Sostika Logia

 

Αν και αυτ εναι γνωστ, ας γρψουμε τα παρακτω για παν ενδεχμενο, γιατ ο διβολος χει πολλ ποδρια.  Αυτς, « ο φις ο μέγας ο αρχαος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανς, ο πλανν την οικουμένην λην » (Απ. ιβ’, 9), πρτη απ’ λους εξαπτησε την Εα, ταν, συκοφαντντας το Θε, της επε, « ου θανάτω αποθανεσθε·  δει γαρ ο Θεός, τι η αν ημέρα φάγητε απ᾿ αυτο, διανοιχθήσονται υμν οι οφθαλμο και σεσθε ως θεοί »( Γεν. γ’, 4-5). Αυτ το ψμα συνεχζει να το λει ο διβολος   μχρι σμερα στους ανθρπους με πολλος και ποικλους  απατηλος τρπους.  τσι εξαπατνται πολλο και ακολουθον   τα νοματ του  για να γνουν,  πως νομζουν, θεο. Ο νθρωπος μως δεν εναι θες, γιατ   ο Θες προκειμνου να δημιουργσει τον  Αδμ,  δεν επε, ποισωμεν  θεν, αλλ επε,   « ποιήσωμεν νθρωπον»( Γεν. α’,26 ).    Αυτ δηλνει τι λοι οι νθρωποι εναι νθρωποι, πως ταν και ο πρτος νθρωπος, δηλαδ ο Αδμ. Ο Απστολος Παλος γρφει χαρακτηριστικ, « εγένετο ο πρτος νθρωπος Αδμ εις ψυχὴν ζσαν »( Α’ Κορ. ιε’, 45).  Αλλ και ο Υις του Θεο, δηλαδ ο Θες Λγος,  δεν γινε θες, αφο Θες ταν, αλλ γινε και νθρωπος, δηλαδ  γινε ο δετερος Αδμ, πως λει  πλι ο Απστολος Παλος, « ο πρτος νθρωπος εκ γης χοκός, ο δεύτερος νθρωπος ο Κύριος εξ ουρανου »( Α’ Κορ. ιε’, 47).

Ο διος ο Χριστς, και μλιστα μετ την Ανστασ Του,    επε για τον Εαυτ Του, « δετε τας χερας μου και τους πόδας μου, τι αυτς εγ ειμι· ψηλαφήσατέ με και δετε, τι πνεμα σάρκα και οστέα ουκ χει καθς εμ θεωρετε χοντα »( Λουκ .κδ’, 39).  Το τι χει  «σάρκα και οστέα»,  δηλνει τι εναι  Θενθρωπος και χι Θεθεος. Αφο λοιπν και ο πρτος Αδμ και ο δετερος εναι νθρωποι,  για ποιο λγο νας νθρωπος να μη μνει στην τξη που τον χει τξει ο Θες και να ακοει τις σατανικς διδασκαλες που του λνε να μη θλει να εναι νθρωπος πως τον θλει ο Θες, αλλ να θλει και αυτς να γνει θες; Μπως θα πψει ο Χριστς κποτε να εναι και νθρωπος; Ο Χριστς ως νθρωπος χει ταπειν φρνιμα σμφωνα με τα λγια του Αποστλου Παλου,  « Τοτο γαρ φρονείσθω εν υμν ο και εν Χριστ Ιησο,  ος εν μορφ Θεο υπάρχων ουχ αρπαγμν ηγήσατο το εναι σα Θε,..»( Φιλ. β’,5 - 6). Γιατ λοιπν ο  νθρωπος να μη εναι και αυτς νθρωπος, καθσον μλιστα πρκειται να γνει μοιος με το Χριστ, ταν Αυτς φανερωθε; Τι το περισστερο εναι ωραιτερο απ το να εναι κανες μοιος   με το Χριστ; Ο Ιωννης   γρφει χαρακτηριστικ, « Αγαπητοί, νυν τέκνα Θεο εσμεν, και οπω εφανερώθη τι εσόμεθα· οδαμεν δε τι εάν φανερωθ, μοιοι αυτ εσόμεθα, τι οψόμεθα αυτν καθώς εστι  »( Α’ Ιω. γ’,2 ). Δεν υπρχει λοιπν καννας λγος  να λει κανες τι  αυτς κποιος λλος εναι  τι θα γνει θες.

Εδ μπορε να πει κποιος τι κουσε κποιον να λει τι ποιος φτσει στη θωση θα εναι  θες.  Πρτη και καλλτερη που χει φτσει στη θωση εναι η Παναγα.  μως η Παναγα δεν επε ποτ για τον Εαυτ της τι εναι θες, γιατ χει ταπειν φρνημα. Θε  ονομζει τον  Μονκριβο Υι Της, σμφωνα με το Απολυτκιο, «και Συ, Υι και Θε μου, παρλαβ μου το Πνεμα».  Ποιον λοιπν θα πιστψει αυτς ο κποιος; Αυτν τον κποιον που κουσε την Παναγα; Ασφαλς  θα πιστψει την Παναγα, αν ββαια θλει να εναι ορθδοξος. ποιος χει φτσει στη θωση δε λει τι εναι θες οτε κποιος που θλει να φτσει στη θωση για να λει τι γινε θες, θα φτσει ποτ. Η θωση αναφρεται στην ανθρπινη φση και  διχνει  το εγωιστικ εγ  και την      υπερηφνεια της καρδις  του ανθρπου  η οποα   την υψνει αντ να την ταπειννει. Αυτ η δηλη, πολλς φορς, υπερηφνεια της καρδις  εναι πολ επικνδυνη, γιατ,  και ακμα να μη υπρχει μνιμα εκε, μπορε να εναι περαστικ και η καρδι να τη δεχθε. Ττε  χουν το λγο τα λγια του  Προφτη  Οβδιο,«  υπερηφανία της καρδίας σου επρέ σε κατασκηνοντα εν ταις οπας των πετρν, υψν κατοικίαν αυτο, λέγων εν καρδία αυτο· τις κατάξει με επ την γην;  εν μετεωρισθς ως αετς και εν αν μέσον τν στρων θης νοσσιάν σου, εκεθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος »( Οβδ. α’, 3 ).