Sostika Logia

 
2014

                                                                                    Κυριακ Δ' Ματθαου
 
                                                                          Ο Εκατνταρχος της Καπερναομ
 
                                                                                        ( Ματ. η', 5-13 )

Εναι γνωστ τι απ τη στιγμ που ρχισε ο Χριστς να κηρττει στον κσμο προσλθαν στην πστη Του νθρωποι ποικλης προλευσης και κοινωνικς τξης. Απ βορρ και ντο, απ ανατολ και δση καθς και απ λα τα κοινωνικ στρματα. Εργτες και ποιμνες, μποροι και δικαστικο, αγρμματοι και εγγρμματοι, σοφο και φιλσοφοι πστεψαν και τχτηκαν κτω απ το λβαρο του Χριστιανισμο.
Μεταξ αυτν προσλθαν και ορισμνοι στρατιωτικο οι οποοι πστεψαν και σθηκαν. Οι πρτοι μλιστα αναφρονται στις σελδες του Ευαγγελου και ταν εκατνταρχοι, δηλαδ θα λγαμε λοχαγο με την σημεριν ορολογα. Ο νας ταν ο εκατνταρχος Κορνλιος ο οποος αναφρεται στο βιβλο των πρξεων των Αποστλων και διδχθηκε τη χριστιανικ αλθεια απ τον Απστολο Πτρο. Ο λλος εναι ο επικεφαλς της φρουρς του Σταυρο στο Γολγοθ ο οποος πστεψε και επε τι « αληθς Θεο υις ην οτος» Ο  τρτος εναι ο αναφερμενος απ τον Ευαγγελιστ Ματθαο στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ ο οποος παρεκλεσε τον Κριο να θεραπεσει τον υπηρτη του.
Η πστη αυτν των εκατοντρχων αξζει ιδιατερης προσοχς, γιατ ο βαθμς και το αξωμα κνουν συνθως τον νθρωπο σκληρ, εγωιστ και υπερφανο. Τα γαλνια δνουν την ψευδασθηση τι αυτς που τα φορε αποτελε κτι ξεχωριστ απ τους λλους, και βγζουν τον νθρωπο  καμι φορ απ τα μτρα της ευγνειας και της ανθρωπις. Κτω δε απ τις συνθκες αυτς, πολλς φορς τον απομακρνουν απ την Εκκλησα και κινδυνεει να χσει ακμα και την ψυχ του. Οι αξιωματοχοι αυτο του Ευαγγελου δεν εχαν προσβληθε απ το πθος της υπερηφνειας  και  του εγωισμο αλλ φρντισαν να διατηρηθον ταπεινφρονες νθρωποι. Ιδιατερα ταπεινς φνηκε ο εκατνταρχος της σημερινς ευαγγελικς περικοπς. ταν ο Κριος προθυμοποιθηκε  να  επισκεφθε  το  σπτι  του  για να θεραπεσει τον υπηρτη του, δεν θερησε τον  εαυτ  του  ξιο ττοιας τιμς  και  του επε  τι δεν  εμαι  ξιος  να  σε  δεχθ  στο  σπτι  μου.
Η ειλικρινς αυτ ταπεινοφροσνη του εκατνταρχου εναι πργματι αξιοσημεωτη, γιατ ταν αυθρμητη  και  προερχταν απ  το γνσιο περσσευμα της καρδις του. που υπρχει πραγματικ ταπεινοφροσνη ρχεται η χρη του Θεο και μαζ της λες οι αρετς.  Η     ταπεινοφροσνη του εκατνταρχου βαθμολογθηκε απ τον Κριο με ριστα και μλιστα ποικιλοτρπως, γιατ  και  ο υπηρτης  του θεραπεθηκε με το λγο του Χριστο, και ο   διος επαινθηκε για την πστη του και γινε παρδειγμα για  μμηση  στις  επερχμενες  γενες.
γινε παρδειγμα προς μμηση σε λους, ιδιατερα δε σε σους χουν κποιο αξωμα και κινδυνεουν να το προυν επνω τους πως λει ο λας. Οι πσης φσεως αξιωματοχοι πρπει να αισθνονται υπηρτες των υφισταμνων τους, και τι τους ταξε ο Θες στη διακονα αυτς της εξουσας. Δεν πρπει κανες να κνει κατχρηση της εξουσας, γιατ ο μοναδικς εξουσιαστς του σμπαντος εναι ο Θες ο Οποος δημιοργησε τα πντα και κατευθνει, κυβερν, και τρφει τον κσμο.
Εναι λοιπν ευνητο τι κθε νθρωπος ανκει στο Θε, ανεξρτητα αν χει αξωμα χι, και γι' αυτ λοι παρακαλον να λθει η Βασιλεα του Θεο επ της γης. Στη βασιλεα του Θεο καταργεται κθε αρχ και εξουσα, και λοι ομολογον τι « Εις γιος, εις Κριος, Ιησος Χριστς, εις δξαν Θεο Πατρς ».  Αμν.

                                                                             Κυριακ των Αγων Πατρων
                                                                                         Δ' Οικ. Συνδου
                                                                                        ( Ματ. ε', 27 – 35 )
 
Εναι γνωστ τι μσα στην ιστορα της Εκκλησας πολλ πρσωπα αξιθηκαν να γνουν ργανα του Αγου Πνεματος. Και πρτα στην Παλαι Διαθκη τσο οι μεγλοι Πατριρχες σο και οι Προφτες υπρξαν συνειδητο συνεργτες του Θεο και δοξσθηκαν ποικιλτροπα στο στβο της ζως. Πρωτεουσα θση μεταξ αυτν κατχουν ο Αβραμ, Ισακ και Ιακβ, καθς και οι προφτες Μωυσς, Ηλας, Ησαας, Ιερεμας, Ιεζεκιλ και Δανιλ. Το διο γιο Πνεμα μως που φτιζε τους ιερος νδρες της Παλαις Διαθκης φτισε και τους εργτες της Καινς Διαθκης, δηλαδ τους Αποστλους και Ευαγγελιστς καθς και λους τους γιους ανθρπους του Θεο. Σ' αυτος δωσε διφορα χαρσματα πως, για να γρψουν βιβλα, να κηρξουν το Ευαγγλιο, να θεραπεουν αρρστους να γνουν ποιμνες και διδσκαλοι των πιστν.
Η παρουσα των πνευματοφρων  αυτν ανθρπων     εχε μεγλη σημασα αφο σαν λλο πνευματικ αλτι προλμβαναν την ηθικ σψη της κοινωνας,  πως προλαμβνει το φυσικ αλτι τη σψη των τροφν.    Οι γνσιοι χριστιανο εναι τκνα φωτς και χουν εντητα πστεως προς τον Ιησο Χριστ, ο Οποος εναι το Φως το αληθιν που φωτζει και σζει τους ανθρπους που τον πλησιζουν με πστη και μπρακτη αγπη. Οι νθρωποι του Πνεματος αγωνζονται στις δυσκολες και αντιξοτητες της ζως με την υπομον, την προσευχ και τη συνεχ αγαθοεργα. Ως ποιμνες μλιστα που κατχουν υπεθυνες θσεις στην Εκκλησα αγωνζονται με προθυμα κατ των ποικλων αιρετικν που προσπαθον να παραπλανσουν τους πιστος και να τους απομακρνουν απ την πομνη του Χριστο.
πως λοιπν μας διδσκει η Εκκλησιαστικ Ιστορα, ταν  η απειλ απ τους αιρετικος ταν μικρς κτασης, ττε αντιμετωπιζταν με τις τοπικς επαρχιακς συνδους των οποων προστατο ο τοπικς επσκοπος. Αυτς  σε συνεργασα με τους κληρικος λμβανε τις απαιτομενες αποφσεις ναντι του εμφανιζομνου κινδνου. Εν μως ο κνδυνος ταν μεγλης κτασης, ττε γινταν  Οικουμενικ Σνοδος στην οποα λμβαναν μρος αντιπρσωποι λων των τοπικν εκκλησιν, απ λη την οικουμνη.
Μια ττοια Οικουμενικ Σνοδος ταν και η τετρτη που συγκλθηκε στη Χαλκηδνα και καταδκασε  την αρεση και κακοδοξα του Ευτυχος. Ο Ευτυχς  που  ταν  πρεσβτερος  δδασκε  τι   ο  Ιησος  Χριστς  εναι μνο Θες  και  χι  νθρωπος  και  κατληγε στο μονοφυσιτισμ, ο οποος τονζει τη Θετητα του Χριστο σε βρος της ανθρπινης φσης Του. Η Σνοδος αποφσισε τι ο Χριστς εναι τλειος Θες και τλειος νθρωπος. Την αλθεια  αυτ  λλωστε  τονζει  και  το  Σμβολο  της  Πστεως,  που  η     μεν Θετητα του Κυρου πιστοποιεται με τις λξεις, « τον εκ του Πατρς γεννηθντα προ πντων των αινων», η δε ανθρπινη φση Του μαρτυρεται με τις φρσεις, « σαρκωθντα εκ Πνεματος Αγου και Μαρας της Παρθνου και ενανθρωπσαντα ».
Με την απφαση αυτ της Συνδου αποδεχθηκε τι οι ποιμνες της Εκκλησας εναι φωτισμνοι απ το γιο Πνεμα, το ποιον παραμνει  στην Εκκλησα και τους καθοδηγε πντοτε. Τους καθοδηγε  στε να μη επηρεζονται απ την νοια των κακοδξων  οι οποοι στρεβλνουν την αλθεια, και  να παραμνουν στην ορθ γραμμ πλεσεως την οποα κατχει η Εκκλησα. Γι’ αυτ και οι Χριστιανο χουν καθκον να μη παρασρονται απ τους αιρετικος, αλλ να ακολουθον με εμπιστοσνη τους πνευματικος ποιμνες τους, οι οποοι εναι υπεθυνοι για την πνευματικ τους πορεα. 

                                                                            Κυριακ  ΣΤ’  Ματθαου
                                                                    Ο παραλυτικς της Καπερναομ
                                                                                   ( Ματ. θ', 1 - 8 )
 
Μα λξη η οποα εναι πολ γνωστ σε λους τους ανθρπους εναι η λξη αμαρτα. Αμαρτα εναι η ανομα, δηλαδ η παρβαση του θελματος του Θεο. ταν τα πλοκμια της αμαρτας αναπτυχθον και καταντσουν πθη, ττε κυριαρχον στον νθρωπο και τον κνουν ταλαπωρο και δυστυχ. Τα αμαρτματα βεβαως εναι πολλ και διφορα και γνονται  με λγια και ργα, εκουσως και ακουσως, με γνση με γνοια, τη νχτα και    την ημρα.  ταν η αμαρτα επικρατσει στον νθρωπο εμφανζεται σαν σταθερ ροπ προς το κακ και τελικ τον αποσπ απ την επικοινωνα του με το Θε.  σο περισστερο διαπρττει ο νθρωπος την αμαρτα τσο περισστερο δνεται    μ' αυτ. Πολλς φορς η αμαρτα κνει τον νθρωπο να αρρωστσει και σωματικ     πως συνβη   με τον παραλυτικ της σημερινς ευαγγελικς περικοπς.
Ο παραλυτικς αυτς, απ τις αμαρτες του,  ταν κατκοιτος επνω στο κρεβτι του,  και  το  μνο  καλ  που μποροσε να κνει ταν να πιστεει με λη τη δναμη  της  ψυχς  του  τι  ο  Χριστς θα  μποροσε  να ελευθερσει και αυτν απ την παραλυσα και τα δεσμ της αμαρτας. Και πργματι το ποθομενο  γινε πραγματικτητα γιατ, ταν τον οδγησαν  μπροστ  στον  Υιν    του Θεο  και εδε ο Ιησος την πστη του διου   και  εκενων που τον φεραν, τον θερπευσε ψυχικ και σωματικ. Ας δομε  μως τι ακριβς γινε.
Ο  Κριος   πριν   τον   θεραπεσει   του   επε,  « Θρσει,  τκνον·  αφωντα  σοι  αι  αμαρται  σου ».  ταν  κουσαν   αυτ τα λγια του Κυρου μερικο απ τους γραμματες «  επον  εν  εαυτος·  Οτος βλασφημε », γιατ δεν πστευαν τι μπορε νας νθρωπος να   συγχωρε    αμαρτες.  Ττε  ο   Κριος για  να  τους  δεξει  τι  εχε  εξουσα     να  συγχωρε  αμαρτες  επε  στον παραλυτικ, « Εγερθες ρν σου την κλνην και παγε εις τον οκν  σου », πργμα  που γινε αμσως  και ο λας θαμαζε και δξαζε το Θε.   τσι   του χρισε τη θεραπεα της παραλυσας του μαζ με την αιτα του κακο που ταν η αμαρτα.
Η  αμαρτα εναι ο πιο πουλος εχθρς του  ανθρπου  και η αμοιβ που δνει στα  θματ  της  δεν  εναι  μνο   η θλψη και η στενοχρια αλλ και ο θνατος. σοι αγαπον τη ζω πρπει να απομακρυνθον  απ  την  αμαρτα  και  να προσεγγσουν το Θε μσω της Εκκλησας, αφο  ο  Κριος  τη δναμη της φεσης των αμαρτιν την μετεββασε και στους Αποστλους Του. Εναι γνωστ τα  λγια  που  τους επε, « αν τνων αφτε τας αμαρτας, αφενται αυτος, αν τνων κραττε, κεκρτηνται.» .Η Εκκλησα μως εναι ζωντανς οργανισμς και η διαδοχ  των  Αποστλων  συνεχζεται  και  μεταδδεται  με  την  Ιεροσνη. τσι   η εξουσα που λαβαν οι Απστολοι απ το Χριστ να συγχωρον τις αμαρτες μεταβιβζεται και στους κληρικος της Εκκλησας οι οποοι αναλαμβνουν το λεπτ ργο του Πνευματικο.
Στην εξομολγηση, πως και στα λλα μυστρια της Εκκλησας, εναι παρν ο Χριστς, τοιμος να βοηθσει λους. Εναι ββαια αυτονητον τι οι πνευματικο πατρες  πρπει  να  ευρσκονται  στο ψος  της  αποστολς  τους,  και  οι  πιστο  να  σβονται  τους κληρικος και να προσρχονται στην εξομολγηση χωρς αμφιβολες δισταγμος. Να προσρχονται με τη βεβαιτητα τι η εξουσα των πνευματικν να συγχωρον αμαρτες απορρει απ τον διο το  Χριστ.  τσι   θα   χουν  τη  βεβαιτητα τι  καθαρζονται  και  απαλλσσονται  απ   το   μολυσμ   της   αμαρτας.  Αμν.
 
                                                                                     Κυριακ  Ζ'  Ματθαου
                                                                                Η θεραπεα των δο τυφλν
                                                                                         ( Ματ. θ’, 27 – 35 )
 
Μσα στην πληθρα των θαυμτων τα  οποα  κανε  ο  Χριστς  ταν  και οι  θεραπεες  τυφλν  ανθρπων  που   με την πστη τους απκτησαν το φως τους. Οι τυφλο ασφαλς ταν απελπισμνοι και απογοητευμνοι και η  ελπδα  τους  στηριζταν  μνο  σε να θαμα του Θεο. Αυτ η εικνα της απελπισας και απογοτευσης συναντται συχν σε ανθρπους κθε εποχς, ταν αυτο βρσκονται κτω απ την πεση κποιας δυσκολας ασθνειας ανατης. Ττε πτε φυσ ο νεμος της απελπισας μσα στην καρδι τους, και πτε βρσκονται σε αδιξοδο. Η τραγικ αυτ κατσταση διδσκει τον νθρωπο να μη απελπζεται αλλ να χει θρρος και ελπδα στη ζω του  για κτι καλτερο.
Η ελπδα μως και το θρρος εναι συνυφασμνα με την πστη προς το Θε και την εφαρμογ του θελματος Του. Η πστη εναι ο κρκος που συνδει τον νθρωπο με το Θε και διοχετεει το θρρος και τη γενναιτητα στην καρδι του. Γι' αυτ καθκον των ανθρπων εναι να χουν πστη στο Θε, εν βεβαα θλουν να χουν θρρος στις κρσιμες στιγμς της ζως τους. χι βεβαα πστη προσωριν, αλλ πστη μνιμη και ισβια η οποα θα  μεταφρζεται σε αγαθ ργα.
Ο Κριος, προκειμνου να θεραπεσει τους δο τυφλος της σημερινς ευαγγελικς περικοπς, τους ρτησε προηγουμνως, εν πιστεουν τι μπορε να τους θεραπεσει. Και πργματι η πστη των τυφλν επτρεψε στη θαυματουργικ δναμη του Κυρου να ενεργσει και τσι ανβλεψαν. Γνεται λοιπν κατανοητ τι ο νθρωπος πρπει να εναι εξοπλισμνος με το πλον της πστης για  να  χει  πντοτε  την  βοθεια  του Θεο και να κατορθνει στην καθημεριν  ζω  του  νκες  εναντον του κακο.  Κατ την περοδο των διωγμν οι χριστιανο, αν και δοκιμζονταν  σκληρ,   νκησαν με την  πστη  τους  και πτισαν με το αμα τους τα θεμλια της Εκκλησας και της χριστιανικς κοινωνας.
Και ββαια σμερα ο Χριστιανισμς δε  δικεται αλλ η πστη εναι αναγκαα και πρπει οι νθρωποι να την διατηρον στην καρδι τους και να ρυθμζουν τη διαγωγ τους ναντι του Θεο και των ανθρπων. Η πστη τους μως πρπει να εναι σταθερ και ββαιη, δηλαδ αφ' ενς μεν να μη κλυδωνζεται και ταλαντεεται, αφ' ετρου δε να εναι μπρακτη.  Η πστη αποτελε χι μνο την πνευματικ ζμη  η οποα εννει την οικογνεια και  την  κοινωνα, αλλ  και  το  αλτι της ζως που προλαβανει την ηθικ αποσνθεση των ανθρπων. Γι' αυτ σο  περισστεροι  πιστο  υπρχουν σε μα χρα τσο περισστερο προκβουν οι νθρωποι στους τομες του πολιτισμο.
Αλλ  σπουδαιτερο  εναι  τι  η  πστη αποτελε προπθεση της σωτηρας και της εισδου του ανθρπου στην αινια  ζω. Τα  λγια  του Κυρου εναι ξεκθαρα, σον  αφορ  στην  αξα  και  σημασα της  πστης.  Συγκεκριμνα   επε στους  Αποστλους,  « Πορευθντες εις  τον  κσμον  παντα  κηρξατε   το  ευαγγλιον  πση  τη  κτσει.  ο πιστεσας και βαπτισθες  σωθσεται, ο δε απιστσας κατακριθσεται·»,  δηλαδ ποιος ακοσει το κρυγμα του Ευαγγελου, πιστψει, βαπτισθε και εφαρμζει τις εντολς του Κυρου θα σωθε, ποιος δε απιστσει θα κατακριθε. Αυτ ας χουμε υπ' ψη μας  για  να  σωθομε.  Αμν.