Sostika Logia

 
2014

                                                                                              Κυριακ Ι’ Λουκ
                                                                                            Της συγκυπτοσης
                                                                                               (Λουκ. ιγ’,10-17)

Με την ευκαιρα του θαματος της θεραπεας της συγκπτουσας γυνακας που αναφρεται στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ το οποο γινε στη συναγωγ που  σχναζε, ας αναφερθομε στη σημασα του Εκκλησιασμο καθσον το θαμα αυτ γινε κατ την ημρα του Σαββτου. να απ τα βασικ καθκοντα του Χριστιανο, πως εναι γνωστ, εναι και ο συχνς εκκλησιασμς. Το καθκον αυτ απορρει απ τη σχετικ εντολ του Θεο η οποα παραγγλλει στον νθρωπο να ενθυμεται και να σβεται την βδομη ημρα της εβδομδας, και να αφιερνει αυτ στη λατρεα του Θεο.
Η συχν λοιπν παρουσα στο Να κθε χριστιανο κατ την  Κυριακ,  η οποα   αντικατστησε  το  Σββατο, εναι απαρατητος. Ο Νας ουσιαστικ εναι πνευματικ κολυμβθρα που δχεται τους καταρρχτες της χριτος απ τον ουραν μσα στους οποους λοζονται οι πιστο και ανανενουν τις ψυχοσωματικς τους δυνμεις για τον αγνα της ζως. ταν μλιστα ο εκκλησιασμς συνδυζεται με την λψη της Θεας Κοινωνας, ττε ο νθρωπος βαδζει στη ζω με το συνασθημα του νικητ. Αντθετα, αυτς που δεν εκκλησιζεται παθανει πνευματικ αβιταμνωση με αποτλεσμα να εναι ευκνητος προς το κακ, δυσκνητος δε προς το αγαθ. Δυστυχς οι χριστιανο της σγχρονης εποχς χαρακτηρζονται για την απομκρυνση τους απ τον Ιερ Να στε να ακομε συνθως να λγεται το γνωστ, οι νθρωποι δεν ρχονται στην Εκκλησα. Η απομκρυνση αυτ απ την Εκκλησα εγκυμονε κινδνους, γιατ η Εκκλησα εναι η πνευματικ μνδρα που παρχει ζω και ασφλεια στους πιστος, και ξω απ αυτ δεν υπρχει οτε ασφλεια οτε σωτηρα.
Οι λγοι που απομακρνουν τους ανθρπους απ την Εκκλησα εναι πολλο και διφοροι. Βασικ αιτα εναι η απιστα και η απ' αυτ προερχμενη αμαρτωλ ζω. Πολλο εναι δυστυχς οι χριστιανο που φρουν τον τιμημνο αυτν ττλο τυπικ. Αυτο χουν αθετσει την υπσχεση που δωσαν κατ την ρα του βαπτσματος, τι συντσσονται με το Χριστ και αποδοκιμζουν το σαταν. Οι χριστιανο οφελουν να λατρεουν το Θε με προσοχ, αφοσωση και αληθιν καρδι. Εναι χαρακτηριστικς οι  εκφωνσεις  κατ τη Θεα Λειτουργα, « πρσχωμεν », δηλαδ ας προσξουμε καλ τα τελομενα, « πσαν την βιοτικν αποθμεθα μριμναν », δηλαδ η σκψη μας να μη περιπλανται σε βιοτικς μριμνες, και  « νω σχμεν τας καρδας », δηλαδ η καρδι μας να στραφε  προς τον ουραν για να δεχθε τη χρη του Θεο και να εκφρσει την ευχαριστα της προς Αυτν. Η εντοντερη μως φση της ευλβειας πρπει να σημεινεται κατ την διρκεια της θεας Μεταλψεως. Ο πιστς πρπει να προσρχεται μετ φβου Θεο, πστεως και αγπης, και χι με αταξες και απροσεξες. τσι οι πιστο νθρωποι, οι οποοι εκτελον ανελλιπς το καθκον του εκκλησιασμο, λαμβνουν τη χρη του Θεο η οποα τους χαρζει ψυχοσωματικ υγεα, ειρνη της καρδις, γαλνη της συνειδσεως, φτιση της διανοας,  και πολλ λλα ευεργετματα. Και τοτο, γιατ η χρη του Θεο ασφαλζει και κατευθνει τα βματα των πιστν ανθρπων, οι οποοι υποτσσονται μπρακτα στο θλημα Του. Πς λοιπν  να μη επιτελε ο χριστιανς το καθκον του τακτικο εκκλησιασμο  με χαρ; Ο εκκλησιασμς θα του δνει δναμη για να  εφαρμζει στην καθημεριν του ζω το θλημα  του Θεο. τσι, χι μνο στη ζω αυτ θα χει την ευλογα του Θεο, αλλ θα κληρονομσει και την αινια ζω στη βασιλεα των ουρανν. Αμν.
                                                                                                       
                                                                                               Κυριακ ΙΑ' Λουκ
                                                                                                  Λουκ. ιδ', 16-24
                                                                                                  Το μγα δεπνο
 
Στο γνωστ σε λους «πτερ ημν» λοι προσεχονται με τις λξεις «ελθτω η βασιλεα σου». Η βασιλεα του Θεο εναι ο Παρδεισος, δηλαδ η μακαριτητα, η χαρ, η αγαλλαση και η ανκφραστη απλαυση απ τη θεωρα του θεου κλλους. Αυτ η μακαρα κατσταση που εναι απεργραπτη παρουσιζεται στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ ως μεγλο δεπνο.
Οποιοσδποτε νθρωπος και αν γινταν μτοχος του συμποσου αυτο θα μαγνητιζταν τσο πολ στε θα εθυσαζε τα πντα για να παραμενει εκε μονμως. Αυτ καναν οι μρτυρες της Εκκλησας, οι οποοι αφο πστεψαν στην ουρνια αυτ μακαριτητα, αδιαφρησαν για τις στερσεις, τα βσανα και τις θυσες και εθερησαν λα σκβαλα και ανξια λγου προκειμνου να κερδσουν την εσοδο στον παρδεισο.
Δυστυχς μως υπρξαν και πολλο νθρωποι, οι οποοι μολοντι κλθηκαν να γνουν πολτες της επουρανου βασιλεας και να απολασουν τα αγαθ της αρνθηκαν να ανταποκριθον στην πρσκληση. Προσκολλημνοι στις επιθυμες των γινων θησαυρν επροτμησαν τα πρσκαιρα απ τα αινια και τα επγεια απ τα επουρνια. Η πρξη τους αυτ θυμζει μερικος ανθρπους της ζογκλας, οι οποοι αλλζουν τους πολτιμους λθους με ψετικα στολδια.
Το διο παθανουν και οι νθρωποι οι οποοι καλονται να πιστψουν στο Θε και να γνουν μτοχοι του αιωνου συμποσου αλλ εκενοι παραμνουν προσηλωμνοι και αιχμλωτοι των πρσκαιρων απολασεων και επγειων αγαθν.
τσι και οι καλεσμνοι της σημερινς ευαγγελικς περικοπς αρνθηκαν να προσλθουν στο μγα δεπνο με τη δικαιολογα τι ο νας εχε αγορσει αγρ, ο λλος πντε ζεγη βοδιν και ο τρτος τι εχε παντρευτε.
Η ρνηση τους μως αυτ ταν ολθρια, γιατ σμαινε απλεια της ψυχς τους, αφο αρνθηκαν να συμμετσχουν στην αινια ζω. Εναι δε γνωστ τι η απλεια της ψυχς δεν αντισταθμζεται με καννα επγειο θησαυρ, γιατ τι θα ωφεληθε ο νθρωπος εν κερδσει τον κσμο λο και χσει την ψυχ του; Και ναι μεν θα αντιληφθον την απτη που παθαν οι νθρωποι αυτο αλλ δυστυχς θα εναι πολ αργ , γιατ η ζημα θα εναι ανεπανρθωτη.
Εξ αιτας της ρνησης να συμμορφωθον δεν πστεψαν και δεν σθηκαν, εν λλοι νθρωποι, τελνες και αμαρτωλο, πστεψαν και σθηκαν αν και δεν προερχταν απ το λα του Ισραλ. Ο Κριος σχετικ επε τι πολλο θα λθουν απ ανατολ και δση, απ βορρ και ντο, και αφο πιστψουν και δεχθον την πρσκληση θα παρακαθσουν με τον Αβραμ και Ισακ και Ιακβ στη βασιλεα του Θεο εν οι υιο της βασιλεας θα μενουν ξω.
Και ββαια μετ την ρνηση των Ιουδαων να πιστψουν στο Θε πως Εκενος θελε, δηλαδ να πιστψουν στον Υιν Του τον οποον απστειλε στον κσμο, οι εργτες του Ευαγγελου στρφηκαν προς τα θνη, τα οποα πστεψαν και γιναν απγονοι του Πατριρχη Αβραμ με την πστη τους. Ο Απστολος Παλος λει σχετικ τι δεν εναι πλον τκνα του Αβραμ οι κατ σρκα απγονοι αλλ αυτο που δεχνουν με τα ργα τους στη ζω τους την πστη του Αβραμ.
Μερικο λλοι νομζουν τι πρπει πρτα να γηρσουν, δηλαδ να φθσουν κοντ στο τλος της ζως τους και ττε να προσλθουν στο μυστριο της εξομολγησης και θεας κοινωνας. Αλλ και αυτ εναι επικνδυνο γιατ καννας δεν μπορε να γνωρζει τι θα ζει μχρι τα γερματα του αλλ και αν ζσει πλι δεν γνωρζει εν ττε θα βρσκεται στην κατσταση στε να δεχθε την μετνοια και εξομολγηση.
Γι' αυτ σοι επιθυμον να σωθον πρπει να εκμεταλλεονται τις ευκαιρες που δνει ο Θες, και εναι αυτς πολλς, και να μη αναβλλουν για αριο, γιατ δεν γνωρζει κανες εν αριο θα ζε.
Ας προσχουμε, λοιπν, πολ. Αμν.

                                                                          Κυριακ προ της Χριστο Γεννσεως
                                                                                               (Ματ. α, 1-25)

Ο Χριστς ρθε στον κσμο εκ Πνεματος Αγου και Μαρας της Παρθνου. Πριν μως ο Λγος του Θεο γνει νθρωπος, οι γιοι νδρες, οι οποοι με το φωτισμ του Αγου Πνεματος ερευνοσαν σε ποιο καιρ θα πραγματοποιετο η υπσχεση του Θεο προς τους πρωτοπλστους, εχαν μσα τους μεγλη προσδοκα για την λευση του Μεσσα.
τσι το γιο Πνεμα τους καθοδηγοσε και αυτο με τη σειρ τους ενημρωναν τον κσμο, γραπτς και προφορικς για το τι η λευση του Χριστο επρκειτο να γνει οπωσδποτε. Και δεν μποροσε να γνει διαφορετικ, γιατ η υπσχεση του Θεο χι μνο δθηκε απ' αρχς στους πρωτπλαστους αλλ επαναλαμβανταν συνεχς κατ διαστματα στους αγους νδρες της Παλαις Διαθκης.
Καθνας απ' αυτος σλπιζε και ειδοποιοσε τους συγχρνους του για την λευση του Λυτρωτ. Ο Αβραμ πληροφορε τι με την λευση του Μεσσα θα καταστε πατρ πολλν εθνν. Και πργματι , πως λει ο Απστολος Παλος τκνα του Αβραμ δεν εναι οι κατ σρκα γεννηθντες απ' αυτν αλλ αυτο που χουν την πστη του Αβραμ. Ο Πατριρχης Ιακβ καταγγλει την λευση του θριαμβευτο, ο οποος αποτελε την προσδοκα των εθνν. Ο μγας Μωσς προλγει στον περιοσιο λα τι «προφτην μγαν θα αναστσει ο Θες εν τω μσω του λαο» και συνιστ υπακο στα λγια του, γιατ ποια ψυχ δεν θα σεβασθε τον προφτην εκενον θα εξολοθρευθε και θα διαγραφε απ τις σελδες του βιβλου των ζντων. Ο προφητναξ Δαυ'δ ομιλε περ του απογνου του το οποου η ρζα θα βρσκεται στην οσφν του οκου και πατρις Δαυδ. Ο μγας προφτης Ησαας, προβλπει την γννηση του Εμμανουλ εκ της Παρθνου, ο οποος θα κατασκηνσει μεταξ των ανθρπων με σκοπ να σσει τους πιστεοντες σ' Αυτν. Ο τραγικς Ιερεμας ομιλε περ της Νας Διαθκης εν ο Αββακομ βλπει το Χριστ να κατρχεται εξ ρους πυκνοφτου. λλη προφητεα βεβαινει τι ο Θες θα τοποθετσει στη Σιν «λθον ακρογωνιαον εκλεκτν ντιμον και ποιος πιστεει σ' αυτν δεν πρκειται να ντροπιαστε. ποιος δε θα πολεμσει τον λθον εκενον θα συντριβε»
Η διδασκαλα του Χριστο στην αρχ σε μικρ κταση επρκειτο να εξελιχθε σε ορμητικ ποταμ που παρσυρε κθε ειδωλολατρικ μλυσμα και οδοστρωτρα που ισοπδωσε τους λφους της πλνης και της απτης. Σκοπς της ταν και εναι να συγκεντρσει τα σκορπισμνα αν τον πλαντη και πλανμενα τκνα του Θεο σε μα οικογνεια που θα κατοικε στον ουραν.
Η βασιλεα του Θεο επε ο Χριστς μοιζει με ζμη την οποαν βαλε μα γυνακα στο αλερι και ζυμθηκε λο. τσι και η χριστιανικ διδασκαλα αρχικ εμφανζεται ως ζμη. Αυτ η ζμη στην αρχ ζμωσε τους μαθητς του Κυρου πειτα τους γρω απ' Αυτν και πειτα τις τρεις χιλιδες κατ την ημραν της Πεντηκοστς. στερα το κρυγμα των Αποστλων και ιδιατερα του Παλου ζμωσε και συνεχζει να ζυμνει μχρι σμερα λη την οικουμνη, αφο το ργο του Χριστο και των Αποστλων συνεχζει δια μσου των αινων η Εκκλησα του Χριστο.
Σ' αυτ το ργο της Εκκλησας καλομαστε λοι να εργασθομε ο καθνας στον τομα που βρσκεται ετε στην οικογνεια, στο περιβλλον, στην εργασα, στην καθημεριν ζω. Καννας δεν περισσεει. Αμν.

                                                                                Κυριακ μετ την Χριστο Γννηση
                                                                                                 (Ματ. β', 13-23)

Ο Χριστς εναι η αλθεια που κατλθε απ τον ουραν και ξαν ανλθε σ' αυτν. Στα δο αυτ σημεα της καθδου και της ανδου περιλαμβνονται λες οι δραστηριτητες του Κυρου για τη σωτηρα του ανθρωπνου γνους. μως ολκληρη η επγειος διαδρομ Του υπρξε περιπετειδης και γεμτη απ εμπδια και ποικλες αντιδρσεις. Παρ την αγαθ Του πρθεση να ευεργετσει τους ανθρπους συνντησε πλεμο εκ μρους πολλν εξ αυτν, απ την πρτη στιγμ της εμφανσεως Του στη γη.
Πρτος, πως ακοσαμε στη σημεριν ευαγγελικ περικοπ αντιτσσεται ο παιδοκτνος Ηρδης, ο οποος εξαπολει θνατο και θερζει τα τκνα της Βηθλεμ κατ τη νηπιακ ηλικα της ζως τους. Αλλ η πανσοφα του Θεο αποδεικνεται πιο δυνατ απ την πανουργα του θηριδη Ηρδη και δια της φυγς στην Αγυπτο σζει το κακο και αθο θεο βρφος. Αλλ και ταν φθασε σε ριμη ηλικα και, προετοιμαζταν να αρχσει το κοσμοσωτριο ργο Του, πολιορκεται στην ρημο απ τον ανθρωποκτνο διβολο, ο οποος προσπαθε να του βλει εμπδια στο ργο Του. Ο Χριστς μως εξρχεται νικητς με πλο το γραπτ λγο της Παλαις Διαθκης και ξεπερνει τους τρεις μεγλους πειρασμος. τσι ο διβολος υποχωρε προσωριν και ο Χριστς νικητς εισρχεται στο ργο Του αντιμετωπζοντας καθημεριν με το λγο Του τα εμπδια και τους πειρασμος απ τους πονηρος ανθρπους, οι οποοι ως ργανα του διαβλου δεν παυαν να του προβλλουν συνεχς αντιρρσεις και συκοφαντες. Οι νθρωποι αυτο με πρωτεργτες τους Φαρισαους και ρχοντες των Ιουδαων ως τυφλο πνευματικ οδηγο διαστρβλωναν την αλθεια σκπιμα η απ γνοια και τσι αποδεχτηκαν τυφλο οδηγο τυφλν που μσησαν την αλθεια δωρεν.
Αλλ το ργο του Κυρου δεν παυσε να βρσκει εμπδια δια μσου λων των αινων μχρι σμερα και στο μλλον εφ? σον θα υπρχουν νθρωπος επνω στη γη. τσι βγανει αληθιν η προφητεα του γροντος Συμεν τι οτος κεται εις σημεον αντιλεγμενον. Τα θαματα που κανε ο Κριος μαρτυρον τι το ργο Του ταν εκ του Θεο. Παρ τατα οι εχθρο Του αντ να μετανοσουν καναν τα πντα για να συκοφαντηθε το ργο Του και φανε τι δεν εναι εκ του Θεο. Αυτ εναι βλασφημα, γιατ και οι διοι οι δαμονες ομολγησαν τι ο Χριστς εναι ο γιος του Θεο.
Τελικ τα ργανα του σαταν οδγησαν το Θενθρωπο στο Σταυρ και στο θνατο νομζοντας τι θα απαλλαγον απ την παρουσα Του. μως συνβη το αντθετο, γιατ δεν αγωνστηκαν εναντον ανθρπου αλλ εναντον του Θεανθρπου και τσι αυτ ταν και το τελικ χτπημα του Χριστο εναντον του διαβλου αφο αυτς τον κντησε στην φτρνα και ο Χριστς του συντριψε την κεφαλν σμφωνα με το πρωτευαγγλιο που δωσε ο Θες στους πρωτοπλστους.
Η νκη αυτ του Χριστο κατ των δυνμεων του σκτους ολοκληρθηκε με την τριμερη Ανσταση Του και την εις ουρανος Ανληψη Του. Τρα ο Χριστς χει κθε εξουσα στα χρια Του και κυβερνει το σμπαν συνεχζοντας το κοσμοσωτριο ργο Του δια της Εκκλησας Του, την οποαν δρυσε επ της γης, την ημρα της Πεντηκοστς. λα δε σα επε βγκαν και βγανουν αληθιν, πως μαρτυρε η ιστορα της Εκκλησας δια μσου των αινων.
Ας εργαζμαστε λοιπν και ημες στο ργο της Εκκλησας και ας ξεπερνμε τα εμπδια που συναντμε.