Sostika Logia

 
2014

                                                                                          Κυριακ Η' Ματθαου
                                                                                 Χορτασμς των πεντακισχιλων
                                                                                                (Ματ. ιδ',14-22)

 

Στην Κυριακ προσευχ, δηλαδ στο «Πτερ ημν», παρακαλομε το Θε να μας δσει την καθημεριν τροφ με τα λγια, «τον ρτον ημν τον επιοσιον  δος ημν σμερον».  Πργματι ο Θες, ως στοργικς Πατρας που εναι, δνει τα αγαθ Του στον κσμο, και  « τον λιον αυτο ανατλλει επ πονηρος και αγαθος και βρχει επ δικαους και αδκους». Πολλς μως φορς χει θρψει τους ανθρπους και  κατ τρπο θαυματουργικ. να ττοιο θαμα ταν η τροφοδοσα του Ισραηλιτικο λαο με το μννα στην ρημο. Κατ τα σαρντα χρνια της οδοιπορας του απ την Αγυπτο στην Παλαιστνη ο λας του Ισραλ τρεφταν χωρς να σπρνει και να θερζει. λλο θαμα εχε πραγματοποισει ο προφτης  Ηλας στα Σαρεπτ της Σιδωνας. Εκε, με τη δναμη του Θεο ββαια,  πολλαπλασασε το αλερι και το λδι  στο σπτι μιας χρας γυνακας που κινδνευε να πεθνει  απ την πενα μαζ με το παιδ της. Στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ βλπουμε να παρμοιο θαμα με τα παραπνω, αφο ο Χριστς  χρτασε σε ρημο τπο πντε χιλιδες νδρες χωρς τα γυναικπαιδα με πντε ρτους και δο ψρια.
Ας δομε μως τι ακριβς γινε. ταν, με εντολ του   Ηρδη, αποκεφαλστηκε ο Ιωννης στη φυλακ, οι μαθητς του, αφο  πραν  το σμα και το θαψαν  πγαν και  το ανγγελλαν  στο Χριστ.  Ο Κριος μλις το κουσε αναχρησε απ εκε με πλοο σε ρημο τπο. Οι χλοι μως, ταν πληροφορθηκαν αυτ,  τον  ακολοθησαν  απ τις πλεις με τα πδια. ταν  εδε ο  Κριος λον αυτν τον χλο, ευσπλαχνστηκε τους ανθρπους και    θερπευσε τους αρρστους. Η ρα μως  πρασε, θα λγαμε  χωρς να το καταλβουν,  και φτασε το απγευμα. Ττε οι μαθητς πλησασαν το Διδσκαλο  και του επαν   να απολσει τους χλους για να πνε στις κμες να αγορσουν τρφιμα, επειδ ο τπος  ταν ρημος και η ρα εχε περσει. Ο Κριος μως που γνριζε τι θα επακολουθσει,  τους επε τι  δεν χουν ανγκη να πνε για τροφς, δστε τους εσες να φνε. Εκενοι ττε του επαν, εδ δεν χουμε παρ μνο πντε ρτους και δο ψρια. Ττε ο  Κριος τους επε, φρετε αυτ εδ, και   δωσε εντολ στα πλθη να καθσουν επνω στα χρτα. ταν εκθησαν,  πρε τους πντε ρτους και τα δο ψρια, και αφο σκωσε τα μτια Του στον ουραν, ευλγησε,   κοψε τους ρτους σε κομμτια,  τα δωσε στους μαθητς και οι μαθητς στους χλους.   τσι φαγαν  λοι και χρτασαν και μζεψαν τα  περισσεματα απ τα κομμτια, δδεκα κοφνια γεμτα.
Εντπωση προκαλε το τι χι μνο  χρτασαν   τα πλθη, αλλ  περσσευσαν κιλας δδεκα κοφνια.  Με την περισυλλογ των περισσευμτων ο Κριος μας διδσκει τι δεν πρπει να  σπαταλμε τα περισσεματα των τροφμων αλλ να τα περιμαζεουμε και να τα προσφρουμε στους φτωχος, γιατ υπρχουν νθρωποι οι οποοι πεινον και μπορον να χορτσουν απ αυτ τα περισσεματα. Δεν πρπει να επικρατε στη ζω μας το πνεμα της σπατλης οτε και της τσιγγουνις, αλλ το πνεμα της οικονομας. χι μνο  στα τρφιμα, αλλ και γενικτερα πρπει να επικρατε το πνεμα της οικονομας για την εξυπηρτηση συνανθρπων μας που στερονται. Αυτ εναι  ευρεστο στο Θε, γιατ ο    Θες   εναι φιλνθρωπος. Ο Θες προσφρει πλοσια τη Χρη Του στους οκους των φιλνθρωπων και τους χαρζει φθονα τα πνευματικ και υλικ αγαθ. Εναι γνωστ η αλθεια τι ποιος ελεε το φτωχ, δανεζει το Θε. Ο Θες δεν εναι δικος  και δεν παραβλπει  τα ργα της αγπης  που κνουν οι νθρωποι .και  το λεος που δεχνουν στους συνανθρπους τους. Αντθετα τους καλε  στο τραπζι της βασιλεας Του. Αμν.
 

                                                                                      Κυριακ θ' Ματθαου
                                                                                      Η πλη με τα κματα
                                                                                          ( Ματ. ιδ’,  23-34 )
 
Μετ το θαμα του χορτασμο των πεντακισχιλων οι μαθητς του Χριστο βρθηκαν στο μσο της θλασσας και ταλαιπωρονταν πολ απ τα κματα, γιατ ταν αντθετος ο νεμος. Κατ τα χαρματα δε, ρθε ο Ιησος προς τους μαθητς του περπατντας πνω στη θλασσα. ταν  τον εδαν οι μαθητς να περπατει πνω στη θλασσα, ταρχτηκαν και λεγαν τι εναι φντασμα, και απ τον φβο κραξαν. Η ταραχ αυτ της θλασσας και η ταραχ των μαθητν, μας δνει την αφορμ να πομε λγα λγια για την ννοια της ειρνης που εναι αντθετη της ταραχς.
Η λξη ειρνη ασκε μεγλη επδραση στη ζω των ανθρπων σε τομα, ομδες και λαος. Και τα μεν τομα χουν ανγκη εσωτερικς ειρνης χωρς την οποα αδυνατον να σταθον στη ζω, η δε οικογνεια, ως ομδα, χει επσης ανγκη απ ειρνη, γιατ διαφορετικ θα περιπσει σε διχνοια και θα διαλυθε. Αλλ και η κοινωνα χρειζεται το δρο της ειρνης για να αποφγει τους πολμους και τον αλληλοσπαραγμ.
Η ειρνη, πως εναι γνωστ,   εναι  δρο του Θεο. Στην Παλαι Διαθκη ο Χριστς προφητεεται ως ρχων ειρνης και στην Καιν εμφανζεται ως χορηγς αυτς. Ο διος επε. « Ειρνην αφημι υμν, ειρνην την εμν δδωμι υμν ». Μακαρζει δε αυτος που αγωνζονται για την ειρνη με το γνωστ μακαρισμ « μακριοι οι ειρηνοποιο, τι αυτο υιο Θεο κληθσονται ». Ο δε Παλος συνιστ προς τους χριστιανος να επιδικουν την ειρνη με τα λγια, «Ειρνην δικετε μετ πντων». Αλλ και η  Εκκλησα στη λατρεα της χρησιμοποιε ποικιλοτρπως την λξη ειρνη. 
Η εικνα της εσωτερικς ζως των ατμων συγγενεει κατ πολ προς την εικνα της θλασσας η οποα συχν μεν εναι μερη, αλλ πολλς φορς οργζεται με το να ορθνει απειλητικ τα κματα της. τσι και η ανθρπινη ψυχ, λλοτε μεν γαληνεει και ηρεμε, λλοτε δε ξεσπ μσα της λαλαπα που απειλε να πνξει, τον νθρωπο. Η κυριτερη αιτα αυτς της εσωτερικς αναταραχς εναι η αμαρτα η οποα μοιζει με ογκλιθο που ρπτεται μσα στην ρεμη δεξαμεν της ψυχς και τσι επρχεται η ταραχ. Η ψυχοσωματικ ονττητα του ανθρπου δοκιμζει ττε μεγλη  δυσφορα, στενοχρια, νευρικ υπερνταση και ενοχς. ταν ο Χριστς απστειλε τους μαθητς Του στο ργο Του, τους επε να λνε κατ την εσοδο στις οικες, « ειρνη τω οκω τοτω » και,  εν ο οκος θα εναι ξιος, η ειρνη θα παραμενει εκε, διαφορετικ θα επιστρψει σε σας.
μως το σμα του ανθρπου εναι οκος του Θεο, και για να βρει δαφος μσα του η ειρνη  πρπει να υπρχει δεκτικτητα και ταπειν καρδι. Διαφορετικ η ειρνη φυγαδεεται αφο, « ο Θες υπερηφνοις αντιτσσεται,  ταπεινος δε δδωσι χριν ».
 
Ας σημειωθε τι η εσοδος του Χριστο στον κσμο γινε με την συνοδεα του αγγελικο  μνου  ο οποος αναφρεται και στην ειρνη,« Δξα εν υψστοις Θε και επ γης ειρνη εν ανθρποις ευδοκα ».   Αλλ και μετ την Ανστασ  Του ο Κριος επε στους Μαθητς Του, « Ειρνη υμν ».
Ας  χουμε  λοιπν  αγαθς  σχσεις  με  τον  ρχοντα  της  ειρνης,  γιατ  Αυτς  θα  μας  χαρζει  την  πραγματικ  ειρνη  που εναι,  « η ειρνη του Θεο η υπερχουσα πντα νον ».


                                                                                             Κυριακ I’ Ματθαου
                                                                                       Η θεραπεα του νεανσκου
                                                                                                  (Ματ. ιζ', 14-23)

Η θεραπεα του νεανσκου απ το πονηρ πνεμα που τον βασνιζε μας δνει την αφορμ να αναφερθομε σμερα στην παρξη πονηρν πνευμτων. λοι οι λαο της γης πστευαν στο Θε και στην παρξη  πονηρν πνευμτων, ιδιατερα μως ο Ισραηλιτικς λας.  Αρκε να αναφρουμε τι   στην Παλαι Διαθκη εμφανζεται ο διβολος ως φδι που παρασρει με απτη τους πρωτπλαστους στην πτση. Ομοως και οι Πρσες με τον Ζωροαστρισμ δχονται την παρξη του πνεματος του καλο και του κακο, του φωτς και του σκτους, του Αχουραμσδα και του Αριμν, μεταξ των οποων γνεται σπονδος πλεμος. Τελικ μως θα νικσει το πνεμα του αγαθο θεο, διτι εκενος εναι ο οικοδεσπτης του σμπαντος.
Αλλ και ο χριστιανισμς διδσκει   την   παρξη  του  πονηρο  πνεματος  το οποο  ονομζεται σατν, βεελζεβολ, βελαρ διβολος. Ο διος ο Χριστς μας πληροφορε για την πτση του σαταν  με  τα  εξς  λγια, « εθερουν τον σατανν ως αστραπν εκ του ουρανο πεσντα ».
Ο Παλος ομιλε για τον βελαρ που εκπροσωπε το ηθικ σκοτδι και τον πνευματικ αντπαλο του ανθρπου. Ο Ικωβος λει στους χριστιανος, αντισταθετε στο διβολο που σας δελεζει και θα φγει μακρι απ σας νικημνος. Ο Πτρος λει στους πιστος,  «νψατε, γρηγορσατε˙ ο αντδικος υμν διβολος  ως λων ωρυμενος περιπατε ζητν τνα καταπη». Ο δε Ιωννης στην Αποκλυψη περιγρφει το πονηρ πνεμα ως δρκοντα πολυκφαλο και φι μγα, ο οποος μχεται την Εκκλησα του Χριστο την οποα μως τελικ δεν πρκειται να νικσει.
τσι λοιπν δεν πρπει να παραξενεονται μερικο στο κουσμα της λξης σατανς διβολος, αλλ οτε και να αμφισβητον την παρξη του, γιατ η ρνηση της παρξης των πονηρν πνευμτων δεν καταργε την πραγματικτητα του πονηρο, ο οποος πολεμ συνεχς τους ανθρπους. Μα δε μαρτυρα της δρσης των πονηρν πνευμτων εναι και αυτ που επε ο διος ο Χριστς τι, ταν το ακθαρτο πνεμα εξλθει απ τον νθρωπο πλανται σε ρημους τπους, που μως δεν βρσκει ανπαυση, γι' αυτ επιστρφει στο σπτι του, δηλαδ στον νθρωπο απ τον οποον βγκε και ευρσκει το σπτι σκουπισμνο. Ττε παρνει λλα εφτ πνεματα πονηρτερα απ αυτ και κατοικον στον νθρωπο εκενον και τσι η κατστασ του γνεται χειρτερη απ την προηγομενη.
Η δυσμενς αυτ επδραση του πονηρο πνεματος φανεται καθαρ στο δαιμονιζμενο των Γεργεσηνν. Αυτς φερε μσα του ολκληρο λεγενα πονηρν πνευμτων, τα οποα τον εχαν αποκψει απ την εξωτερικ πραγματικτητα και προσπαθοσαν να λυγσουν την ψυχ του και να την οδηγσουν στην απλεια. Παρ τατα μως δεν κατρθωσαν να ολοκληρσουν το ργο τους, γιατ η επμβαση του Κυρου διλυσε τα σχεδα τους και τον ελευθρωσε απ τα δεσμ του δαμονα.
Η λευση του Χριστο στον κσμο  εχε και χει σκοπ να διαλσει τα ργα του διαβλου και να ελευθερσει τους ανθρπους απ την τυραννα και δουλεα του. Κατ την επγεια διαδρομ Του ο Κριος ελευθρωσε πολλος δαιμονισμνους, πως και τον νεανσκο της σημερινς ευαγγελικς περικοπς. Εχε κυριευθε  απ πονηρ πνεμα που οτε οι μαθητς του Χρστου μπρεσαν να το βγλουν. Και στθηκε αυτ αδνατο να γνει, πως ο διος ο Κριος τους επε, εξ αιτας της απιστας τους.
σοι λοιπν γνωρζουν τον κνδυνο που προρχεται απ το σαταν πρπει να πιστεουν στο Θε και να συμμορφνονται στο θλημα Του. Πρπει να επικαλονται τη θεκ δναμη και να αποστρφονται την αμαρτα σε λες τις μορφς της, με τις οποες αυτ παρουσιζεται. Ττε το γνωστ, «αλλ ρσαι ημς απ του πονηρο» θα χει αποτλεσμα. Αμν.

                                                                                                Κυριακ ΙΑ' Ματθαου
                                                                                     Η παραβολ του πονηρο δολου
                                                                                                     (Ματ. ιη’, 23-35)


Στο σημεριν ευαγγελικ ανγνωσμα, δηλαδ στην παραβολ του πονηρο δολου, βλπουμε τον Κριο να διδσκει τη μακροθυμα και τη συγνμη προς τους συνανθρπους μας. Συγκεκριμνα, ο δολος ζτησε τη μακροθυμα του κυρου του για την τακτοποηση του χρους των μυρων ταλντων, το οποο τελικ ο κρις του το  χρισε. μως αυτς φνηκε βναυσος και φυλκισε για λγα δηνρια τον συνδελφ του, με αποτλεσμα το αφεντικ του  να τον φυλακσει και αυτν.
Μερικς φορς ββαια η κακοθεια και η προκλητικτητα κποιων ανθρπων ανεβζει το αμα στο κεφλι σε λλους,  και δοκιμζει τους φιλτιμους ανθρπους, οι οποοι μως δεν πρπει να εμπλκονται  σε φασαρες, αλλ να δνουν τπο στην οργ. Πρπει να φανονται μεγαλκαρδοι και να προσεχονται υπρ των επηρεαζντων αυτος, μιμομενοι το παρδειγμα του Κυρου. Ο Κριος προσευχθηκε στον Πατρα Του για τους σταυρωτς Του λγοντας, «Πτερ, φες αυτος· ου γαρ οδασι τι ποιοσι», και ο Στφανος συγχρησε εκενους που τον λιθοβολοσαν λγοντας,  «Κριε, μη στσης αυτος την αμαρταν τατην».
Η λση με την εκδκηση, σο και αν φανεται ικανοποιητικ, ουσιαστικ δεν εναι φυσικ λση. Φαινομενικ δνει την εντπωση της νκης, αλλ κατ βθος εναι ττα. Η σωστ στση εναι να μη νικηθε ο νθρωπος απ το κακ αλλ να μακροθυμσει, πως μακροθυμε  και  ο  Θες  γι' αυτν.  Η κρση ανκει στο Θε  πως χει γραφε, «εμο εκδκησις, εγ ανταποδσω, λγει Κριος». Ο νθρωπος πρπει να ευεργετε τους εχθρος του και να προσεχεται γι' αυτος σμφωνα με τα λγια της Γραφς,  «εν  πειν ο εχθρς σου, ψμιζε αυτν, εν διψ, πτιζε αυτν· τοτο γαρ ποιν νθρακας πυρς σωρεσεις επ την κεφαλν αυτο».     Η μακροθυμα εναι δεγμα γενναιτητας και ηρωισμο. Στο χριστιανισμ χουμε πνευματικος αγωνιστς που ο ηρωισμς τους δεν περιορστηκε μνο στο τι υπμειναν το μαρτριο, αλλ και στο τι συγχρησαν  τους εχθρος  και δικτες τους. τσι αναδεχτηκαν  νθρωποι αντεροι και πολτες  της βασιλεας των ουρανν. Το παρδειγμ  τους αυτ διδσκει και τους σγχρονους  χριστιανος να εναι μεγαλκαρδοι, και να συγχωρον τους συνανθρπους τους  οι οποοι τους βλαψαν και τους πκραναν.
Δε ζομε μσα σε κοινωνα αγων και αγγλων, αλλ ανμεσα σε ανθρπους  με αδυναμες και ελαττματα που συχν μας θλβουν και μας στενοχωρον. Και μως λους  πρπει να τους συγχωρομε και να προσευχμαστε γι' αυτος. νθρωπος ο οποος δε συγχωρε εκενους που τον βλαψαν, λγεται μεν χριστιανς, αλλ δεν εναι σωστς χριστιανς, γιατ χει μικροψυχα και πονηρα  πως  ο δολος της σημερινς περικοπς  ο οποος δεν δειξε ευσπλαχνα στον ταλαπωρο συνδελφ του. μως η κρση θα εναι ανλεος σε σους δεν δειξαν λεος προς τους συνανθρπους τους, σμφωνα με την Αγα Γραφ. Η υπενθμιση αυτ υποχρενει λους μας να συγχωρομε τον πλησον μας σμφωνα με τα λγια της Κυριακς Προσευχς, «και φες ημν τα οφειλματα ημν, ως και ημες αφεμεν  τος  οφειλταις  ημν».
Δεν πρπει λοιπν να υποχωρομε στο κακ αλλ να νικμε το κακ με το καλ, πργμα που απαιτε αγνα, γιατ χωρς αγνα δε γνεται τποτε. Αυτς εναι ο καλς αγνας τον οποον αγωνστηκε και ο Απστολος Παλος μχρι τλους της ζως του, για να λβει  το βραβεο της νω κλσεως,  το οποο εθε να λβουμε λοι μας. Αμν.

 

                                                                                  Κυριακ ΙΒ' Ματθαου
                                                                                 Ο πλοσιος νεανσκος
                                                                                       (Ματ. ιθ', 16-26)


Η σημεριν ευαγγελικ περικοπ με τον πλοσιο νεανσκο μας δνει την αφορμ να αναφερθομε για λγο στο κυνγι των υλικν και πνευματικν θησαυρν. Εναι γνωστ τι πολλς φορς οι νθρωποι γνονται  κυνηγο διαφρων επγειων θησαυρν τους οποους λαχταρον να κνουν δικος τους. Και ναι μεν οι χρηματικο θησαυρο, εφ' σον κατακτηθον νμιμα, αποτελον σημαντικ παργοντα στα χρια των κατχων τους, καθσον παρχουν πολλς ευκολες στην καθημεριν ζω, αλλ ουσιαστικ και κατ βθος η φιλα τους εναι πρσκαιρη η δε παραμον τους πλησον του ανθρπου εντελς εφμερη. Καννας επγειος θησαυρς δε μπορε να κατοχυρσει και να εξασφαλσει τον νθρωπο στη γη οτε στον ουραν, γιατ εκε δε συνοδεει ο πλοτος οτε παραμνει η δξα, πως αναφρεται στη νεκρσιμη ακολουθα.
Αντθετα μως με τους υλικος και φθαρτος θησαυρος υπρχουν και οι φθαρτοι πνευματικο θησαυρο τους οποους δε μπορον οι κλφτες να τους κλψουν και να τους αρπξουν εκβιαστικ. Ο υπερκσμιος αυτς θησαυρς εναι η βασιλεα του Θεο την οποα ποιος κερδσει, αυτς μπορε να χαρακτηρισθε πραγματικ  ισοβως ευτυχς και αιωνως μακριος. Εν ο νθρωπος   κερδσει τον κσμο λο χσει μως τη βασιλεα του Θεο, τποτα τελικ δεν ωφελθηκε.  Αντιθτως  οποιαδποτε εγκσμια ζημα και αν υποστε ο νθρωπος, εφσον κερδσει τη βασιλεα του Θεο, εναι κερδισμνος και μλιστα σε ψιστο βαθμ. Γι αυτ λοι εκενοι οι οποοι βαλαν αυτ το στχο    αγωνστηκαν τον καλ αγνα της πστεως και της αγπης.
Φρντιζαν να μη κακολογον οτε να συκοφαντον καννα και να χουν πειθαρχα  στη γλσσα τους.   ταν ειρηνοποιο και ζοσαν με ομνοια προς τους συνανθρπους τους. Απφευγαν το κακ και καναν το καλ προς λους. Ταυτχρονα δεν θησαριζαν υλικος θησαυρος αλλ τους μοιρζονταν με τους φτωχος, γιατ γνριζαν τι οι υλικο θησαυρο εμποδζουν το φτερογισμα της ψυχς προς την αιωνιτητα και την εσοδο της στη βασιλεα του Θεο. σο και αν οι κυνηγο των εγκσμιων θησαυρν δεχνουν αγωνιστικ διθεση και πνεμα αυτοθυσας, πολ περισστερο διακρνονται για το γνσιο πνεμα της αυτοθυσας και την υπομον τους στους πειρασμος σοι επιδικουν τους ουρνιους θησαυρος. 
Αυτο     Περιφρονον  τα πντα και τα θεωρον    σκβαλα μνο και μνο για να κερδσουν το Χριστ.  Εμπνονται απ τα λγια του  Αποστλου  Παλου, « τις ημς χωρσει απ της αγπης του Χριστο; θλψις στενοχωρα διωγμς λιμς γυμντης κνδυνος μχαιρα;» Μιμονται   τη διαγωγ του Κυρου και γεονται  το πικρ ποτρι των θλψεων Αυτο για να γνουν τελικ και συμμτοχοι της αινιας ενδξου βασιλεας Του. Εκενο πντως το οποο πρπει να γνωρζουν σοι επιθυμον να κερδσουν τη βασιλεα του Θεο εναι η διατρηση της πστης, του αγνα, της αγπης και της ελπδας στο Θε. Παρλληλα οφελουν να χουν υπομον στις θλψεις τις  οποες αναπφευκτα θα συναντσουν στην επγεια ζω τους.
Η θλψη,  ταν στηρζεται στην πστη, κνει τον αγωνιστ γενναο και τον πλησιζει στο Θε για να μεταλβει ο πιστς της αγιτητας Αυτο. τσι σοι επιθυμον τη Βασιλεα του Θεο δεν πρπει να λυγσουν και να απογοητευθον απ καννα κνδυνο, αλλ να χουν πλρη εμπιστοσνη στο γιο Πνεμα που εναι ο Παρκλητος στις θλψεις. Πρπει να χουν υπ' ψη τους τι η αξα της ψυχς εναι ανυπολγιστη και δε συγκρνεται με  καννα υλικ θησαυρ. Στην Αποκλυψη του Ιωννη αναφρεται, « γνου πιστς χρι θαντου, και δσω σοι τον στφανον της ζως ». Αυτ σημανει τι ποιος παραμενει σταθερς και θερμς στην πστη προς το Χριστ μχρι θαντου θα ζσει αινια. Αμν.