον του Χριστο, γιατ τους ξεσκπαζε μπροστ στο λα και γι' αυτ αποφσισαν να τον εξοντσουν για να απαλλαγον απ' Αυτν. Προκειμνου μλιστα να φθσουν στον Θεοτκο σκοπ τους δεν δστασαν να κνουν τα πντα. Οι Φαρισαοι περιφρονοσαν τους αμαρτωλος και θεωροσαν τους εαυτος τους δκαιους.

Αυτ το βλπουμε στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ, που νας Φαρισαος ανβη στο να του Θεο να προσευχηθε  που  ταν και  νας  τελνης. Ττε  ο  Φαρισαος  μεττρεψε  την  προσευχ σε επανους για τον εαυτ του και σε κατακρσεις κατ του τελνη, ο οποος δεν τολμοσε να υψσει το κεφλι του προς τα πνω αλλ χτυποσε το στθος του και ζητοσε απ το θε να τον ελεσει.

Οι  Φαρισαοι  εκτς της  υποκρισας, της κατακρσεως  και  των  λλων κακιν τους καλλιεργοσαν επσης και την υπερηφνεια, γιατ πντοτε τα ργα τους γινταν για το θεαθναι τοις ανθρποις.

Δυστυχς  μως  η μθοδος αυτ των Φαρισαων, δηλαδ η κατκριση, η υποκρισα και η υπερηφνεια, υπρχει σε  κθε  εποχ  ακμη  και  σμερα,  και  τσι  λοι  μας κινδυνεουμε  να  μολυνθομε απ το φαρισακ πνεμα της εποχς. Εναι ανγκη να φορσουμε, πως λει  ο  Απστολος  Παλος  την  πανοπλα του  Θεο για  να  μη  επιτρψουμε  στο  φαρισακ   πνεμα  να μας  απομακρνει  απ  το  Πνεμα  του  Θεο,  που εναι Πνεμα αγπης,  φιλανθρωπας,  ταπεινοφροσνης,  ειλικρνειας  και  υπακος στο θλημα του Θεο. Ας μιμομαστε  λοιπν  τον  τελνη  και  ας επικαλομαστε το λεος του Θεο για τη σωτρια μας. Αμν.


Κυριακ του Αστου
(Λουκ. ιε’, 11 - 32)


Εναι φανερ τι ο πατρας της παραβολς συμβολζει τον διο το Θε ο οποος εναι τσο πλοσιος  που δε μπορε ανθρπινος νους να το συλλβει. Ο σωτος υις εκπροσωπε τον αμαρτωλ νθρωπο ο οποος απορρπτει το ζυγ του Θεο, κατ τη γνμη του ββαια, και ακολουθε τα πθη του, γενμενος τσι δολος της αμαρτας. Ο πρεσβτερος υις εκπροσωπε τους ανθρπους που δεν χουν περιπσει σε σοβαρς ασωτες και  νομζουν  τι  εναι  εντξει  με  το  θλημα  του Θεο.  σο δε  αφορ  την  περιουσα  που πρε  ο νετερος  υις  και  φυγε, αυτ  εναι  τα   χαρσματα που δνει ο Θες στους ανθρπους τα οποα  ο σωτος υις  κατασπατλησε  ικανοποιντας  τα  πθη  του.
Αυτ παθανει ποιος απομακρνεται απ το Θε και βυθζεται στα πθη και την αμαρτα. Αλλ ευτυχς υπρχει η λση που εναι η μετνοια, την οποα χι μνο δχεται ο Θες, αλλ και καλε τον νθρωπο να μετανοσει. λλωστε το κρυγμα του Κυρου ταν μετανοετε, γιατ πλησιζει η Βασιλεα του Θεο.
Το κατρθωμα του αστου να επιστρψει στον πατρα του αποτελε παρδειγμα προς μμηση για λους τους ανθρπους που συναισθνονται την αμαρτα τους.   Εν θλουν να σωθον οφελουν να συναισθανθον την κατστασ τους και να προχωρσουν σε μετνοια και επιστροφ στο Χριστ. Ο Θες περιμνει την επιστροφ λων και δεν απορρπτει καννα. σες φορς και αν πφτει  ο νθρωπος, τσες φορς πρπει και να σηκνεται. Ο Χριστς δεν λθε να καλσει δικαους αλλ αμαρτωλος εις μετνοια. Ελτε πλησον μου λοι σοι εστε φορτωμνοι και κουρασμνοι και εγ θα σας αναπασω, ακογεται να λει και σμερα η φων Του.
Με τη μετνοια ο νθρωπος ειρηνεεΗ παραβολ του αστου την οποα παρακολουθσαμε στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ εναι τσο σπουδαα στε λχτηκε τι, εν υποθσουμε τι χανταν λη η Καιν Διαθκη και σωζταν μνο η παραβολ αυτ, θα ταν αρκετ να αναπληρσει το κεν και να μας δσει τις γενικς γραμμς του Ευαγγελου. Εναι γνωστ, αλλ ας τη δομε σε γενικς γραμμς.
νας πατρας πολ πλοσιος εχε δο υιος. Ο πρτος και  μεγαλτερος εργαζταν στις δουλεις του σπιτιο και ταν υπκουος στον πατρα του. Ο μικρτερος  μως δεν εκτμησε τη θση του στην οποα βρισκταν και την οποα πολλο λλοι θα ζλευαν, και αφο ζτησε απ τον πατρα του το μερδι του απ την περιουσα, φυγε σε μακριν χρα και δικοψε κθε επικοινωνα με  τον πατρα του.
Εκε αφο σπατλησε την περιουσα του ζντας με ασωτες αναγκσθηκε να ζητσει εργασα ως χοιροβοσκς. μως δεν του επτρεπαν να τρει οτε απ τα ξυλοκρατα που τρωγαν οι χοροι. Στο κατντημα αυτ που πεσε ρθε σε συνασθηση και πρε την απφαση να επιστρψει στον πατρα του, για να εργασθε ως μισθωτς αφο του ζητσει συγγνμη. Αυτ  κανε και επστρεψε. Επε το μαρτον  εις τον ουρανν και ενπιν σου και του ζτησε να τον δεχθε ως μισθωτ του. Ο πατρας τον δχθηκε και τον αποκατστησε στην πρτερ του θση πως εναι γνωστ.
ι με τη συνεδησ του, με το περιβλλον του, και προ παντς με το Θε. Εναι δρο Θεο προς τους ανθρπους η μετνοια, εναι σταθμς στη ζω τους, και πρπει να αποτελε στροφ του νου και της καρδις, στροφ ολκληρης της ανθρπινης παρξης απ το σκοτδι στο φως, απ το θνατο στη ζω, απ το διβολο στο Χριστ. Αμν.
 
                                                                                                    Κυριακ της Απκρεω
                                                                                                         (Ματθ. κε', 31-46)

Σαφς,  κατηγορηματικς  και  αμετκλητος  εναι  ο λγος αυτς του Κυρου, με τον οποον επισφραγζεται. η  ευαγγελικ  περικοπ  της  Κυριακς  της  Απκρεω. Δεν εναι λγος ανθρπινος, αββαιος και χωρς περιεχμενο,  εναι  λγος  θεκς,  προφητικς  και ξιος  κθε  εμπιστοσνης. Και  πς  χι, αφο βγκε απ το στμα του θεου Διδασκλου, του κατ’ εξοχν   Προφτη,  του  Θεανθρπου   Κυρου,  ο  Οποος  εχε δηλσει: «ο ουρανς και η γη παρελεσονται, οι δε λγοι μου ου μη παρλθωσι » (Ματθ.24,35).

Το τι η κρση θα γνει  εναι περισστερο απ ββαιο, γιατ το επε ο Κριος, το προμηνει η ακαταστασα στον κσμο εξ αιτας της αμαρτας, το ζητον οι ψυχς εκενων που θυσιστηκαν για το λγο του Θεο και για τη μαρτυρα του Χριστο, με τα χαρακτηριστικ λγια της Αποκλυψης: «ως πτε, ο δεσπτης ο γιος και ο αληθινς, ου κρνεις και εκδικες το αμα ημν εκ των κατοικοντων επ της γης;»(Αποκ. 6,10).

Πραγματικ, οδυνηρ και δραματικ η στιγμ για τους μεν, ευφρσυνη δε για τους δε. Οι μεν, οι αμαρτωλο δηλαδ, οι δικοι, εκενοι που φνηκαν σκληρο και σπλαχνοι προς τον πλησον τους και δεν δειξαν λεος, οπτε και η κρση θα εναι ανλεος, σμφωνα με τα λγια του Ιακβου Αδελφοθου: «Η γαρ κρσις ανλεος τω μη ποισαντι, λεος» (Ιακ. 2,13), απελεσονται οτοι εις κλασιν αινιον. Αυτο εναι εκενοι, που ο καθνας ββαια με τον τρπο του, επαν στο Θε «απστα απ' εμο, οδος σου ειδναι ου βολομαι», και ζησαν αμετανητοι μακρι απ το Χρστο και την εκκλησα Του.

Αλλ, να και οι δκαιοι, εναι οι ευλογημνοι του Ουρνιου   Πατρα,  οι  οποοι  πραξαν  εντελς   τα αντθετα απ τους προηγομενους. Εναι εκενοι, οι οποοι σαν μοναδικ σκοπ της ζως τους εχαν το πς θα ζσουν με αρετ, με αγπη, με αγιτητα, αυτο «πλυναν τας στολς αυτν και ελεκαναν αυτς εν τω αματι του αρνιο» (Απ. 7,14). Αγωνστηκαν στη ζω και, με τη δναμη του Χριστο, που ζοσε μσα τους, νκησαν στον πνευματικ αγνα εναντον του ψεδους και της πλνης. Αυτο θα απολασουν τα ουρνια εκενα αγαθ, τα οποα «οφθαλμς ουκ εδε και ους ουκ κουσε και επ καρδιαν ανθρπου ουκ ανβη, α ητομασε ο Θες τοις αγαπσιν αυτν» (Α' Κορ. 2,9).

Χσμα μεγλο χωρζει τους μεν απ τους δε. «Και απελεσονται οτοι εις κλασιν αινιον, οι δε δκαιοι εις ζων αινιον». Αλλ ο λγος αυτς του Κυρου δεν μας πληροφορε μνο για την κβαση των πραγμτων κατ την ημρα της κρσεως, αλλ προβληματζει και τον καθνα ξεχωριστ για το ποια θα εναι η θση του την ημρα εκενη. εναι δε σοβαρς ο προβληματισμς αυτς, γιατ, χωρς αμφιβολα, ο κθε νθρωπος επιθυμε ντονα την αιωνιτητα, αφο δεν δημιουργθηκε για το θνατο αλλ για τη ζω.

Πς μως θα αξιωθε ο νθρωπος να απολασει αυτ την αινια ζω, αν προηγουμνως δεν εξασφαλσει τη δικαωση αυτο μπροστ στον αδκαστο Κριτ; Πς θα ταν λογικ να πει κανες στον Παρδεισο μαζ με τις αμαρτες του; Ποιος θα το θεωροσε σωστ να πει σε μα επσημη δεξωση ρακνδυτος και απεριποητος;  Εν  σε  ττοιες  επγειες  συνξεις  οι νθρωποι   εναι   επιμελες,  σον  αφορ στην εξωτερικ τους εμφνιση, πς δεν θα πρπει να εναι επιμελστεροι, ταν πρκειται για την ουρνια παστδα, που λα αστρφτουν απ αρετ και αγιτητα, «που χος καθαρς εορταζντων», που εκε δεν χει θση τποτε το ακθαρτο; «Εν ταις λαμπρτησι των αγων σου πως εισελεσομαι ο ανξιος; εν γαρ τολμσω συνεισελθεν εις τον νυμφνα, ο χιτν με ελγχει, τι ουκ στι» του γμου, και δσμιος εκβαλομαι υπ των αγγλων. Καθρισον, Κριε, τον ρπον της ψυχς μου και σσον με ως φιλνθρωπος».

Με τα λγια αυτ ο υμνωδς της Εκκλησας, ο οποος εχε κατανοσει την αμαρτωλτητ του, την αναγκαιτητα του αγιασμο του και την φιλανθρωπαν του Θεο, απευθνεται στον Ουρνιο Δεσπτη και ζητει τη δικαωση του και τη σωτηρα του. Εναι πργματι αναγκαα και επιτακτικ η δικαωση μας και ο καθαρισμς μας «απ παντς μολυσμο σαρκς και πνεματος» (Β' Κορ. 7,1), εναι απαρατητος ο αγιασμς «ου χωρς ουδες ψεται τον Κριον» (Εβρ. 12,14). Εναι τλος, απαρατητα τα ργα και οι εκδηλσεις της αγπης, διτι τσι εκδηλνεται η ζωνταν και αληθιν πστη.

Ββαια ο αγνας για τη δικαωση και τη ζω εναι  δσκολος και συνοδεεται απ θυσες και σταυρος αλλ συγχρνως νδοξος, ωραος και γεμτος ελπδα για την τελικ νκη. «Μεζων εστν ο εν υμν η ο εν τω κοσμ» (Α' Ιων. 4,4), γρφει ο μαθητς της αγπης για να ενισχσει τους πιστος, ο δε Παλος βεβαινει τι ο Χριστς «παρεδθη δια τα παραπτματα ημν και ηγρθη δια την δικαωσιν ημν» (Ρωμ. 4,25). Τα μσα του αγιασμο εναι  πολλ και ο καρπς του Πνεματος προσφρεται πλοσια σε σους συμμετχουν στη ζω του Χριστο. τσι η κρση, για την οποα γινε λγος, παει να εναι λυτο πρβλημα, γιατ «ο υις του ανθρπου ουκ λθε ψυχς ανθρπων απολσαι, αλλ σσαι» (Λουκ. 9,56).