Sostika Logia

 
2014

                                                                                             Κυριακ Ε' Νηστειν
                                                                                                (Μαρκ. ι’, 32 - 45)

Στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ μεταξ των λλων βλπουμε τα παιδι του Ζεβεδαου, Ικωβο και Ιωννη ,να ρχονται προς τον Ιησον  και να του λνε. Διδσκαλε, θλουμε να μας κνεις αυτ που θα σου ζητσουμε. Αυτς δε τους επε• τι θλετε να σας κνω; Εκενοι απντησαν, ταν ως νδοξος βασιλις καθσεις στο βασιλικ θρνο της Ιερουσαλμ, δσε μας να καθσουμε νας εκ δεξιν σου και νας εξ αριστερν σου. Ο δε Ιησος τους επε• δεν ξρετε τι ζηττε. Μπορετε να πιετε το ποτριον  του πνου και του μαρτυρου  το οποο εγ πνω, και να βαπτισθετε το βπτισμα του αματος το οποο  εγ βαπτζομαι; Εκενοι δε χωρς καλ καλ να σκεφθον του επαν, μπορομε. Ο δε Ιησος επε  σ’ αυτος Το μεν ποτριον του μαρτυρου το οποον εγ πνω, θα το πιετε  και το βπτισμα της οδνης και του αματος και της θυσας, το οποο εγ εντς ολγου θα βαπτισθ, θα το βαπτισθετε.  Επε δε αυτ ο Κριος, γιατ και οι Απστολοι θα δοκμαζαν οδνες και διωγμος εξ αιτας της πστεως στο Χριστ. Το να καθσετε μως εκ δεξιν μου και εξ αριστερν μου, δεν εναι στην εξουσα μου να το δσω σε ποιον απλς  μου το ζητσει, αλλ θα δοθε  στους ξιους,  που θα ζσουν δηλαδ σμφωνα με το Ευαγγλιο και θα αγωνισθον, για τους οποους λλωστε και χει ετοιμασθε.
Το πθος της πρωτοκαθρας παρακολουθε ανκαθεν πολλος ανθρπους, οι οποοι διεκδικον συστηματικ να εναι πρτοι στον κκλο του περιβλλοντς τους. Ιδιατερα οι Φαρισαοι και οι Γραμματες  εχαν  ως επιδωξη την πρωτοκλισα στα δεπνα και την πρωτοκαθεδρα στις συναγωγς. Η αδυναμα αυτ των Φαρισαων δυστυχς παρουσιζονταν  σε κθε εποχ, που νθρωποι κθε κοινωνικς τξης λαχταρον να αναδειχθον, να  καταλβουν  επσημες  θσεις  και  να αναδειχθον. Και ββαια δεν θα κατηγορσει καννας την προσπθει τους αυτ, αρκε να συνοδεεται απ τη διθεση να προσφρουν στο κοινωνικ σνολο και να μη μετρχονται μσα απαρδεκτα και τρπους σκοτεινος.
Απ της εμφανσεως μως του Ιησο Χριστο  στον κσμο, εγκαινιστηκε μα λλη μθοδος  γνωστη μχρι ττε. Η μθοδος αυτ εναι εντελς  αντθετη απ αυτ που καθιρωσαν οι νθρωποι.  ταν αγανκτησαν οι υπλοιποι μαθητς στο ατημα που διατπωσαν προς το Χριστ ο Ικωβος και  ο Ιωννης, τους κλεσε ο  Κριος   και τους επε. Ξρετε τι αυτο που προβλλονται σαν ρχοντες των  εθνν  συμπεριφρονται προς τους λαος σαν να  ταν  απλυτοι  κριοι  αυτν. Και  εκενοι  που κατχουν ανμεσα στους ανθρπους  μεγλα   αξιματα   κνουν  κακ  χρση  της  εξουσας τους  και  καταδυναστεουν  αυτος  σαν να τους χουν δολους τους.
Δεν πρπει μως να παρατηρεται σε σας ττοια εγωιστικ τση και  συμπεριφορ. Αλλ ποιος θλει να αναδειχθε μγας μεταξ σας, ας γνει υπηρτης σας. Και  ποιος απ σας θλει να γνει πρτος, πρπει να γνει δολος λων και να συμπεριφρεται με την ταπεινοφροσνη, την υπομον και την υπακο του δολου.  Γατ  και  ο υις του ανθρπου δεν λθε να εξυπηρετηθε απ τους ανθρπους, αλλ να τους εξυπηρετσει,  και να δσει την ψυχ του λτρον και αντλλαγμα για να ελευθερωθον πολλο απ την ενοχ της αμαρτας  και  τον αινιο θνατο. Ας χουμε λοιπν πντοτε υπ' ψη μας τα παραπνω  σωτρια λγια που επε ο Κριος στους μαθητς Του,  ας. ακολουθομε το παρδειγμ Του με ταπενωση, και  ο ταπεινν εαυτν  υψωθσεται. Αμν.


                                                                                                  Κυριακ των Βαων
                                                                                                      ( Ιω. ιβ’, 1-48 )

Κυριακ των Βαων σμερα και η Εκκλησα μας γιορτζει μετ βαων και κλδων την θριαμβευτικ εσοδο του Χριστο στα Ιεροσλυμα. Στην εμφνισ Του η πλη σεστηκε, νοιξε διπλατα τις πλες του φρουρου της και υποδχθηκε με βασιλικς τιμς τον επισκπτη της. Οι κτοικοι ξεχθηκαν ως χεμαρροι και λλοι μεν ψαλλαν θριαμβευτικος μνους, λλοι κρατοσαν Βια  συμβολικ του θριμβου, και  λλοι στρωναν τα ιμτι τους στο δρμο απ που θα περνοσε ο βασιλες. Ο Χριστς δεν εισρχεται φιππος πνω σε βασιλικ ππο. Δεν πλαισινεται απ αξιωματικος οτε ακολουθεται απ λεγεωνριους, αλλ εισρχεται καθισμνος πνω  σε να υποζγιο και ακολουθομενος απ δδεκα πεζοπρους ψαρδες. Παρ' λο μως που στερεται των εξωτερικν λαμπρν στοιχεων, δεν παει να εναι ο Βασιλες των βασιλευντων και Κριος των κυριευντων. Η απλτητα και η ταπεινοφροσνη δεν μεινουν τη βασιλικ Του ιδιτητα, γιατ εδ περιττεουν τα παρσημα της ανθρπινης ματαιοδοξας  αφο υπρχει η πραγματικ αξα. Το πλθος μως του λαο  τον υποδχθηκε αυθρμητα σαν  βασιλι  ο  οποος  ενεργε  ως εξουσαν  χων. Τον συνοδεουν  τα ποικλα θαματα που κανε,  πως η ηρεμα της φουρτουνιασμνης θλασσας, η θεραπεα των λεπρν, χωλν  και τυφλν, η   ανσταση της κρης του Ιειρου και του υιο της χρας της Ναν, αλλ και η ανσταση του Λαζρου που μλις την προηγομενη ημρα εχε κνει. τσι βγκε αληθιν η προφητεα που λεγε, μη φοβσαι θυγατρα Σιν, διτι ο Βασιλας σου ρχεται πρας και σζων επ πλου νου υιο υποζυγου . ρχεται να φρει την ειρνη, να δσει ζω και να προσφρει θυσα τη ζω Του για τη σωτρια λης της ανθρωπτητας. Αυτς εναι που περμεναν επ αινες λοι οι λαο της γης, αυτς τον οποον θα προσκυνον στους αινες οι δυνμεις των επουρανων, επιγεων και καταχθονων. Δυστυχς μως υπρξαν και μερικο που δυσανασχτησαν απ την λη υποδοχ και τις δοξολογες των ανθρπων. Αυτο ταν Φαρισαοι  και βγκαν ανμεσα στο πλθος και επαν στο Χριστ, Διδσκαλε, να επιπλξεις τους μαθητς σου, για τη δξα που σου αποδδουν η οποα ανκει μνο στο Μεσσα. Ο Ιησος αποκριθες τους επε,  σας  διαβεβαινω  τι  εν αυτο σιωπσουν, οι πτρες θα φωνξουν. τσι  βλπουμε να υπρχουν σε κθε εποχ νθρωποι  που  αντιστκονται στη δξα του Θεο και  επιζητον  τη  δικ τους δξα. Η καρδι τους δεν εναι ευθεα και η σκψη τους μηχανεεται πονηρ. Αυτο κατρθωσαν μεν μετ το θραμβο κατ  την  ημρα των βαων να οδηγσουν το Χριστ  στο  Γολγοθ  και  να  αλλξουν το λα στε να φωνζει ρον ρον σταρωσον αυτν.   Τελικ μως ο Χριστς  βγκε θριαμβευτς και τροπαιοχος με την Ανστασ  Του. Ποια λλα στοιχεα θα πρεπε να φρει  ο Κριος για να αποδεξει τι  εναι  ο Βασιλες των Ουρανν; Γι’ αυτ   λει ο προφτης, μη  φοβσαι θυγατρα Σιν. Αφο λοιπν ο Χριστς μπκε νδοξα στα Ιεροσλυμα και τον υποδχτηκε η πλη με κλδους βαων, τσι πρπει να εισρχεται και στην καρδι   των πιστν για να φρει την ειρνη και την αγπη. Πολ σωστ λοιπν σμερα οι Εκκλησες εναι στολισμνες  με Βα  και οι χριστιανο γιορτζουν και πανηγυρζουν το μεγλο αυτ γεγονς της χριστιανοσνης. Εθε ο Χριστς να ρχεται και να παραμνει στις ψυχς λων μας. Αμν.

                                                                                             Κυριακ του Θωμ
                                                                                                 (Ιω. κ’, 19-31 )


Με πολλ απλτητα και σαφνεια ο Ευαγγελιστς Ιωννης  περιγρφει τη θαυμαστ εμφνιση του Κυρου στους μαθητς Του το εσπρας της ευλογημνης   εκενης   ημρας  της  Ανστασης, της   « Μας των Σαββτων ». Εν, λει, ταν συγκεντρωμνοι οι μαθητς στο υπερο της Ιερουσαλμ, φοβομενοι τους Ιουδαους , ρθε ο Ιησος χωρς να ανοξουν οι πρτες, στθηκε στο μσο  και τους μετδωσε την ειρνη Του απ την οποα  τσο  εχαν  ανγκη οι ανσυχες καρδις τους. Για να επιβεβαισει δε τη γνησιτητα της παρουσας Του, τους δειξε τα χρια και την πλευρ Του που διακρνονταν τα σημδια των καρφιν και της λγχης.. τσι, αφο βεβαιθηκαν οι μαθητς,  χρηκαν που εδαν τον Κριο.
Αυτ μως τη χαρ τη στερθηκε ο Θωμς, γιατ δεν ταν παρν, ταν εμφανστηκε ο Κριος. Πο να   βρισκταν  ραγε ο Θωμς; σως προτμησε να μενει μνος του για να ταξινομσει τις σκψεις του, και για να βρει  μα απντηση στα τσα ερωτηματικ που τον βασνιζαν  στερα απ τις πληροφορες που εχαν για την ανσταση του Κυρου, και στερα απ το κεν που εχε δημιουργηθε  μσα του, εξ αιτας των παθν και του θαντου Αυτο.
Τη  μεγλη   τους χαρ οι μαθητς προσπαθον να τη μεταδσουν και στο Θωμ, αλλ εκενος δεν πεθεται, ταν του λνε τι εδαν τον Κριο, και ζητει  απτς  αποδεξεις.  Θλει να βεβαιωθε με τις διες  του  τις  αισθσεις και λει, « εν μη δω εν ταις  χερσν  αυτο  τον τπον των λων και βλω τον  δκτυλν  μου  εις τον τπον των  λων και βλω  την  χερα  μου  εις  την  πλευρν   αυτο,   ου μη πιστεσω». Ββαια πολ απαιτητικς παρουσιζεται ο Θωμς, αλλ εναι ττοια η ψυχικ του  κατσταση  στε  να  αισθνεται  σαν  ανγκη τη  βεβαωση  του αυτ με τις αισθσεις του. Ναι μεν χει την καλ διθεση, αλλ δεν εναι σε θση να δεχθε το μυστριο της πστης με λλο τρπο.
Στην αδυναμα του αυτ συγκαταβανει ο Κριος, και στερα απ οχτ ημρες, με τον διο θαυμαστ τρπο, εμφανζεται πλι  στους μαθητς Του, μεταξ των οποων βρισκταν και ο Θωμς. Τους μεταδδει την ειρνη Του και καλε το Θωμ, αφο βεβαιωθε με τις αισθσεις του, να μη γνει πιστος αλλ πιστς. Δεν μνουν πλον περιθρια στο Θωμ για αντιρρσεις και αμφιβολες. Η αδυναμα του ικανοποιθηκε και γεμτος πλον απ θαυμασμ, πστη και βεβαιτητα, αναφωνε και ομολογε, « ο Κρις μου και ο Θες μου ». Δεκτς ο τρπος με τον οποον πστεψε ο Θωμς, αλλ χι  και  αξιομακριστος, γι’ αυτ     « λγει αυτ ο Ιησος˙  τι  ερακς  με, πεπστευκας˙   μακριοι οι  μη  ιδντες  και  πιστεσαντες ».
Αλλομονο, εν ο καθνας για να πιστψει στο Χριστ, ζητοσε να ψηλαφσει προηγουμνως Αυτν, πως ο Θωμς. Ευτυχισμνοι εναι εκενοι που πιστεουν στο Χριστ χωρς να ζητον επμονα απτς αποδεξεις, αλλ αρκονται στην πληροφορα της καρδις τους, η οποα σαν δκτης δχεται τον ουρνιο θησαυρ της πστης σαν δρο του Θεο. Αυτο δεν στηρζονται τσο στις πληροφορες που τους δνουν οι αισθσεις τους. λλωστε πσα λθη δεν κνει κανες, αν στηριχθε στις αισθσεις του; Βλπει τον λιο να γυρζει, γρω απ τη γη, και εναι λθος. Βλπει να ραβδ σπασμνο μσα στο νερ, και εναι οφθαλμαπτη. σοι πιστεουν χωρς τη βεβαωση των αισθσεων τους, εναι μακριοι, γιατ η πστη τους αυτ χει μεγλη αξα. Σαν καρπς δε της πστης τους αυτς ρχεται στη συνχεια και η εμφνιση του Κυρου κατ τρπο αισθητ. Και πς χι; Μπως με τη Θεα Κοινωνα ο πιστς δεν παρνει το Χριστ, και δεν εννεται με Αυτν, και δεν βεβαινεται τι Αυτς εναι ο Κρις του και ο Θες Του;
Αλλ  εκενο  που  πρπει να επαναλβουμε εναι το τι ο Θες χρησιμοποιε για τον καθνα ξεχωριστ τα ανλογα και κατλληλα μσα, προκειμνου να τον οδηγσει και να τον στηρξει στην πστη. Οι κνδυνοι για να καταντσει κανες στην  απιστα εναι πολλο και   υπρχουν  σε κθε εποχ.  Αφο  ο  Θωμς  εξφρασε την δυσπιστα του στην πληροφορα για την Ανσταση του Κυρου,  γιατ  να  μη  συμβανει  αυτ  και σε λλους ανθρπους; Επιβλλεται λοιπν  συνεχς  επαγρπνηση  και  προφλαξη της πστης  απ τους κινδνους που την απειλον. Αμν.