Sostika Logia

 
2014

                                                                                         Κυριακ της Τυρινς
                                                                                            (Ματθ. στ’, 14-21)

Η περοδος της Μεγλης Τεσσαρακοστς εναι ιδιατερα αφιερωμνη στην πνευματικ περισυλλογ των πιστν, πως επσης και  στη νηστεα. Μνη η νηστεα βεβαως  δεν εναι αρκετ για τον πνευματικ αγνα, γιατ ο χριστιανς δεν πρπει να περιορζεται απλς σε αποχ απ ορισμνες τροφς. Εναι ανγκη να συγκεντρωθε περισστερο στην προσευχ και στην επικοινωνα του με το Θε. Εναι ανγκη να λθει σε επικοινωνα με τους κρουνος της θεας χρης την οποα χει ανγκη η ψυχοσωματικ του παρξη. Στην πνευματικ αυτ ανταση ο νθρωπος εναι δυσκνητος, γιατ συναντει αντδραση και  μλιστα απ τον εσωτερικ του κσμο. Συναντει αντδραση απ τον καττερο εαυτ του, ο οποος παρουσιζει δυσκολες στην προσπθεια για αυτοσυγκντρωση  και   προσευχ.

τσι  και  κατ την  περοδο αυτ των πνευματικν αγνων, υπρχει ο κνδυνος  νωθρτητας και ραθυμας   για τα πνευματικ θματα, πως γινε με τους  μαθητς του  Κυρου  κατ  την ρα της προδοσας του Διδασκλου τους. Το μεν πνεμα πρθυμον η δε σαρξ ασθενς  τους επε,  και  τους  προτρεψε  να  γρηγορον.

Ο διβολος προσπαθε να προκαλσει ταραχ και αμφιβολα  περ  την  πστη  με  σκοπ να κνει  τον αγωνιστ χριστιαν να παραιτηθε απ τον αγνα. Μερικς φορς κατορθνει να εμποδσει την πνευματικ προδο μερικν χριστιανν ιδιαιτρως εκενων οι οποοι δεν χουν σταθεροποιηθε εσωτερικ στην πστη. Στις ψυχς αυτς ενσπερει αμφιβολες και πανικ, πργμα καταστροφικ για την πνευματικ προδο. Δεν πρπει μως ο πραγματικ αγωνιστς του Χριστο να υποχωρε στις μεθδους αυτς του πονηρο αλλ πρπει να ακοει μσα του την παραγγελα του Κυρου, γρηγορετε και προσεχεσθε να, μη εισλθητε εις πειρασμν. τσι θα αντιδρον συνεχς κατ του αορτου εχθρο και θα αποδεικνονται νικητς με τη βοθεια της θεας χρης που πντοτε συνοδεει τους πιστος στον πνευματικ τους αγνα.

Ο πνευματικς αγνας μως δεν περιορζεται μνο στη νηστεα και την προσευχ αλλ επεκτενεται και στη φιλανθρωπα, η οποα εναι βασικ στοιχεο κθε χριστιανο. Τα ργα της φιλανθρωπας διατηρον σβεστη τη φλγα της πστεως στην ψυχ του ανθρπου. Ο Χριστς επε στους μαθητς Του, οτω λαμψτω το φως υμν μπροσθεν των ανθρπων, πως δωσι τα καλ υμν ργα και δοξσωσι τον πατρα υμν τον εν τοις ουρανος.

Τα καλ ργα δεν εναι μνο ευεργεσα προς τους συνανθρπους μας αλλ ωφελον και τον διο τον εαυτ μας και δοξζουν το Θε. Τα καλ ργα που γνονται προς τους συνανθρπους μας μεταβανουν στον διο το Χριστ, αφο αυτς επε, εφ' σον εποισατε εν τοτων των αδελφν μου των ελαχστων, εμο εποισατε.

Η ολοκλρωση των προηγουμνων συντελεται με τη συμμετοχ των πιστν στο Μυστριο της θειας Κοινωνας. Μερικο δεν προσρχονται στο Μυστριο αυτ με την πρφαση τι. εναι ανξιοι.  Και ββαια καννας δεν εναι ξιος να προσλθει στο Μυστριο της Θεας Ευχαριστας, και  μνο με το λεος του Θεο γνεται δεκτς σ' αυτ. Αν μως υπρχουν σοβαρ εμπδια η αγπη του Θεο χει θεσπσει και το Μυστριο της Μετανοας με το οποο παρχεται η φεση λων των αμαρτιν.
 
Με λα αυτ τα πλα εναντον του κακο και της αμαρτας, εν αγωνζεται ο χριστιανς πντοτε μεν ιδιατερα δε την περοδο αυτ,  θα  χει βεβαα την ελπδα τι βαδζει θερεστα και η πνευματικ του ωφλεια θα εναι  σημαντικ. Αμν.
 
 

                                                                                             Κυριακ Α' Νηστειν
                                                                                                     Ορθοδοξας
                                                                                                    (Ιω. α’, 44-52)

Η Εκκλησα εναι μητρα λων των Χριστιανν και διακρνεται σε στρατευμενη στη γη και σε θριαμβεουσα στον ουραν. Οι χριστιανο οφελουν πστη στην Εκκλησα την οποα  ομολογον με το σχετικ ρθρο του Συμβλου της πστεως, εις Μαν, Αγαν, Καθολκν και Αποστολκν Εκκλησαν. Η Εκκλησα αγαπ τα παιδα της και γι' αυτ λγεται καθολικ, επειδ χει  ως σκοπ να συνξει λα τα τκνα της τα διασκορπισμνα στον κσμο ολκληρο.
Υπρξε μως εποχ κατ την οποα η Εκκλησα καταδιχτηκε και τα παιδα της υπφεραν πολλ βσανα σε σημεο να οδηγηθον σε μαρτρια και θαντους. Αυτ τα λεψανα των μαρτρων τα μζεψε η Εκκλησα και τα τμησε ποικιλοτρπως. Τα τοποθτησε κτω απ την Αγα Τρπεζα και  εναι αδνατο να γνουν εγκανια Ναο  αν δεν υπρχουν για λεψανα, γιατ η Εκκλησα εναι θεμελιωμνη πνω στο Αμα του Κυρου Ιησο Χριστο  ο  Οποος  αποτελε  τον  ακρογωνιαο  λθο και την κεφαλ της Εκκλησας. Επσης  οι μρτυρες  πτισαν το δνδρο της Εκκλησας με το αμα τους και τσι οι Χριστιανο δε  λησμονον τι πατον πνω στο δαφος που εναι  ποτισμνο  απ  αυτ το αμα και τον ιδρτα  των αγων.
Για τον λγο αυτν και χι μνο,  η Εκκλησα τιμει τους αγους,  εκτς των λλων, και  με  τις εικνες τους. μως οι εικνες εναι απαρατητες και για την ιερ διακσμηση του Ναο. Οι Χριστιανο εισερχμενοι στο Να  αισθνονται τι βρσκονται στον ουραν, ανμεσα στους αγους και τους αγγλους που εναι η μνιμη πατρδα τους. Αλλ οι εικνες στο Να χουν και διδακτικ σημασα, γιατ η λη εμφνιση των αγων μας καλον να τους μιμηθομε και γι' αυτ πολ εστοχα χαρακτηρσθηκαν ως βιβλο των αγραμμτων. Και πργματι στον καιρ της δουλεας οπτε δεν υπρχαν σχολεα οι εικνες παιξαν σημαντικ ρλο για την θρησκευτικ διαπαιδαγγηση του λαο.
Τλος, μερικς εικνες εναι και θαυματουργικς, πως   μαρτυρον πολλ  περιστατικ. Πσο λθος κνουν λοιπν σοι περιφρονον και πολεμον ακμη  τις εικνες, και αμφισβητον τη  θαυματουργικ  δναμη που  δνει ο  Θες στους  Αγους.  Τα γεγοντα μως τους διαψεδουν, γιατ εναι τσα τα θαματα που επιτελονται, η  διγηση των οποων απαιτε πολ χρνο.
Εναντον των εικνων και των αγων στρφονται ιδιατερα οι μρτυρες του Ιεχωβ σπουδαστς των Γραφν Χιλιαστς οι οποοι βρσκονται σε φοβερ πλνη. Οι χριστιανο πρπει να προσχουν να μη μολυνθε η  πστη τους απ τη διδασκαλα των  αιρετικν αυτν, γιατ ο κνδυνος εναι πολ μεγλος. Και ββαια  δε  λει κανες τι πρπει να τους μισον, γιατ το μσος προρχεται απ το διβολο, αλλ πρπει να τους βλπουμε σαν ασθενες και να παρακαλομε το Θε για τη θεραπεα τους. λλωστε η Εκκλησα εχεται για την επιστροφ των πλανεμνων.
Τλος οι χριστιανο οφελουν να μιμονται τη ζω των Αγων στη σταθερτητα της πστης τους, την οποα δεν αρνθηκαν ακμη και μπροστ στο μαρτριο. Αυτ την πστη καλονται να παρουσιζουν στην καθημεριν τους ζω  για να φανον ξιοι της κλσεως που τους κανε ο Θες. Για να μιμονται τους γιους, και κυρως τον διο το Χριστ, πως λει ο Απστολος Παλος,  μιμητα μου γνεσθε πως και εγ γνομαι μιμητς του Χριστο. Αμν.

 
                                                                                              Κυριακ Β' Νηστειν
                                                                                                  του Παραλυτικο
                                                                                                    (Μαρκ. β’, 1-12)


πως εναι γνωστ ο νθρωπος αποτελεται απ δο συνθετικ, το σμα και την ψυχ. ταν ασθενε το σμα επηρεζεται και η ψυχ και, ταν ασθενε η ψυχ υποφρει και το σμα.
Κατ την εποχ του Χριστο οι νθρωποι υπφεραν, πως λλωστε συμβανει σε κθε εποχ, απ ποκιλες ασθνειες ψυχς και σματος, καθσον μλιστα ο διβολος εχε μεγλη εξουσα. Εχε κατορθσει να βασανζει τους ανθρπους ποικιλοτρπως με τη μστιγα των ασθενειν και της δαιμονικς επμβασης του. τσι βλπουμε το Χριστ να θεραπεει ψυχς και σματα απ αμαρτες, λπρα, παραλυσα, κφωση, τφλωση  και  πολλ   λλα  ποικλα νοσματα.
Σκοπς της ελεσεως του Κυρου στον κσμο ταν να λσει τα ργα του διαβλου και να θεραπεσει τους ανθρπους απ την κυριαρχα του σαταν χαρζοντς τους αινια λτρωση.. Αυτς τας αμαρτας ημν λαβε και τας νσους εβστασεν. Πρτα ρχισε να καθαρζει τους ανθρπους με τη δναμη του λγου Του, που σαν ιατρικ εργαλεο φθανε στη ρζα του κακο. Και τοτο διτι ο Κριος ως τλειος ιατρς γνριζε τι σε πολλς περιπτσεις αιτα των ασθενειν ταν η αμαρτα. Με την προπθεση δε τι οι ασθενες θα θελαν να γνουν καλ και θα δειχναν πστη προς το Σωτρα τους, θερπευε ολοκληρωτικ και τους στελνε στο σπτι τους υγιες απ την πολυχρνιο μστιγα.
Με τη θεραπευτικ Του δναμη ο Χριστς βγαζε τα δαιμνια απ τους δαιμονισμνους συντρβοντας τα δεσμ των αιχμαλτων. Χριζε στους ασθενες φως, ζω, υγεα και ελευθερα και   μερικς φορς και ανσταση απ τους νεκρος.
Αυτ τα ργα μαρτυροσαν, πως ο διος επε για την αποστολ Του που του εχε αναθσει ο Θες Πατρας. ταν ο Ιωννης ο Πρδρομος απστειλε μαθητς του στο Χριστ για να τον ρωτσουν συ εσαι ο ερχμενος περιμνουμε λλον, ο Κριος τους επε, εν εκενη τη στιγμ θερπευε ασθενες, πστε στον Ιωννη σα βλπετε. Λεπρο καθαρζονται, τυφλο βλπουν, χωλο περιπατον και μακριος εκενος που δεν θα σκανδαλισθε απ εμνα.
Στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ βλπουμε ναν παρλυτο, ο οποος λγω της αμαρτας εχε φθσει σε θλια κατσταση, γι αυτ δε μποροσε να κνει βμα και τον μετφεραν λλοι συννθρωπο  του.
Αλλ ευτυχς τι ο ζωντανς αυτς νεκρς οδηγθηκε μπροστ στον μοναδικ ιατρ των ψυχν και των σωμτων τον Ιησο Χριστ, φερμενος υπ τεσσρων. Επειδ δε υπρχε συνωστισμς στο σπτι ξεσκπασαν τη στγη και τον κατβασαν μπροστ στον Χριστ με την πστη τι θα τον θεραπεσει. Αυτ την πστη εδε ο Κριος και την βρβευσε λγοντας στον παραλυτικ. Τκνον αφωντα σοι αι αμαρται σου, δηλαδ παιδ μου σου συγχωρονται οι αμαρτες σου. Ττε μερικο που βρισκταν εκε και ταν γραμματες σκφτηκαν μσα τους, γιατ αυτς λει βλασφημες; Ποιος μπορε να συγχωρε αμαρτες παρ μνο ο Θες; Ο Κριος μως κατλαβε τις σκψεις τους και τους επε. Γιατ σκπτεστε ττοια στις καρδις σας; Τι εναι ευκολτερο να πω στον παραλυτικ συγχωρονται οι αμαρτες σου σκω επνω πρε το κρεβτι σου και περπτα; Για να μθετε δε τι ο υις του ανθρπου χει εξουσα να συγχωρε αμαρτες, λει στον παραλυτικ. Σκω επνω, πρε το κρεβτι σου και πγαινε στο σπτι σου. Και αμσως σηκθηκε, πρε το κρεβτι στον μο και βγκε ενπιον λων στε λοι να καταπλαγον και να δοξζουν το Θε λγοντες τι ποτ δεν εδαμε ττοια πργματα.
Στα χρια λοιπν του Θεο βρσκεται η υγεα της ψυχς και του σματος κθε ανθρπου και ο νθρωπος χει καθκον να προσχει την υγεα του, πειθαρχντας στο θλημα του Θεο και αποφεγοντας την αμαρτα. Δεν αποκλεεται ββαια κποτε ο πιστς να αρρωστσει αλλ στις περιπτσεις αυτς ο Θες δνει υπομον στον ασθεν για να υποφρει αγγγυστα τη δοκιμασα του. Και ββαια ο Θες δνει και τους γιατρος και τα φρμακα ως μσα θεραπεας, και τσι πρπει  να τον  δοξζει ο νθρωπος και για τις δωρες Του αυτς.   Ας τιμμε λοιπν και τους γιατρος. Αμν.


                                                                                                Κυριακ Γ' Νηστειν
                                                                                         Της Σταυροπροσκυνσεως
                                                                                                  (Μαρκ. η’, 34 - θ, 1)

Κυριακ   σμερα  της  Σταυροπροσκυνσεως  μας δνεται   η   ευκαιρα   να  αναφερθομε,  με  λγα  λογα  ββαια,  στο  υπροχο  αυτ  σμβολο  του Χριστιανισμο,  δηλαδ   στο  Σταυρ. Το  σημεο του Τιμου και ζωοποιο Σταυρο εμπνει σεβασμ  σε λους τους Χριστιανος.
Δεν  παυσαν  μως  να  υπρχουν  δυστυχς  και  μερικο  τυφλο  πνευματικ   νθρωποι,  αιρετικο  και  κακδοξοι,  που  αμφισβητον  την αξα  του  σημεου  του  Σταυρο και το θεωρον φονικ ργανο  με το οποο  σταυρθηκε  ο  Χριστς.  Προσπαθον μλιστα  να  παρασρουν  και λλους ανθρπους στην  πλνη  τους.
Οι  αιρετικο  αυτο  παρακολουθον  συνεχς  τους Χριστιανος,  για  να  τους  παρασρουν στην πλνη τους. Εναι δε φοβερ το τι υπρχουν αφελες μεταξ του Χριστιανικο κσμου που ακολουθον τους ζωντανος αυτος νεκρος και γνονται ργανα και θματ τους. Οι αιρετικο αυτο χουν πθει τση σγχυση στε δεν μπορον να καταλβουν τι η ευθνη για  το  γκλημα  του  Γολγοθ  βρσκεται  στην  εγκληματικ  διθεση  των  σταυρωτν  και  χι  στο  μσο  που χρησιμοποιθηκε απ αυτος, δηλ  αδ στο Σταυρ.
 Ανεξρτητα μως απ τις απψεις αυτς των ψευδοσπουδαστν   της Γραφς η πραγματικτητα, σον αφορ την αξα του Σταυρο, δεν καταργεται, γιατ η σημασα του εναι αινια. Ο Σταυρς χει  προτυπωθε  στην Παλαι  Διαθκη, πως φανεται, πρτον στη μωσακ ρβδο που το ατητον πλο του Σταυρο χαρχτηκε στην επιφνεια της Ερυθρς θλασσας. Δετερον η κταση των  χειρν  του  Μωσ  κατ  τη  σγκρουση του Ισραλ  με  τον Αμαλκ,  σχημτισε το  σημεο του  Σταυρο. Τρτον ο φις που υψθηκε απ το Μωσ στην ρημο και το ξλο στα νερ της Μερρ συμβλιζαν τον ζωοποι Σταυρ.
λα   αυτ   μαρτυρον   τι   ο   Σταυρς   δεν   εναι  φονικ  ργανο, πως  ανητα   νομζουν οι αιρετικο  αλλ  παγκσμιο  σχμα,  ο φλαξ  της   οικουμνης,   η   κλμακα   και   γφυρα   μεταξ  ουρανο  και  γης.   Ο   Σταυρς   εναι   το   ξλο  της  υπακος  με  το  οποο   εκδηλθηκε     η   υπακο   του   Υιο  του Θεο προς τον Πατρα Του, εναι το ργανο που  προξενε  φβο  και  τρμο  στον  πονηρ,  του   οποου  την  κεφαλ συντριψε.
Και  πργματι  εν  σκοπς  του  σαταν  ταν  να  απομακρνει το Χριστ απ τη ζω, γιατ με τη διδασκαλα Του παρλυε τη δναμ του και ρπαζε τους   ανθρπους   απ τις   παγδες   του,   μως   απτυχε, γιατ   πεσε  απ εκε  που  δεν  το  περμενε αφο ο Σταυρς  του Κυρου τον  συντριψε  κυριολεκτικ.  Ο  σατανς  δεν  κατλαβε  τι  ανεβζοντας το Χριστ στο Σταυρ θα ζημιωνταν ο διος, και δε φαντστηκε τι η  πανσοφα του Θεο θα αντστρεφε τους ρους και χι μνο θα αχρηστεονταν  τα δολοφνα σχδι  του αλλ και θα βρισκταν η κεφαλ του ποδοπατημνη κτω απ το Σταυρ.
τσι  εν  ο  Αδμ χασε τον Παρδεισο, επειδ φαγε απ το ξλο του δνδρου, κατ τον διο τρπο  νοιξε  πλι  η  πλη  του  ουρανο  για  να δεχθε τον  νθρωπο με τη δναμη του ξλου του Σταυρο.
Ο  Σταυρς  σου  Κριε, ζω και ανστασις υπρχει τω λα σου. Ο Σταυρς  εναι  σμβολο  της  σταυρικς  θυσας  του  Κυρου  αλλ και της αυταπαρνσεως των Χριστιανν, αφο ο κθε πιστς συμμετχει στα παθματα του Χριστο, πως βεβαινει ο Απστολος Παλος. «Εγ γαρ τα στγματα του Κυρου Ιησο εν τω σματι μου βαστζω».
Ο   Σταυρς   εναι   το   σμβολο   της  θυσας  και της υπακος  στο  θλημα  του  Θεο,  αφο  ο  διος  ο Κριος «εταπενωσεν  εαυτν  γενμενος  υπκοος  μχρι θαντου, θαντου δε σταυρο». Ας τον μιμομαστε.  Αμν.


                                                                                          Κυριακ Δ' Νηστειν
                                                                                               Του νεανσκου
                                                                                             (Μαρκ. θ’, 17 - 31)


Κποια μρα νας πατρας απ τον χλο επε στο Χριστ, Διδσκαλε, φερα προς εσνα το παιδ μου που χει καταληφθε απ πονηρ πνεμα, το οποο του χει αφαιρσει τη λαλι.  Σε ποιον τπο το καταλβει, το συγκλονζει και το ρπτει κτω και το κνει να αφρζει, να τρζει τα δντια του, και να μνει ξηρ και ανασθητο. Επα στους μαθητς σου να διξουν αυτ το πονηρ πνεμα και δεν μπρεσαν. Τελικ ο Κριος  αφο επε να φρουν το παιδ κοντ Του το θερπευσε, δνοντας εντολ στο πονηρ πνεμα να εξλθει απ' αυτ.
Αυτ η προτροπ του Κυρου να φρουν το παιδ κοντ Του χει μεγλη σημασα ειδικτερα  για τους γονες, που πρπει να οδηγον τα παιδι τους κοντ στο Χριστ για να χουν την πνευματικ τους, και γιατ χι, και τη σωματικ τους υγεα. Πολλο γονες θυμονται το Χριστ μνο, ταν τον χουν ανγκη για να  βοηθσει τα παιδι τους εν, ταν αυτ  βρσκονται σε καλ κατσταση, κθε λλο  παρ τους μιλον  για  το Χριστ και  την Εκκλησα Του.
Πολλς φορς μλιστα, αν κποιο παιδ δεξει ιδιατερη συμπθεια για το θλημα του   Θεο, το  αποτρπουν μπως γνει καθυστερημνο, πως λανθασμνα πιστεουν, γιατ οι νθρωποι του Θεο κθε λλο παρ καθυστερημνοι εναι. Αυτ μαρτυρον τσοι και τσοι μεγλοι επιστμονες, οι οποοι δεν εμποδστηκαν να διαπρψουν απ το τι πστευαν στο Θε και εφρμοζαν το θλημ Του. Οι χριστιανο διακρθηκαν σε λους τους τομες του πολιτισμο και της επιστμης και πολλο απ' ατος ταν κοντ στο Χριστ απ τη νεανικ τους ηλικα.
Προς αυτ την παιδικ ηλικα ο Κριος δειξε ιδιατερη εκτμηση, πως φανεται και απ το γνωστ περιστατικ που, ταν οι μαθητς Του εμπδισαν τα παιδι  να  τον πλησισουν,  τους επε, φετε τα παιδα και μη κωλετε αυτ ελθεν προς με. Επσης ανστησε το γιο  της χρας της Ναν και την θυγατρα του Ιειρου. Αλλ επε και εκενο το σημαντικ τι, εν δεν γνετε πως τα παιδι, δε  θα εισλθετε στη βασιλεα των ουρανν. Ο δε Απστολος Παλος λει τι πρπει οι χριστιανο να εναι νπια, σον αφορ στην κακα, εν στο νου πρπει να εναι τλειοι.
Κανες ββαια δεν θα θελε να βρεθε στη θση του πατρα της σημερινς ευαγγελικς περικοπς, αλλ δυστυχς και σμερα πολλ παιδι, λγο πολ επηρεζονται απ πονηρ πνεμα. Αντθετα σα παιδι επιθυμον να χουν καλ σχση με το Χριστ, προσπαθον και πρπει να υποτσσονται στο θλημ Του, και να προσχουν τα λγια και τα ργα τους.
Και βεβαα πρωτστως οι γονες χουν υποχρωση και καθκον να .τα συνδσουν με το Χριστ και την Εκκλησα, γιατ  τα  παιδι εναι πρτον του Θεο. Γι’ αυτ χουν καθκον να ανατρφουν τα παιδι τους εν παιδεα και νουθεσα Κυρου, πως διδσκει ο Απστολος Παλος. Και εν ακμη τα παιδι επηρεασμνα απ το γενικτερο  περιβλλον τους  δυστροπον, πρπει οι  γονες να μη απελπζονται αλλ να προσεχονται συνεχς γι’ αυτ, και ο Θες που ακοει τις προσευχς  που γνονται με πστη  θα  κνει  το  καλτερο.  Αυτ  συνβη  και με τις προσευχς της  μητρας του ιερο  Αυγουστνου  ο  οποος  απ  σωτος  γινε  χι  μνο  πιστς  χριστιανς,  αλλ  και επσκοπος.
ρα η σσταση του Κυρου, φρε το παιδ προς με, ισχει για λους τους γονες  και  διδασκλους  κθε εποχς.  Το πλησασμα των παιδιν κοντ στο Χριστ και το θλημα Του, αποτελε την καλτερη ασφλεια για τα παιδι. Δεν υπρχει αλλο η σωτηρα, οτε λλο νομα χει δοθε κτω απ τον ουραν, με το οποο μπορε κποιος να σωθε παρ μνο το νομα του Ιησο Χριστο. Αυτς εναι το θεμλιο και η κεφαλ της Εκκλησας. Αυτς εναι η αλθεια και το φως το αληθιν που φωτζει πντα νθρωπον ερχμενον εις τον κσμον. Αυτς επε φρε το παιδ προς με και το ελευθρωσε απ το δαιμνιο. Ο Χριστς μαζ μας. Αμν .