Sostika Logia

 

ταν αναφρεται η θεα δικαιοσνη, συνθως ο νους του ανθρπου πει στην τιμωρα των αμαρτωλν απ το Θε που εναι και δκαιος. μως απδοση δικαιοσνης δε σημανει μνο τιμωρα αλλ και αξιομισθα. Εκτς απ αυτ τη σημασα της δικαιοσνης του Θεο υπρχει και λλη. Πρκειται για τη δικαιοσνη που δνει ο Θες σε σους την επιθυμον σμφωνα με το « μακριοι οι πεινντες και διψντες την δικαιοσνην, τι αυτο χορτασθσονται» (Ματ.ε’,6).  Η αμαρτα δημιοργησε στο ανθρπινο γνος μεγλη φθορ. Αφ' του αυτ σαν λλη θανατηφρα   ασθνεια   κυρευσε το σμα και το πνεμα του ανθρπου ο νθρωπος χασε την παρρησα  του   στο  Θε.  Ο  νους του σκοτστηκε, η καρδι του διαστρφηκε και η συνεδησ του γμισε απ φβο, ταραχ και ενοχ πολλ. Πς ταν δυνατ νας ττοιος νθρωπος να σταθε δκαιος ενπιον του Θεο και να απολαμβνει το αγαθ της ειρνης; Ακμη και αυτο οι γιοι της Παλαις Διαθκης οι οποοι αγωνστηκαν εναντον του κακο και της αμαρτας και οι οποοι διακρθηκαν για την αρετ τους και τη δικαιοσνη τους, κθε λλο παρ μποροσαν να καυχηθον μπροστ  στο  Θε  για τα καλ τους ργα. Αντθετα, αισθνονταν την  ανγκη   να   πουν   μαζ  με τον ψαλμωδ, « εν ανομας παρατηρσης, Κριε Κριε, τις υποστσηται;  τι παρ σοι ο ιλασμός εστιν » ( Ψ.129, 3). Να λοιπν το κατντημα του ανθρπου! πεσε στο βραθρο της αμαρτας και του ταν αδνατο πλον να βγει απ εκε με τις δικς του δυνμεις και να σταθε δκαιος μπροστ στο Θε. Αλλ αυτ που δε μποροσε να πετχει ο νθρωπος το εργστηκε ο Θες με την αποστολ του Χριστο στον κσμο. τσι ο καθνας, ακμη και ο μεγαλτερος αμαρτωλς νθρωπος που πιστεει και ζει μσα στην εκκλησα σαν ζωνταν μλος αυτς, δικαινεται μπροστ στο Θε, γνεται παιδ του Θεο, και απολαμβνει την ειρνη στην ψυχ του. Αυτ ακριβς το μνυμα φρνει στον κσμο η Γννηση του Χριστο, τι δηλαδ ο Θες χαρζει στον νθρωπο τη δικαιοσνη και την ειρνη. Αυτ εναι και το νημα του αγγελικο μνου, « Δξα εν υψστοις  Θε  και επ γης ειρνη εν ανθρποις ευδοκα». «Δικαιωθντες ουν εκ πστεως ειρνην χομεν προς τον Θεν δι του  Κυρου  ημν Ιησο Χριστο  »( Ρω. ε’,1). Η δικαωση αυτ και η ειρνη εναι αγαθ τα οποα μνιμα και επμονα αναζητοσε πντοτε και αναζητει η  ανθρπινη  ψυχ. Ο   νθρωπος σαν λογικς και ελεθερος που εναι,  εναι  υπεθυνος  για  τις πρξεις του και κατανοε την αξα της δικαωσης χωρς την οποα ειρνη δεν μπορε να χει. σοι  καναν   προσπθειες να δικαιωθον  και  να  ειρηνεσουν  με  το   Θε   και  με   τον  εαυτ τους  ξω απ το λυτρωτικ ργο του Χριστο, απτυχαν.  Απτυχαν και εξαπατθηκαν, γιατ εναι αδνατο η ανομα και η αμαρτα, σαν ηθικ ασθνεια, να θεραπευθε και να εξαφανισθε, αυτ και τα αποτελσματ της, με ανθρπινες μεθδους, τελετς, καθαρμος, μυστρια, θυσες, προσφορς κ.. Μνο ο Χριστς χαρζει τη δικαωση  και  την ειρνη και, ταν ο νθρωπος τα δεχθε, ττε οφελει τη σωτηρα του στο Θε που εναι ο Σωτρας του.  Ο νθρωπος μως δεν πρπει να οδηγεται στην  παρβαση του νμου του Θεο αλλ στην ολοκλρωσ του, δεχμενος στην καρδι του την αγπη Του,  η  οποα  εναι  το  πλρωμα του νμου (Ρωμ. ιγ’,10).