Sostika Logia

 
2014

                                                                                           Κυριακ Β' Λουκ     
                                                                                            (Λουκ. στ’,31-36)


πως τα φωτειν σματα αποτελον τους γνμονες τους οποους πρπει να υπολογζουν και να προσχουν τσο οι πεζο σο και οι οδηγο των τροχοφρων για να συμβλουν στην αποφυγ των δυστυχημτων, τσι και κατ πολ περισστερο χρειζονται οι  νθρωποι υποδεξεις και καννες στον ηθικ τομα της καθημερινς ζως τους.  Τους ηθικος αυτος καννες, ταν τους σβεται ο νθρωπος θα αποφγει την προστριβ και τη σγκρουση προς τους συνανθρπους του στην καθημεριν ζω του μσα στην κοινωνα. Η προσπθεια λων των νομοθετν ανκαθεν σ' αυτ απβλεπε, να εξασφαλσει την ομαλ διαβωση των ανθρπων και γι' αυτ κατβαλαν κθε δυνατ φροντδα να φθσουν στο σκοπ τους με την ψφιση των απαρατητων κθε φορ νμων. Μοναδικς μως νομοθτης του Οποου οι νμοι χουν αινιο κρος και φθνουν χι απλς στην ακο αλλ και στο βθος της ανθρπινης καρδις εναι ο Χριστς. Η νομοθεσα του εναι απλ και καταληπτ χι μνο απ τους γραμματισμνους, αλλ και απ αυτος ακμη τους αγρμματους ανθρπους λων των εποχν.

Τους προειδοποιε τι, εν επιθυμον πργματι ομαλ καθημεριν ζω, να μη εισρχονται στο δαφος της δικαιοδοσας των λλων ανθρπων, πως δε θα θελαν να υπεισρχονται οι λλοι στα δικ τους εδφη. Ο γνμονας τον οποον δνει ο Κριος στους ανθρπους εναι απλς και ολιγλογος και απευθνεται προς λους με τις γνωστς εκενες λξεις, «καθς θλετε, να ποισιν υμν οι νθρωποι, οτω και υμες ποιετε αυτος ομοως». πως λοιπν θλετε να συμπεριφρονται οι λλοι νθρωποι απναντι σας, κατ τον διο τρπο να φρεσθε και σεις προς εκενους.

Το παργγελμα δνεται προς κθε νθρωπο και τον πληροφορε τι στον διο δρμο βαδζουν και τα υπλοιπα μλη της κοινωνας. Του συνιστ τι χι μνο δεν πρπει να αγνοε την παρουσα τους, αλλ αντθετα πρπει να τους λαμβνει υπ' ψη και να ρυθμζει τις καθημερινς ενργειες του συμμεριζμενος τη θση και την παρουσα τους. Η εντολ αυτ αποτελε το μεγλο κανλι απ το οποο οφελουν να πλεσουν τα ατομικ σκφη λων των ανθρπων εφσον θλουν να διατηρηθε η κοινωνικ γαλνη. Οποιαδποτε παρεκτροπ και παρκκλιση απ τη γραμμ την οποα διαγρφει ο Χριστς θα επιφρει συγκροσεις και θλιβερ κοινωνικ ναυγια.

Βασικ ζτημα  που πρπει να μας απασχολε εναι, εν θλουμε να κνουν οι λλοι προς ημς αυτ που σκεφτμαστε, να εμαστε πρθυμοι να κνουμε και εμες σ’ αυτος το  διο. Αν αδιαφορομε γι’ αυτ,  ττε ερχμαστε σε  αντθεση με τους λγους του Κυρου που αναφρθηκαν παραπνω. Καννας δεν χει το δικαωμα να παρεκκλνει απ τη γραμμ του καθκοντος και να κρνει τις πρξεις του με το μτρο του ατομικο συμφροντος, γιατ θα διαταρξει την εσωτερικ του ηρεμα, αλλ και το περιβλλον του. Γι' αυτ το παργγελμα και το μτρο που δνει ο Χριστς ισχει για λους τους ανθρπους, και χει την εφαρμογ του σε λες τις εκδηλσεις της ζως. Ισχει μεταξ των μελν της οικογνειας, μεταξ συναδλφων του διου  επαγγλματος και λλα.

Εν πργματι θλουν να βασιλεσει η κοινωνικ γαλνη και να αποφευχθε η ακαταστασα και τα κοινωνικ ναυγια, ττε οφελουν λα τα μλη της κοινωνας να χουν ως μτρο της καθημερινς συμπεριφορς τους το παραπνω παργγελμα του Κυρου. Ας το επαναλβουμε, «καθς θλετε, να ποισιν υμν οι νθρωποι, οτω και υμες ποιετε αυτος ομοως». πως  θλετε να συμπεριφρονται  σε σας οι νθρωποι, κατ τον διο τρπο να συμπεριφρεστε και σεις προς αυτος. Αμν.

 
                                                                                                 Κυριακ Δ' Λουκ
                                                                                                     Του σπορως
                                                                                                     (Λουκ. η', 5-15)


Η σημεριν Κυριακ ονομζεται του σπορως, γιατ το ευαγγελικ ανγνωσμα αναφρεται σε μα απ τις ωραιτερες παραβολς τις οποες δδαξε ο Κριος, δηλαδ στην παραβολ του σπορως. Η παραβολ εναι παρμνη απ τη γεωργικ ζω και μλιστα απ τη σπορ των αγρν. πως τνισε ο Χριστς υπρχει και η πνευματικ σπορ την οποα ο διος εγκαινασε. Ο Χριστς ως Θενθρωπος κλεσε κθε ψυχ ανθρπου να φρει καρπ. Σπρος εναι τα λγια Του, αγρς η καρδι του ανθρπου, και ευτυχισμνοι θα εναι σοι δεχτον το λγο Του και φρουν καρπ ο καθνας ανλογα με τη δεκτικ του ικαντητα. Με το λγο του Θεο ως σπρο εξλθαν και οι μαθητς στον κσμο λο για να ημερψουν τους ανθρπους και να τους κνουν ανθρπους του Θεο. Σλπισαν στα πρατα της γης και αυτ το σλπισμα ηχε σε κθε εποχ μχρι και  σμερα στε να γνεται η ζωηφρος και σωτριος σπορ. Ο Κριος επε στους Αποστλους να μαθητεσουν λα τα θνη και χι μνο να τους βαπτζουν, αλλ να τους διδσκουν για να τηρον λα σα τους εχε δσει εντολ. πως εναι γνωστ οι Απστολοι πραγματοποησαν κατ τον καλλτερο τρπο την αποστολ τους αυτ και οι διοι φεραν πολ καρπ. Και δεν εναι μνο οι Απστολοι, αλλ και οι συνεργτες τους και λοι οι μετπειτα εργτες του Ευαγγελου, και χι μνο.  Δεν  εναι μως της στιγμς αυτς να αναφερθομε στο ργο του κθε Αποστλου. Εδ  ας μενουμε στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ του σπορως.    Παρ' λη  τη φιλτιμη προσπθεια λοιπν του σπορως  ποικλη εναι η αντδραση των ανθρπων, γιατ διαθτουν προσωπικ ελευθερα. Και επειδ ο νθρωπος εναι ασυνεπς και στατος, μεγλο μρος της σπορς αχρηστεεται, πως στη σπορ του χωραφιο μεγλο ποσοστ του σπρου καταστρφεται.


Προσρχονται πολλο και ακον το λγο και συμφωνον πως εναι πργματι σωστς, μως αναβλλουν τη συμμρφωση τους με τη δικαιολογα  τι χουν καιρ γι' αυτ τα πργματα. Αυτο μοιζουν με τους ναυαγος, οι οποοι αντ να αρπξουν το σωσβιο, το παρατον γι' αργτερα αδιαφορντας για τις συνπειες. λλη μερδα  ακοει το λγο, τον δχεται αλλ, ταν φθσει η στιγμ των ργων μουδιζει, κνει πσω και τελικ λιποτακτε. Υπρχουν   και οι οπαδο των εκολων λσεων. Αυτο ακον το λγο και συμφωνον μαζ του, αλλ δεν εννοον να αγωνισθον και δε θλουν να μοχθσουν, γι' αυτ απορρπτουν το λγο. Αυτο εναι οι οπαδο των απολασεων και του πλοτου. Αυτο ακον το λγο και τον ποθον, ξεχνον μως τι δεν μπορε κανες να δουλψει σε δο αφεντικ. Πλθος απ κακς επιθυμες σκεπζουν το λγο με αποτλεσμα να μη μπορε να καρποφορσει. Μοιζουν με γεωργος που βζουν μεν το χρι στο αλτρι, μως  βλπουν προς τα πσω.  Τλος υπρχουν και οι ταπεινο με δολη καρδι. Αυτο ακον το λγο και τον αφνουν να ριζσει στο νου και στην καρδι τους. Δεν μνουν μνο στα λγια και σε προσωρινος ενθουσιασμος, αλλ αγωνζονται με υπομον εναντον του κακο και της αμαρτας. Αυτο καθαρζουν την ψυχ τους απ τα πθη και με τις αγαθοεργες τους αποκτον θησαυρος στον ουραν, που δεν υπρχουν κλφτες να κλβουν. Αυτο  απορρπτουν τα πντα προκειμνου να αποκτσουν το θησαυρ τους. Ζουν με μπρακτη πστη και αγπη και καρποφορον καρπος εκατονταπλσιους  απ το σπρο.  Αυτος ας μιμηθομε. Αμν.

                                                                                                Κυριακ Γ’ Λουκ
                                                                                            Ο νεανσκος της Να''ν
                                                                                                   (Λουκ.ζ’,11-16)


Μια ομδα ανθρπων σκυθρωπν και πνθιμων εξρχεται απ την Πλη Ναν  και κατευθνεται λυπημνη προς το κοιμητριο. Το κντρο της λης πομπς το κατχει το φρετρο ενς νεκρο μοναχογιο τον οποο ρπαξε πρωρα ο θνατος, και τρα το ψυχο σμα του μεταφρεται στον τφο. Κοντ στο φρετρο βαδζει η μνα του παιδιο που κλαει απαρηγρητη. Πριν απ λγο καιρ εχε χσει τον νδρα της, και τρα κλαει για το παιδ της. Κανες  δε μπορε να την παρηγορσει. λλωστε ποια λγια παρηγορις να της πει, και ποιος να του τα δσει. Αλλ ευτυχς απ την αντθετη κατεθυνση πλησιζει μια λλη χαρομενη ομδα στο κντρο της οποας βρσκεται ο αρχηγς της ζως που εξουσιζει ακμη και αυτν τον θνατο. Ο Χριστς σπλαχνζεται τους ανθρπους και ιδιατερα τη μνα του νεκρο. Την  πλησιζει και της λει μη κλας.  Αυτ το, μη κλας, αν της το λεγε οποιοσδποτε λλος,  θα ταν απλς μα συνηθισμνη φρση. μως το τι της το επε ο Κριος τα πργματα αλλζουν, γιατ δεν μεινε στα λγια. Στη συνχεια προχωρει προς το νεκρ  και φωνζει με εξουσα θεκ «νεανσκε, σοι λγω, εγρθητι», δηλαδ δωσε εντολ στον νο να αναστηθε.  Ο λγος του Κυρου γινε ργο και το παιδ αναστθηκε και δθηκε στη μνα του της οποας τα δκρυα της λπης μετατρπηκαν σε δκρυα χαρς και ευγνωμοσνης προς τον Θε. τσι η παρουσα  και ο λγος του Κυρου αντστρεψαν  τους ρους, και το θαμα της ανστασης του νεανσκου απδειξε τι ο Χριστς εξουσιζει χι μνο τη ζω αλλ και το θνατο. Αυτς εναι η ζω, η ανσταση και το φως των ανθρπων. Αυτς εναι η χαρ των αγγλων. Αυτς εναι ο ποιμν ο καλς που δωσε τη ζω Του για να σωθον τα πρβατ  Του.

λλωστε και ο σκοπς της επ γης παρουσας Του ταν να διαλσει το κρτος του πονηρο και να καταργσει τη δναμη και τη βασιλεα του θαντου. Η ανσταση αυτ του νεανσκου της Ναν δεν ταν τποτε λλο παρ η ελχιστη πργευση της ανστασης λων των ανθρπων. Και επειδ ο Χριστς μας βλπει λους ως αδελφος Του,  μας προτρπει να αποφεγουμε την αμαρτα η οποα χει ως συνπεια το θνατο. Ο θνατος ββαια εναι νας πνος και, πως εναι γνωστ,  το νεκροταφεο ονομζεται κοιμητριο. Γι' αυτ οι νθρωποι δεν πρπει να φοβονται το θνατο αλλ να φοβονται την αμαρτα, γιατ μνο η αμαρτα εναι ικαν να χωρσει τον νθρωπο απ το Θε, και να τον οδηγσει χι μνο στο σωματικ αλλ και στον πνευματικ θνατο. Η αμαρτα προσβλλει κατφορα το Θε και επιφρει πολλ βσανα στον νθρωπο τον οποον χει υποδουλσει. Το παργορο μως εναι τι ο χριστιανς  γνωρζει πς να απαλλσσεται απ το φορτο των αμαρτιν του σο βαρ και αν εναι αυτ.

Το κακ που προξενε η αμαρτα εχαν υπ' ψη τους οι μρτυρες της Εκκλησας και μειναν σταθερο στην πστη τους και δεν υποχρησαν στις πισεις των διωκτν τους.  Δεν υποχρησαν στην αμαρτα αλλ προχρησαν με σταθερ βμα προς το μαρτριο. Το μαρτριο αυτ ταν η πλη απ την οποα θα μπαιναν στην αινια ζω, στη βασιλεα του Θεο. Η ζω λοιπν και ο θνατος των ανθρπων εξαρτται απ τη θση την οποα παρνουν απ τη ζω αυτ απναντι στο Θε. Εν υπακοουν στο θλημα  του Θεο θα αναστηθον χι μνο σωματικ αλλ και πνευματικ. Γι’ αυτ σοι επιθυμον να ζσουν αινια ας φροντσουν να εφαρμζουν το θλημα του Θεο στην καθημεριν ζω τους, και ττε θα χουν σταθερ την ελπδα τι θα ακοσουν τη φων του Υιο του Θεο που θα τους καλε στη βασιλεα των ουρανν. Αμν.
                        
                                                                                      Κυριακ ΣΤ’ Λουκ
                                                                       Ο δαιμονιζμενος των Γαδαρηνν
                                                                                          (Λουκ. η’, 27-39)


Με αφορμ τη σημεριν ευαγγελικ περικοπ που αναφρεται στο δαιμονιζμενο των Γαδαρηνν, ας αναφερθομε με λγα λογα στην κατσταση του ανθρπου, ταν αυτς  βρσκεται  μακρι απ το Θε. Η σχση της ανθρπινης ψυχς με το Θε εναι σχση τκνου προς πατρα, αφο  ο νθρωπος δημιουργθηκε απ το Θε κατ' εικνα και καθ' ομοωσιν Αυτο. Η ψυχοσωματικ του ονττητα ταν προικισμνη με λα τα χαρσματα που  δωσε ο Δημιουργς. Πνεμα ευθς και ηγεμονικ, πως τονζει ο θεπνευστος ψαλμωδς, ταν μσα στον νθρωπο, και σκοπς του ταν να ομοισει στο Θε. Αφο δε λαβε τις απαρατητες συμβουλς και οδηγες για την σωστ πορεα της ζως του πληροφορθηκε και για την επικνδυνη κατσταση που θα βρισκταν, εν παρβαινε την εντολ και το θλημα του Θεο.

Δυστυχς μως ο νθρωπος φρθηκε επιπλαια. Δεν εκτμησε πως πρεπε οτε την υπροχη θση στην οποα τον εχε τοποθετσει ο Θες, οτε τα ψυχοσωματικ χαρσματα που του εχε δσει. Απ περιργεια λοιπν κινομενος πεσε στη θανατηφρο παγδα του εχθρο. τσι παραδθηκε στη διθεση του τυρννου του ανθρωπνου γνους, και τα αποτελσματα της παρακος του αυτς  υπρξαν αφνταστα τραγικ, τσο για τον κθε νθρωπο ξεχωριστ, σο και για την κοινωνα ολκληρη. Γι' αυτ, ταν λθε το πλρωμα του χρνου και ο  Υις του Θεο  γινε και νθρωπος, δε συνντησε τον νθρωπο πως τον εχε πλσει, αλλ ναν νθρωπο τραυματισμνο απ την αμαρτα. Συνντησε ναν νθρωπο που εχε ξεπσει απ την αρχικ του δξα και εχε υποχωρσει πολ στα μετπισθεν.  Εχε υποβιβασθε σε χαμηλ βαθμδα της κλμακας των αξιν, αφνταστα κακοποιημνος και παραμορφωμνος ψυχικ και σωματικ. Συνντησε ναν νθρωπο πεσμνο στην ηθικ ζογκλα που βασανιζταν απ τα πθη του και που ο εχθρς διβολος τον εχε αφσει μισοπεθαμνο στο δρμο της φθορς. Σαν θλιβερς ναυαγς περιπλανιταν σκοπα με χαμνο τον πνευματικ προσανατολισμ και με τα βλη του πονηρο σφηνωμνα στα λεπττερα κντρα της ονττητας του.  Βρισκταν ο νθρωπος στα ρημα πνευματικ φαργγια της αμαρτας και της αποστασας. Πολλς φορς μως βρισκταν και στα υλικ φαργγια  λγω μολυσματικν νσων, που ταν καρπς της αμαρτας. λλοι ταν κυρτωμνοι μονμως προς το δαφος, και λλοι φορτωμνοι με πλθος απ αρρστιες. νας απ αυτος ταν και ο δαιμονισμνος του σημερινο ευαγγελου. Αυτς  κλπαζε προς τους κρημνος και τα μνματα για να ταφε ζωντανς. Σ' αυτ  την κατσταση βρκε το δημιοργημα, Του ο Θενθρωπος, ταν κατλθε απ τον ουραν στη γη. Αντ να συναντσει τους ανθρπους ανεβασμνους σε αντερα πνευματικ εππεδα αντκρισε αυτος σε οπισθοχρηση και σε υποταγ στους πονηρος δαμονες.

τσι ο Χριστς ανλαβε το ργο της σωτριας των ανθρπων απ το ηθικ κατντημα με σκοπ να τους κνει καινοργιους, δηλαδ καιν κτση. Με τη μχαιρα του λγου Του καθρισε ποικιλοτρπως τους πσχοντες και ως πνσοφος ιατρς δρυσε το ιατρεο της Εκκλησας  απ το οποο  περνον λοι. Δεν περνον  απλς ως αδιφοροι επισκπτες, αλλ ως πιστο χριστιανο για να βρουν αση και σωτηρα. Μνο με τα εξαγιαστικ μυστρια της Εκκλησας και με την καθημεριν εφαρμογ του θελματος του Θεο, εναι δυνατ να προοδεσει η κοινωνα των ανθρπων, και να αποκατασταθε η επικοινωνα τους με το Θε. Αμν.