Sostika Logia

 
2014

                                                                                 Κυριακ των Αγων Πατρων
                                                                                             Λκοι βαρες
                                                                                    (Πρ. κ’,16 -18 & 28-36)

Την Κυριακ των Αγων Πατρων που γιορτζουμε σμερα, διαβζεται στην Εκκλησα μα περικοπ απ τις Πρξεις των Αποστλων σχετικ με την εμφνιση και την αντιμετπιση των αιρετικν.
Ο Απστολος των Εθνν Παλος κνει μα κκληση, συγκινητικ και ξια κθε προσοχς, προς τους ποιμνες της Εκκλησας της Εφσου, ταν συναντθηκε μ' αυτος στη Μλητο εν κατευθυνταν προς τα Ιεροσλυμα. Χωρς μεγλους προλγους εισρχεται αμσως στην ουσα του θματος και τους λει με κθε σοβαρτητα, προσχετε στον εαυτ σας πς θα ζτε. Προσχετε  πς θα φρεσθε και τι θα διδσκετε σε λο το πνευματικ σας πομνιο, στο οποο το Πνεμα το γιο σας βαλε επισκπους να ποιμανετε την Εκκλησα του Κυρου και Θεο, την οποα ο  διος  ο  Κριος  περιποιθηκε   με  το  αμα Του. Εγ, τους λει, γνωρζω τοτο, τι θα εισλθουν μεταξ σας ψευδοδιδσκαλοι και αιρετικο, σαν γριοι λκοι, οι οποοι δεν θα λογαριζουν καθλου τα λογικ πρβατα του Χριστο, αλλ θα προσπαθον να τα παρασρουν στις πλνες τους και να τα κατασπαρξουν ψυχικ.
Με τα λγια αυτ και με σα τονζει παρακτω τους κνει να συνειδητοποισουν τον κνδυνο απ τους αιρετικος, και να λβουν τα μτρα τους. Προσχετε τους λει ο Παλος, γιατ εναι αναμφβολα μεγλος ο κνδυνος απ την αρεση. Οποιοδποτε κακ και αν πθει ο νθρωπος στη ζω του, δεν εναι. δυνατ να συγκριθε με το κακ που παθανει, ταν αφνει  τον  εαυτ του να δηλητηριασθει απ το δηλητριο της αρεσης. Η αρεση εναι σκοτδι, εναι απτη, εναι ψεδος, το οποο θολνει το νου, που εναι το μτι της ψυχς. τσι διαστρφεται η αλθεια σε σημεο που εν αποπλαν το θμα της μακρι απ το Θε, δημιουργε ταυτχρονα την αυταπτη τι λα πηγανουν καλ και καννας κνδυνος δεν υπρχει. « Προσχετε ουν εαυτος και παντ τω ποιμνω», τους λει ο Π[αλος. Δεν εναι μως αρκετ μνο η προσοχ αλλ χρειζεται. οπωσδποτε και να αποτελεσματικ πλο εναντον της αρεσης και κθε κινδνου.
Αυτ ακριβς  φανερνει ο Απστολος στη συνχεια στους ποιμνες της Εκκλησας της Εφσου. «Και τα νυν παρατθεμαι υμς, αδελφο, τω Θε και τω λγω της χριτος αυτο τω δυναμνω εποικοδομσαι και δοναι υμν κληρονομαν εν τοις ηγιασμνοις πσιν ». Τρα λοιπν, αδελφο, τους λει, αφο σας παρουσασα τον φοβερ κνδυνο της αρεσης και της απτης, σας αναθτω στο Θε και στο λγο της Χρης και της Αλθειας Του, γιατ μνο ο Θες μπορε να σας εξαγισει και να σας προφυλξει απ κθε πλνη και να σας χαρσει την ουρνια κληρονομα.
Η γρυπνη προσοχ λοιπν και η εμπιστοσνη στο Θε εναι τα δο φτερ με τα οποα μπορε κανες να απομακρυνθε απ κθε αρεση και απτη. Χρειζονται δε και τα δο, γιατ αν κανες προσχει μνο, χωρς να υπολογζει στη δναμη του Θεο, τποτα δε θα κατορθσει, αλλ αντθετα θα πσει σε εγωισμ νομζοντας τι μπορε να τα καταφρει μνος του. Εν πλι δεν προσχει, κινδυνεει μεγλο κνδυνο, καθσον ο Θες θλει μεν να οδηγσει τον νθρωπο στην αλθεια, αλλ και με τη δικ του θληση και προσπθεια και προσοχ και εγργορση.
Αυτ ακριβς θελε ο Απστολος Παλος να συνειδητοποισουν οι Χριστιανο, δηλαδ το δικ  τους  καθκον  απ  το  να  μρος  και την  αγπη  και  δναμη του Θεο απ το λλο. τσι οι λκοι οι βαρες, χι μνο δε  θα χουν αποτελεσματικ δναμη, αλλ αντθετα μλιστα  θα  γνονται αφορμ να αγωνζονται περισστερο οι πιστο στε να καθοδηγονται πντα απ το Πνεμα της Αληθεας. Αμν.
 
                                                                                  Κυριακ της Πεντηκοστς
 
                                                                                     ( Ιω.ζ’,37-52 και η’, 2 )

Εναι  γνωστ τι  οι  Ορθδοξοι χριστιανο ομολογον στο Σμβολο της Πστεως πστη στον Τριαδικ Θε, δηλαδ « εις να Θεν,  Πατρα…»,  και  « εις  να  Κριον  Ιησον  Χριστν », και    « εις  το Πνεμα το γιον ». Τα τρα Πρσωπα της Θετητας αναφρονται συχν  μσα στην Αγα Γραφ, δηλαδ στην Παλαι και στην Καιν  Διαθκη. Αρχικ μεν περισστερο γνωστς ταν ο Πατρας,  ταν μως  ρθε το πλρωμα του χρνου εμφανσθηκε στο προσκνιο ο Υις και Λγος του Θεο, που γεννθηκε « εκ Πνεματος  Αγου  και Μαρας της Παρθνου ». Κατ την ημρα δε της Πεντηκοστς κατλθε το Πνεμα το γιο, « το εκ του Πατρς εκπορευμενον ».
Η  αλθεια  τι   ο   Θες  εναι   Μονδα   και Τριδα    εναι   Μυστριο, το  λεγμενο  Μυστριο  της  Αγας  Τριδας, που μνο με την πστη πλησιζεται. Μολοντι δε καθνα απ τα Θεα Πρσωπα φρει ορισμνο γνρισμα, δηλαδ ο  Πατρας το αγννητο,  ο  Υις  το  γεννητ   και   το  Πνεμα το εκπορευτ,   εναι  ιστιμα  μεταξ  τους  και  απαρτζουν  τον  να  Τριαδικ Θε. Η ολοκλρωση  της  αποκλυψης  της Τριαδικς Θετητας γινε κατ την ημρα της Πεντηκοστς, οπτε κατλθε το Πνεμα το γιο, το Οποο φτισε τους Αποστλους και συνεχζει να παραμνει στην   Εκκλησας.
Η παρουσα του   Αγου  Πνεματος  εμποτζει λες τις φσεις και εκδηλσεις της εκκλησιαστικς ζως και ασκε ποικιλτροπο ευεργετικ επδραση στους προσερχμενους στη Χριστιανικ πστη. Ταυτχρονα φωτζει τους πνευματικος ποιμνες και διδασκλους  της  Εκκλησας  να ορθοτομον το λγο της αληθεας,  και  να  προστατεουν  το  εκκλησιαστικ  πλρωμα απ τους διαφρους αιρετικος και κακδοξους, οι οποοι με τη  λανθασμνη διδασκαλα τους   προσπαθον  να  παρασρουν τους  πιστος  στον  κρημν  της  απλειας.
νας   απ  τους  πρτους  αιρετικος  που  πολμησε τη Θετητα του Αγου Πνεματος ταν ο Μακεδνιος του οποου η κακοδοξα καταδικστηκε απ τη Δετερη Οικουμενικ Σνοδο που γινε στην Κωνσταντινοπολη το 381 μ.Χ. Η Σνοδος  αυτ    αποφσισε  κατ  τρπο  θεπνευστο τι το γιο Πνεμα εναι Θες και χι κτσμα, πως υποστριζε ο Πνευματομχος  Μακεδνιος.  Συνταξε  δε τα αναφερμενα   στο  γιο Πνεμα ρθρα του Συμβλου   της  Πστεως,  δηλαδ   « Και εις το Πνεμα το γιον, το  κριον, το ζωοποιν, το εκ του Πατρς εκπορευμενον, το συν Πατρ και Υι συμπροσκυνομενον και συνδοξαζμενον, το λαλσαν δι των προφητν».
Οι αιρετικο μως δεν παυσαν να παρακολουθον την Εκκλησα και να κνουν την παρουσα τους αισθητ σε κθε εποχ με σκοπ να παρασρουν ακμα και τους εκλεκτος στην ολθρια πλνη τους. Επειδ δε ο κνδυνος εναι πολ μεγλος, οι χριστιανο οφελουν να αποφεγουν τους αιρετικος και να προσχουν να μη μολυνθε η πστη τους. Σμφωνα δε προς την ομολογα τους πρπει να χουν και τον ανλογο τρπο ζως   στε να μη λυπον το γιο Πνεμα με το οποο αγισθηκαν. Πρπει να αγαπμε το Θε, γιατ ο Θες εναι η αξα των αξιν, δηλαδ το αξζει να αγαπιται απ λους.  Αυτ εναι ξιο και δκαιο. Εν κανες δεν αγαπει το Θε προσβλλει το Θε, γιατ τον εμποδζει η αμαρτα, πως τα σννεφα εμποδζουν τον λιο. Εν θλουμε λοιπν να σωθομε, απαρατητο καθκον μας εναι να διατηρομε την πστη μας, χι μνο θεωρητικ αλλ και μπρακτα,  παραμνοντας  για  πντα  υποταγμνοι στο θλημα του Θεο. τσι  « Η Χρις του Κυρου ημν Ιησο Χριστο  και η αγπη του Θεο και Πατρς και η κοινωνα του Αγου Πνεματος » θα  παραμνουν αδικοπα μαζ μας.
                                                           
                                                                                       Κυριακ Α' Ματθαου
 
                                                                                  Κυριακ των Αγων Πντων
 
                                                                             (Ματ. ι', 32-33,37-38 & ιθ', 27-30)
 
 
Ο  πλεμος  χαρακτηρστηκε  ως αναγκαο κακ, επειδ οι    νθρωποι  πολλς φορς αντιμετωπζουν πολμους και βρσκονται στην ανγκη να πολεμσουν. Αλλ εν υπρχει πλεμος που γνεται για τη σωματικ και εθνικ ελευθερα, υπρχει και αγνας πνευματικς που γνεται για τη διατρηση της ηθικς ελευθερας, δηλαδ για την απαλλαγ απ τα πθη και την αμαρτα. Αυτς εναι ο λεγμενος αρατος πλεμος. Αυτν τον αρατο πλεμο παρακολουθε και στεφαννει τους νικητς ο πρτος και μοναδικς νικητς της αμαρτας, ο Υις και Λγος του Θεο. Δεν εναι λλος απ το Χριστ που λει στους αγωνιστς, «τω νικντι δσω τον στφανον της ζως και ο νικν, θα καθσει μετ' εμο εις τον θρνον μου, καθς και εγ ενκησα και εκθισα εν τω θρνω του πατρς μου».
 
Για  το λγο αυτ κθε  μρα  προβλλονται  στο  προσκνιο της   Εκκλησας   μορφς   γενναων   αγωνιστν,  των οποων  τα  ονματα  και  τα  κατορθματα  αναφρονται    για παραδειγματισμ των επερχμενων μεταγενστερων γενεν. μως κατ την Κυριακ των Αγων Πντων εμφανζεται και παρελανει στην εκκλησιαστικ σκην ολκληρος ο θασος των αγωνιστν και το νφος των μαρτρων της Εκκλησας, στεφανωμνοι με τον αμραντο  στφανο της δξας. Εναι οι αδελφο του Χριστο που πλυναν  τη  στολ  της  ψυχς  τους  στο Αμα του Αρνου και δοξστηκαν απ το Θε. Αυτ τη θριαμβευτικ στρατι, στο πρασμα της οποας συντρβονται λες οι αντθετες δυνμεις, αποτελον αγωνιστς προερχμενοι απ κθε φυλ και γλσσα, απ κθε κοινωνικ τξη, και απ κθε γνος. τσι αντικρζει κανες, με τα μτια της ψυχς, νπια που σφαγιστηκαν, νους και νεανδες που δεν υπκυψαν, νδρες και γυνακες, διακνους, πρεσβυτρους και επισκπους,   ευαγγελιστς, ιεραποστλους  και    προφτες  που  μαρτρησαν.
 
λοι αυτο  και λλοι πολλο, γνωστο και γνωστοι, που εναι αδνατο να αναφερθον, επειδ  μειναν πιστο στο θλημα του Θεο, τιμνται σμερα την Κυριακ των Αγων Πντων. Το αμα των γενναων αυτν αγωνιστν βαψε κκκινο το νδυμα της Εκκλησας και πτισε το δνδρο της πστεως. Τα ακτινοβλα πρσωπα των αγων στολζουν το στμμα της Εκκλησας και αποτελον αφορμ για μμηση, γιατ ττε τιμμε τους αγους ταν μιμομαστε τη ζω τους.  Πργματι, πως κθε μητρα οδηγε τα παιδι της και προτρπει αυτ να μιμηθον το παρδειγμα εκενων που ζησαν με υψηλ ιδανικ χριν των οποων, ταν χρεισθηκε, πρσφεραν και τη ζω τους, κατ παρμοιο τρπο και η Εκκλησα οδηγε τα παιδι της να μιμηθον τους ρωες της πστεως. τσι λοιπν, οι αγωνιζμενοι Χριστιανο πρπει να μενουν πιστο μχρι θαντου, μιμομενοι το παρδειγμα των Αγων.
 
Τι πρπει μως να κνουν σοι θλουν να μιμηθον τους αγους και επιθυμον αληθιν την αγιτητα; Εναι ανγκη να εκτιμσουν την αξα της και πντοτε να εναι πρθυμοι να θυσισουν τα πντα για την επτευξη της. σοι επιθυμον την αγιτητα πρπει να διχνουν τον εγωισμ τους και να παραχωρον μσα τους τη θση στον Υι του Θεο, που εναι ο Κριος και Θες τους, και  που χαρζει τον αγιασμ στους αγωνιζμενους πιστος. Ο Χριστς  δνει τη χρη Του στους πιστος για να ολοκληρσουν τον πνευματικ τους αγνα και να ακολουθσουν το παρδειγμα των αγων. Το παρδειγμα εκενων οι οποοι δξασαν το Θε αφο υπερνκησαν τον εαυτ τους, και εν ζησαν στον κσμο αυτ υψθηκαν πνω απ αυτν και ζησαν τη ζω του Χριστο. Αυτο εναι οι γιοι Πντες που γιορτζουμε σμερα, η βοθεια των οποων ας σκεπζει λους μας. Αμν.
 
 
 
                                                                                          Κυριακ  Β'  Ματθαου
 
                                                                                   Κλση των τεσσρων μαθητν 
 
                                                                                              ( Ματ. δ', 18-23 )

Η σημεριν ευαγγελικ περικοπ αναφρεται στην κλση των τεσσρων μαθητν του Κυρου, δηλαδ του Ανδρα και Πτρου, Ικωβου και Ιωννη, οι οποοι φησαν τα δκτυα και ακολοθησαν Αυτν. Κατπιν προσχρησαν και οι υπλοιποι μαθητς και τσι συμπληρθηκε ο αριθμς των δδεκα. Ο μαγντης μως του Χριστο σαγηνεει τους ανθρπους και τσι πολλο λλοι προστθηκαν στους ακολοθους Του εις τρπον στε ο κκλος μεγλωσε με την προσλευση των εβδομκοντα, των πεντακοσων, καθς και των τριν χιλιδων που προστθηκαν στην Εκκλησα κατ την ημρα της Πεντηκοστς. Αλλ και στη συνχεια η εκκλησιαστικ κοινωνα των πιστν συνεχς μεγλωνε με την προσλευση μυριδων ανθρπων απ τα τσσερα σημεα του ορζοντα. γινε αυτ, γιατ   η  Εκκλησα χει στχο να συμπεριλβει σο το δυνατ περισστερους ανθρπους που θα αποτελον μα οικογνεια με πατρα το Θε. Οι πλες της Εκκλησας παραμνουν διαρκς ανοιχτς στε κθε συνετς νθρωπος να μπορε να εισλθει σ' Αυτ ελεθερα εκμεταλλευμενος την ευκαιρα, γιατ οι ημρες εναι πονηρς.
Ο Θες φυσικ δεν εκβιζει καννα να γνει μλος  της Εκκλησας.    Οι  προσερχμενοι μως αναλαμβνουν την υποχρωση να εναι συνεπες με τα καθκοντα τους ως χριστιανο, γιατ η χριστιανικ ζω εναι αγνας και δεν εναι αρκετ να εναι κανες χριστιανς μνο των τπων. Πολλο εναι εκενοι οι οποοι αγνοον το περιεχμενο του Ευαγγελου και συνεχζουν να βρσκονται στους κλπους της αμαρτας. λλοι πλι δεν προσχουν το Ευαγγλιο και συνεχζουν να ζουν στο βασλειο της ανομας αν και κουσαν τη χριστιανικ διδασκαλα   και διαπστωσαν ποια εναι η αλθεια και η οδς της ζως. Αυτο αν και νομζουν τι απολαμβνουν τη ζω, κατ βθος εναι δυστυχες, δολοι των παθν και της αμαρτας, αφο «πας ο ποιν την αμαρταν  δολος εστ της αμαρτας». Ασκε δε ττοια γοητεα και δναμη η αμαρτα σ' εκενους που υποτσσονται σ' αυτ στε χι μνο η σκψη τους ρπει επιμελς στα πονηρ αλλ και λα τα κντρα της ψυχς μαγνητζονται, και λκονται  απ  αυτ. 
 
Μοναδικς   δρμος σωτηρας εναι η χριστιανικ διδασκαλα την οποα απολαμβνουν σοι εναι αφοσιωμνοι σ' αυτ. Μνο η πνευματικ καθαρτητα και η συνεχς πειθαρχα στη διδασκαλα του Κυρου εξασφαλζουν τη σωτηρα του ανθρπου καθτι χωρς τους δο τοτους σημαντικος παργοντες δεν εναι δυνατ η ελπδα σωτριας του  ανθρπου. Τα ρματα της χριστιανικς διδασκαλας αρδεουν λη την οικουμνη, αποτελον ζωφηρα νματα κθε ψυχς, εμποτζουν την ανθρπινη ονττητα, φρεσκρουν τη δναμη της ανθρπινης προσωπικτητας, τοννουν την τση της ψυχς προς το αγαθ, διατηρον τη λαμπρτητα της πνευματικς στολς, προσθτουν ενθουσιασμ και αισιοδοξα και κνουν τα φτερ της ψυχς καθαρ. τσι η πστη δυναμνει και ο πιστς ατενζει τον ουρνιο κσμο και συμμετχει και προγεεται τα ουρνια αγαθ, τα οποα οφθαλμς δεν εδε, αυτι δεν κουσαν και καρδι ανθρπινη δεν νιωσε. ταν μως ο πιστς βρεθε στον ουραν ττε θα ολοκληρωθε η γνση του και θα γνωρσει «πρσωπον προς πρσωπον» την ουρνια πραγματικτητα, την οποα εθε να απολασουμε λοι μας. Αμν.


                                                                                          Κυριακ  Γ’  Ματθαου
                                                                                             ( Ματ. στ',  22-33 )
 
να απ τα λεπττερα και πολυτιμτερα μλη του ανθρωπνου οργανισμο εναι τα μτια. Η λεπττητα φανεται απ τη θση την οποα  κατχουν, αλλ και  απ τα προστατευτικ μσα με τα οποα περιφρουρονται, πως εναι οι κγχες, τα φρδια και τα ματκλαδα, απ τα οποα προφυλσσεται η κρη των οφθαλμν απ κθε κνδυνο. Το τι εναι πολτιμα τα μτια φανεται απ το τι κανες νθρωπος δε δχεται να τα ανταλλξει   με οποιονδποτε γινο θησαυρ.
Τα μτια αποτελον τα ζωνταν παρθυρα του ανθρωπνου σματος με τα οποα η ψυχ επικοινωνε με τον εξωτερικ κσμο. τσι τα μτια σαν προβολες προπορεονται ολκληρου του οργανισμο, ελγχουν την διαμρφωση του εδφους και προειδοποιον για τα υπρχοντα στο δρμο επικνδυνα σημεα στε να ληφθον τα προφυλακτικ μτρα απ τον νθρωπο, για να αποφγει επικνδυνες πτσεις και ολισθματα.   Εναι δηλαδ τα μτια πολτιμο δρο του Θεο στον νθρωπο.
Μιλντας ο Χριστς  για τη σημασα των ματιν λει τι, « Ο λχνος του σματς εστιν ο οφθαλμς. εν ουν ο οφθαλμς σου απλος η, λον το σμ σου φωτεινν σται· εν δε ο οφθαλμς σου πονηρς  η,  λον το  σμ σου σκοτεινν σται. »  ( Ματ6. στ’, 22-23). Η κατσταση δηλαδ των ματιν εναι η σφραγδα της εσωτερικς ηθικς ποιτητας του ανθρπου. τσι, εν το μτι εναι αθο, ττε και στο εσωτερικ της ψυχς επικρατε ηθικ καθαρτητα και χρη Θεο. Εν μως το μτι εναι πονηρ, ττε και στο εσωτερικ της καρδις επικρατε πνευματικ σκοτδι και αμαρτα.
Η κατσταση της αθωτητας συναντιται συνθως στα μικρ παιδι και στους αγους των οποων το μεν πρσωπο εμφανζει ιλαρτητα, το. δε βλμμα φρει καταφαν τη σφραγδα της δολης ακτινοβολας. Η δε κατσταση της ενοχς εμφανζεται σε ανθρπους που χουν μολυνθε απ την αμαρτα της οποας αμαρτας στγματα αντικατοπτρζονται στον καθρφτη των ματιν, αλλ και σε λο το πρσωπ τους.
Απ την κακ χρση των οφθαλμν εναι δυνατ να επλθει η καταστροφ του ανθρπου. Εναι δυνατ να βυθισθε το πλοο, εν απ το θρυμματισμνο κρσταλλο, ενς και μνο παραθρου του, εισρχεται το νερ της θλασσας στο εσωτερικ του. Ο Κριος, συμπληρνοντας την αναφορ Του στα μτια του ανθρπου, λει τι,   «  ει δε ο οφθαλμς σου ο δεξις σκανδαλζει σε, ξελε αυτν και βλε απ σου· συμφρει γαρ σοι να  απληται εν των μελν σου και μη λον το σμ σου  βληθ  εις  γενναν.» ( Ματ. ε’, 29) Και ββαια εδ ο Κριος δε λει τι πρπει κανες να βγλει τα μτια του, αλλ, εν να πρσωπο πολτιμο και αγαπητ πως ο οφθαλμς σου σε οδηγε στην  αμαρτα, κψε την επικοινωνα μαζ του, διτι σε συμφρει να στερηθες το πρσωπο αυτ, παρ να ριφθες στην κλαση.
 
Ο κνδυνος αυτς υποχρενει τον νθρωπο να κυριαρχε συνεχς στα μτια του, να μη επιτρπει σ' αυτ νοχο, επικνδυνο και αμαρτωλ  ρεμβασμ,   αλλ   να βλπουν σωστ, πως θλει ο Θες. Και επειδ « νους ορ και νους ακοει », θα πρπει ο νους του ανθρπου να αισθνεται την παρουσα του Θεο πντοτε ενπιον του.  Προσοχ λοιπν, χι μνο  μη πθουν κτι τα  μτια μας, αλλ και  για να βλπουν ορθ κτω απ το φως του Χριστο.  Αμν.
 
 
 
 
(