Sostika Logia

 
2014

                                                                             Κυριακ προ της Υψσεως
                                                                                         (Ιω.γ’,13-17)

Κυριακ σμερα προ της υψσεως του Τιμου Σταυρο, μας δνεται η ευκαιρα να αναφερθομε στο υπροχο αυτ σμβολο του Χριστιανισμο, με λγα λγια ββαια. Το σημεο του Τιμου και ζωοποιο Σταυρο εμπνει σεβασμ και θαυμασμ σε λους τους χριστιανος. Δεν παυσαν μως να υπρχουν δυστυχς και μερικο τυφλο πνευματικ νθρωποι, αιρετικο και κακδοξοι. Αυτο   αρνονται  την αξα του σημεου του Σταυρο, και  θεωρον το Σταυρ  φονικ ργανο, με το οποο σταυρθηκε ο Χριστς. Προσπαθον μλιστα να παρασρουν και λλους ανθρπους στην πλνη τους. Εναι δε φοβερ το τι υπρχουν αφελες μεταξ του χριστιανικο κσμου που ακολουθον τους ζωντανος αυτος νεκρος και γνονται ργανα και θματα τους. Οι αιρετικο αυτο χουν πθει τση σγχυση στε δε μπορον να καταλβουν τι η ευθνη για το γκλημα του Γολγοθ βρσκεται στην εγκληματικ διθεση των σταυρωτν και χι στο σταυρ  που χρησιμοποιθηκε ως μσο  απ αυτος. Ανεξρτητα μως απ τις αιρετικς αυτς απψεις, η αξα του Σταυρο δεν καταργεται, γιατ η σημασα του εναι αινια.
Ο Σταυρς χει προτυπωθε στην Παλαι Διαθκη πως φανεται στα εξς περιστατικ. Πρτον, η ρβδος του Μωυσ  που χραξε το αττητο πλο του Σταυρο στην επιφνεια της Ερυθρς θλασσας. Δετερον, η κταση των χειρν του Μωυσ που κατ τη σγκρουση του Ισραλ με τον Αμαλκ, σχημτισε το σημεο του Σταυρο. Τρτον, ο φις που υψθηκε απ το Μωυσ στην ρημο. Τταρτον, το ξλο στα νερ της Μερρ που συμβλιζε και αυτ  το ζωοποι Σταυρ. λα αυτ μαρτυρον τι ο Σταυρς δεν εναι φονικ ργανο, πως ανητα νομζουν οι αιρετικο, αλλ παγκσμιο σχμα, ο φλαξ της οικουμνης, η κλμακα και γφυρα μεταξ ουρανο και γης. Ο Σταυρς εναι το ξλο της υπακος με το οποο εκδηλθηκε η υπακο του Υιο του Θεο προς τον Πατρα Του. Εναι το ργανο που προξενε φβο και τρμο  στον πονηρ, του οποου την κεφαλ συντριψε.
Και πργματι εν σκοπς του σαταν ταν να απομακρνει το Χριστ απ τη ζω, γιατ με τη διδασκαλα Του παρλυε τη δναμη του και ρπαζε τους ανθρπους απ τις παγδες του, μως απτυχε. Ο διβολος  πεσε απ εκε που δεν το περμενε, αφο ο Σταυρς του Κυρου τον συντριψε κυριολεκτικ. Ο σατανς δεν κατλαβε τι ανεβζοντας το Χριστ στο Σταυρ θα ζημιωνταν ο διος. Δε φαντστηκε τι η πανσοφα του Θεο θα αντστρεφε τους ρους με αποτλεσμα,  χι μνο να αχρηστευτον τα δολοφονικ σχδι του, αλλ και να βρεθε  η κεφαλ του ποδοπατημνη κτω απ το Σταυρ. τσι, εν ο Αδμ χασε τον παρδεισο, επειδ φαγε απ το ξλο του δνδρου, κατ τον διο τρπο νοιξε πλι η πλη του ουρανο για να δεχθε τον νθρωπο με τη δναμη του ξλου του Σταυρο.
Ο Σταυρς εναι μεν το σμβολο των παθν και  της σταυρικς θυσας του Κυρου, αλλ εναι και το σμβολο  της αυταπαρνσεως των χριστιανν, αφο ο κθε πιστς συμμετχει στα παθματα του Χριστο.  Ο Απστολος  Παλος διαβεβαινει αυτ με τα εξς λγια, «εγ γαρ τα στγματα του Κυρου Ιησο εν τω σματ μου βαστζω ».Τλος, ο Σταυρς εναι το σμβολο της θυσας και της υπακος στο θλημα του Θεο, αφο ο διος ο Κριος         « εταπενωσεν εαυτν γενμενος υπκοος μχρι θαντου, θαντου δε σταυρο ». Ας τον μιμηθομε. Αμν.


                                                                      Κυριακ μετ την ψωση
                                                                             (Μρκ. η’, 34-θ’,1)

Επε ο Κριος,  « ος γαρ εν επαισχυνθ με και τους εμος λγους εν τη γενε τατη τη μοιχαλδι και αμαρτωλ, και ο υις του ανθρπου επαισχυνθσεται αυτν ταν λθη εν τη δξη του πατρς αυτο μετ των αγγλων των αγων», δηλαδ  ποιος εντραπε να με ομολογσει μπροστ στους ανθρπους θα τον εντραπε και θα τον αποκηρξει και ο Υις του ανθρπου, ταν λθει στη δξα Του.Μα απ τις εκδηλσεις κθε φυσιολογικο ανθρπου εναι και η εντροπ, η οποα τον συγκρατε απ τις αταξες της καθημερινς ζως. Η  εντροπ συνθως εμφανζεται μετ τη διπραξη πρξεων αντιθτων στο θλημα του Θεο. Κλασικ παρδειγμα αποτελον  οι πρωτπλαστοι, που σπευσαν να κρυφτον μετ την πτση τους, γιατ εχαν χσει την αρχικ τους αθωτητα και παρρησα προς το Θε.

Υπρχει μως και μα λλη ντροπ που δοκιμζουν πολλο, ταν πρκειται να ομολογσουν την πστη τους μπροστ στους ανθρπους. Αυτ συμβανει, γιατ δνουν σημασα στη γνμη των λλων ανθρπων και εξαρτον την θση τους απναντι στο Θε απ αυτ. Φοβονται μπως τους ειρωνευθον τους υποτιμσουν οι λλοι  και δε διστζουν, προκεμενου να εκλξουν μεταξ Θεο και ανθρπων, να συνταχθον με το κοσμικ φρνημα. Αυτ παθε ο Πτρος που αρνθηκε το Χριστ μπροστ σε μα παιδσκη, και χρειστηκε να κλψει πικρ για να αποκατασταθε απ τον Κριο που δχεται τη μετνοια κθε ανθρπου.

Ο Χριστιανς πρπει να εναι αγωνιστς και να μη ντρπεται για την πστη του. Πρπει να βαστζει το σταυρ του, γιατ αυτς αποτελε τη σφραγδα των γνσιων οπαδν του Χριστο, οι οποοι επιθυμον να κερδσουν τη βασλεια των ουρανν. Οφελει ο πιστς νθρωπος να υπομνει το σταυρ του και να προχωρε με σταθερ βμα στο δρμο του καθκοντος παραμερζοντας τη ντροπ. Δεν πρπει να δειλιζει, γιατ ο σταυρς ουδποτε θα υπερβανει τη δναμη της αντοχς του. Η σωτηρα της ψυχς απαιτε μνιμη και σταθερ πστη στο Πρσωπο του Χριστο και συγχρνως πνεμα ηρωισμο και αυτοθυσας στη ζω. Εναι γνωστ τι νφη μαρτρων θυσιστηκαν για την εφαρμογ και διδοση της χριστιανικς αλθειας και λοι λαβαν μρος στη χορεα των φλων του Θεο.

Δυστυχς μως υπρχουν και σμερα νθρωποι μουδιασμνοι, ψυχρο και χλιαρο ως προς την πστη.  Αυτο αν και  κατ την ρα του βαπτσματος υποσχθηκαν τι συντσσονται με το Χριστ, παρ τατα μως ντρπονται να τον ομολογσουν, μπως χαρακτηριστον οπισθοδρομικο. τσι, λλοι μεν απ αυτος συντσσονται με το κοσμικ ρεμα, λλοι δε προσπαθον να συμβιβσουν τα ασυμββαστα. Αυτο μιμονται τον νθρωπο εκενο που προσπαθε να καθσει ανμεσα σε δο καρκλες. Αυτ η μθοδος εναι τραγελαφικ και ποιος την ακολουθε δε μπορε να ορθοποδσει, γιατ εναι αδνατο να δουλεει κανες σε δο κυρους. ποιος δεν εναι με το μρος του Θεο εναι κατ του Θεο και ποιος εναι φλος του πονηρο κσμου γνεται εχθρς του Θεο.

Αλλ δεν εναι παρλογο να ντρπεται κανες  να ομολογε το Χριστ το Σωτρα του; Αυτν που κυβερνει τα σμπαντα και θυσασε τη ζω Του για τη σωτηρα του κσμου; Αυτν για τον Οποον θυσιστηκαν οι μρτυρες της Εκκλησας; Δεν πρπει   να επηρεζεται ο πιστς απ τη γνμη των λλων  ανθρπων, αλλ να ομολογε με παρρησα την προς το Χριστ πστη του. τσι θα  τον αξισει ο Θες να βρεθε ανμεσα στους αγους στην ουρνια βασιλεα Του. Αμν.
 
                                                                                 Κυριακ Α' Λουκ
                                                                                    (Λουκ. ε’,1-11)

Στο ευαγγελικ ανγνωσμα που ακοσαμε σμερα   αναφρθηκαν τα ονματα  των τριν Αποστλων, Πτρου, Ιωννου και Ιακβου, οι οποοι κλθηκαν απ το Χριστ να εργαστον  στο σωτριο ργο Του, και εντχτηκαν  απ ττε το στεν Του περιβλλον. Η πρσκληση αυτ ταν τιμητικ για τους απλοκος εκενους ψαρδες, οι οποοι δεν ταν δυνατ να φανταστον τη δξα  που τους επεφλασσε ο Θες ο Οποος δοξζει αυτος που τον δοξζουν. Τα μετπειτα γεγοντα απδειξαν τι αυτο οι ψαρδες  αποδεχθηκαν ξιοι της τιμητικς αυτς προσκλσεως. Η ειλικρινς και μχρι αυτοθυσας υπακο τους στην κλση του Διδασκλου εχε ποικλη αντιμισθα. Αφ' ενς μεν λαβαν δναμη κατ πνευμτων ακαθρτων, αφ' ετρου δε αξιθηκαν να παρευρεθον στο ρος της Μεταμορφσεως του Κυρου. Μεγλη η τιμ που τους δθηκε, αλλ μεγλος και ο αγνας τον οποον καναν ως ιεραπστολοι και κρυκες του Ευαγγελου του Χριστο.

Πολλο κατ καιρος νθρωποι ζλεψαν τη θση των Αποστλων, και πολλο επιθμησαν την αποστολ τους. Και μως ο Θες προτενει την δια τιμητικ αποστολ  προς λους. Σε κθε εποχ ο Χριστς προσκαλε εργτες στο ργο Του και στον πνευματικ Του αμπελνα. Η θρα της ευκαιρας δεν κλεισε και η προθεσμα της προσλευσης δεν ληξε ακμα. τσι, σοι επιθυμον  να γνουν συνεργτες των Αποστλων οφελουν να υποταχθον ανεπιφλακτα στο θλημα του Θεο και ο καθνας στον τομα του να δρσει ευεργετικ και ιεραποστολικ στον κοινωνικ χρο. Εναι γνωστ τι μσα στον αγωνιστικ χρο της Εκκλησας δεν υπρχουν μνο οι Απστολοι, αλλ και ιεραπστολοι της οικογνειας, της ενορας, του χωριο, της πλης, της εκπαδευσης, και γενικ κθε κομματιο της κοινωνας, τους οποους θα βραβεσει ανλογα ο Χριστς.

πως η κιβωτς του Νε δισωσε απ τον κατακλυσμ λους που ταν μσα σ' αυτ, κατ παρμοιο τρπο και η Εκκλησα  του  Χριστο διασζει τα μλη της απ την αμαρτα και την πλνη.  Εναι εφοδιασμνη   με λα τα απαρατητα μσα που απαιτονται για το σκοπ αυτ. Τα Μυστρια, η διδασκαλα, και συνολικ λο το ργο της Εκκλησας βρσκονται στη διθεση κθε ανθρπου. Το μνο που απαιτεται απ τους χριστιανος εναι να πειθαρχον στους κανονισμος του κυβερντη της Εκκλησας που εναι ο Χριστς, για να μη κινδυνεσουν απ την αθεα, την κακοδοξα, την υποκρισα και τον υλισμ. Εφ' σον ξω της Εκκλησας δεν υπρχει σωτηρα, πως ξω απ την κιβωτ λοι χθηκαν, οι χριστιανο οφελουν να πιστεουν χωρς δισταγμ στο Θε και να ζουν με αφοσωση σ' Αυτν και αγπη. Να μη αντιγρφουν τους πιστους της εποχς του Νε, οι οποοι τον κοριδευαν, ταν τους λεγε τι θα γνει ο κατακλυσμς. Πρπει να αρπξουν την ευκαιρα για τη σωτηρα τους, διτι ποιος υπομνει μχρι τλους θα σωθε.

σοι λοιπν επιθυμον να μιμηθον τον Πτρο, τον Ιωννη και τον Ικωβο, και θλουν να ακολουθσουν το Χριστ και να λβουν το βραβεο της νω κλσεως, πρπει να εφαρμζουν εμπρκτως το θλημα του Θεο στην επγεια πορεα τους, και να τους μιμηθον. Πρπει ο καθνας, ανλογα με τα χαρσματα και τις δυναττητες που του παρχει ο Θες, να εργζεται τα ργα της αγπης και να δεχνει τσι την πστη  του με τα ργα του, πως παραγγλλει και  ο Ικωβος ο Αδελφθεος. τσι ανογει η εσοδος στη Βασιλεα του Θεο που υπρχει  η χαρ, η ειρνη και η αγπη. Αυτ τα πνευματικ αγαθ, και χι μνο, οι πιστο τα προγεονται απ τη ζω αυτ, γιατ η βασιλεα του Θεο εντς ημν εστ. Αμν.