Sostika Logia
: 27/9/2017



 
1)  ;
2)  ;
3)  ό ό ;
4)  , , ;
5)  ;
6)  ;
7)  ;
8)  ;
9)  ;
10)  , , ;


  >>  



1)  ;

Ο Χριστς εναι Υις του Ενς και αληθινο Θεο, γιατ δεν υπρχουν λλοι θεο. Για το θμα αυτ, επειδ εναι πρα πολλς οι μαρτυρες, ας αναφρουμε μνο τις παρακτω οι οποες εναι πιστικις για κθε καλπιστο:

α) πως εναι γνωστ, ο Θες επτρεψε στον Σολομντα να κτσει τον ομνυμο Να ο οποος, με τις ποιες αλλαγς που υπστη, υπρχε κατ την εποχ του Χριστο. Αυτν λοιπν το Να ο διος ο Χριστς, μλις δωδεκαετς, τον ονμασε Οκον του Πατρα Του με τα εξς λγια, «Τί ὅτι ἐζητεῖτέ με; οὐκ ᾔδειτε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ πατρός μου δεῖ εἶναί με; » (Λουκ. β’,49 ). ρα ο Χριστς δηλνει τι ο Θες για τον Οποον γνεται λγος στην Παλαι Διαθκη, εναι ο Πατρας Του. 

β) Ο διος ο Θες Πατρας,  στην Παλαι Διαθκη, λει για το Χριστ, «ὡς καὶ ἐν τῷ ψαλμῷ τῷ δευτέρῳ γέγραπται· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε » ( Πρ. ιγ’, 33). Επσης σχετικ με τη φυγ του μικρο Χριστο στη Αγυπτο αναφρεται, « καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου· ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου »( Ματ. β’, 15 ).   

γ) Αφο λοιπν ο Υις ονομζει το Θε Πατρα Του, και ο Πατρας ονομζει το Χριστ Υι Του, δεν εναι σωστ να ξεγελιται κποιος απ τον πονηρ, και να λει λλα πργματα, ταν μλιστα  το διο το ακθαρτο πνεμα, με το στμα του δαιμονισμνου, επε στον Κριο, «Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς »( Μρκ. ε’, 7). Δεν εναι σωστ, εν οι δαμονες  φοβονται το Χριστ, νας νθρωπος για τον οποον ο Χριστς σταυρθηκε, να εναι αθεφοβος.  Τρα, αν κποιος χει ερωτσεις και απορες σχετικς με τα διφορα γραφμενα στην Παλαι Διαθκη, ας γνωρζει τι σε λες αυτς τις απορες υπρχουν απαντσεις, και τσι ας μη σπεδει να απαντ μνος του να αποδχεται λλες απαντσεις αμφιβλου προελεσεως.  


2)  ;

λλο πλι και τοτο. Τι θα πει, να γνει να μη γνει; Μπως πρκειται, αν βρξει αριο δε θα βρξει; Η Αποκλυψη εναι ολκληρο βιβλο και δεν ταιριζει γι’ αυτ η φρση να μη γνει. Ποιο απ λα που γρφει χει γραφε για να μη γνει; Ας αναφερθε πρτα αυτ, γιατ αλλις τα παρνει λα το ποτμι, πργμα απαρδεκτο. Αν για παρδειγμα αναφερθε κποιο που θα γνει, ασφαλς αυτς που λει τι η Αποκλυψη γρφτηκε για να μη γνει, θα πει, δεν εννο αυτ, γιατ αυτ θα γνει, οπτε ποιο εννοε, αν δεν εννοε αυτ; Αλλ και, αν εννοε κποιο λλο, γιατ αναφρεται συλλβδην στην Αποκλυψη και χι μνο σε αυτ το συγκεκριμνο; ταν ο Χριστς, για παρδειγμα, λει, « Ναὶ ἔρχομαι ταχύ. Ἀμήν» (Απ. κβ’, 20), ποιος θα τολμσει να πει τι γρφτηκε αυτ για να μη γνει; λλωστε, στον πρτο στχο της Αποκλυψης αναφρεται σαφς τι σα χουν γραφε πρπει να γνουν και μλιστα σντομα. « Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἣν ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός, δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ ἃ δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει» (Απ. α’, 1). Αφο λοιπν « δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει», ποιος θα πει τι η Αποκλυψη γρφτηκε για να μη γνει; Αγνοε το της Αποκλυψης, « καὶ ἐάν τις ἀφέλῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας, τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ» ( Απ. κβ’, 19). Προσοχ, γιατ η Αποκλυψη αποκαλπτεται και δε γρφτηκε για να λει ο καθνας γι’ αυτ , τι θλει.


3)  ό ό ;

Τι σημανει «ο Λόγος ην προς τον Θεόν »;

Αυτ εναι γραμμνο στην αρχ του Ευαγγελου του Ιωννη, «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» ( Ιω, α’, 1), και σημανει ακριβς αυτ που λει, γιατ για ναν που ξρει ελληνικ η φρση « προς τον Θεν»,  δε θλει εξγηση. Θα μποροσε ββαια ο Ιωννης αντ αυτο να γρψει κτι λλο που θα ταν και εκενο σωστ.  Θα μποροσε π.χ. να γρψει τι ο Λγος και ο Πατρας εναι να, σμφωνα με τα λγια του Κυρου, « ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν» (Ιω. ι’, 30). Αυτ ββαια σον αφορ στην ελληνικ γλσσα. Αν μως πρκειται για μετφραση σε λλη γλσσα π. χ. στα αγγλικ και στα γαλλικ, εναι θμα της ακριβος μετφρασης της λξης «προς». τσι η πιο συνηθισμνη λξη εναι «with» στα αγγλικ και  «avec» στα γαλλικ  που σημανουν  μαζ. μως δεν εναι σωστ οτε χρειζεται, να πρει κανες το « with» και το «avec», να τα ερμηνεσει στα ελληνικ με τη λξη μαζ, και στη συνχεια να μετατρψει τη φρση, προς τον Θεν, μαζ με τον Θεν.  Αν ταν τσι, θα το γραφε ο διος ο Ιωννης, μαζ με τον Θεν, δηλαδ, « ο Λγος ην μετ του Θεο».

Η φρση μαζ με το Θεν, δηλαδ μετ του Θεο, ταιριζει στους ανθρπους, πως φανεται και στο παρακτω εδφιο, « ει ανηγγέλη σοι, νθρωπε, τι καλόν; τι Κύριος εκζητε παρ σου αλλ᾿ του ποιεν κρίμα και αγαπν λεον και τοιμον εναι του πορεύεσθαι μετ Κυρίου Θεο σου; » (Μιχ. στ’, 8). Το μαζ σημανει συνπαρξη, και η συνπαρξη προποθτει δο φσεις, εν ο  Θες Λγος χει την δια και μα φση με τον Πατρα. τσι η φρση, προς τον Θεν, αναφρεται στο Θε Λγο ως Πρσωπον που βλπει τον Πατρα σμφωνα με τα λγια του Κυρου, « Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ υἱὸς ποιεῖν ἀφ' ἑαυτοῦ οὐδὲν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ » (Ιω. ε’,19). Μνει λοιπν το προς τον Θεν θικτον, τουλχιστο στην ελληνικ γλσσα, πως ακριβς το χει γρψει ο Ιωννης, «ο Λόγος ην προς τον Θεόν ».

 



4)  , , ;

Εναι δυνατ νας που λει, Θες υπρχει, να εναι θεος;

Βεβαως εναι δυνατ πως εναι δυνατ, για παρδειγμα,  νας που λει, λεφτ υπρχουν, να εναι φραγκος. Αλλ ας μη μενουμε στα λεφτ. θεος δε λγεται μνο αυτς που δε δχεται την παρξη του Θεο, αλλ  και αυτς που ναι μεν πιστεει  τι υπρχει Θες, αλλ δεν χει το Θε του στριγμα και συνοδ του. Αυτς, ο δηλαδ  που  δεν εναι τοιμος να πορεεται μαζ με το Θε του, πως του το ζητει ο διος ο Θες  με τα εξς προφητικ λγια, « ει ανηγγέλη σοι, νθρωπε, τι καλόν; τι Κύριος εκζητε παρ σου αλλ᾿ του ποιεν κρίμα και αγαπν λεον και τοιμον εναι του πορεύεσθαι μετ Κυρίου Θεο σου;»(Μιχ. στ’, 8). Ο Απστολος Παλος  χαρακτηρζει  ττοιου εδους θεους στο παρακτω κεμενο, « τι τε εν τω καιρ εκενω χωρς Χριστο, απηλλοτριωμνοι της πολιτεας του Ισραλ και ξνοι των διαθηκν της επαγγελας, ελπδα μη χοντες και θεοι εν τω κσμω»( Εφ. β’,12 ). Για να μη εναι λοιπν κανες θεος δεν αρκε να λει, υπρχει Θες. Αυτ το λεγαν και το λνε πολλο.


5)  ;

     ποιος λει αυτ, ασφαλς το λει    απ καλ πρθεση για να απαντσει σ’ υτος που λνε τι και ο Χριστς εχε κποιες ανθρπινες αδυναμες. μως δεν εναι αυτ θεολογικ ακριβς, γιατ καννας λλος δεν εναι αναμρτητος στε ο Χριστς να εναι περισστερο αναμρτητος και κατ’ επκταση απολτως αναμρτητος.
Εναι δυνατν οι νθρωποι να εναι λγο πολ αμαρτωλο αλλ λγο πολ αναμρτητοι δεν εναι δυνατν να εναι, γιατ και ο λγο αμαρτωλς δεν εναι αναμρτητος. Ουδες λοιπν αναμρτητος. ταν επε ο Κριος στους Φαρισαους « ο αναμρτητος υμν πρτος βαλτω λθον επ’ αυτν.» ( Ιω. η’, 7 ), καννας   δεν βρθηκε αναμρτητος ττε. Αλλ    οτε θα βρεθε σε οποιαδποτε   λλη εποχ νθρωπος που θα τολμσει   να δηλσει ενπιον του Υιο του Θεο, του Κυρου Ιησο Χριστο τι εναι αναμρτητος αυτς και ο Χριστς εναι απολτως αναμρτητος, συγκρνοντας τσι τα ασγκριτα.
Αφο λοιπν ουδες αναμρτητος, οπτε     δεν χει νημα το λγο πολ αναμρτητος, περιττεει για το Χριστ το απολτως αναμρτητος.
τσι θεολογικ ακριβς εναι το τι ο Χριστς εναι αναμρτητος ο μνος αναμρτητος. Ακριβολογον λοιπν οι πιστο, ταν λνε «..…προσκυνσωμεν   γιον, Κριον, Ιησον, τον μνον αναμρτητον ».

 


6)  ;

Και  ββαια  εναι  θεολογικ  ακριβς  να  λγεται  αυτ,   γιατ  εναι  αλθεια  τι   κνουν  θαματα. Ο  διος  ο  Κριος  επε,  «ο  πιστεων     εις  εμ,     τα  ργα  α  εγ   ποι  κακενος  ποσει, και μεζονα τοτων  ποισει,» ( Ιω. 14,12 ).  μως, στην απντηση του παραπνω ερωτματος,   σαν  συμπλρωμα  αυτς,  κρνεται σκπιμο να  προστεθον  και   τα  παρακτω,  στω  και  αν  αυτ  εναι  γνωστ και αυτονητα. Προκειμνου ο Απστολος  Πτρος  να   κνει το  θαμα  της  θεραπεας  του   χωλο   « εκ  κοιλας  μητρς  αυτο»(Πρ.3,2 ), του  επε,     «εν τω  ονματι  Ιησο  Χριστο  του  Ναζωραου  γειρε  και  περιπτει » (Πρ.3,6 ).  ταν     δε  γινε  το  θαμα  και ο  χωλς περπατοσε, επε ο  Πτρος στο λα  που  συγκεντρθηκε κθαμβοι, «νδρες Ισραηλται, τι    θαυμζετε    επ    τοτω,       ημν    τι    ατενζετε  ως  ιδα δυνμει ευσεβεα πεποιηκσι  του  περιπατεν  αυτν; »  ( Πρ. 3, 12 ).   Εδ    ο  Πτρος,  πως  και  κθε  λλος  γιος,  δεν  λει  τι  εγ  κανα  το  θαμα, αφο  ο  Κριος  επε  τι, «χωρς  εμο  ου δνασθε ποιεν ουδν» (Ιω.15,5). Καννας  λοιπν  δεν  μπορε  να  κνει  θαματα, εν  αυτ  δεν  τα  κνει  ο  Θες. Αυτ  το  επε  ο  Χριστς, και  μλιστα  για  τον  Εαυτ  Του. Επε συγκεκριμνα, «αμν  αμν  λγω  ημν, ου  δναται  ο υις ποιεν αφ’ εαυτο  ουδν, εν  μη  τι  βλπει  τον  πατρα  ποιοντα˙ α  γαρ αν  εκενος  ποι, τατα  και  ο  υις ομοως ποιε.» (Ιω.5,19). Τα  θαματα  λοιπν  που  κνουν  η  Παναγα  και  οι  γιοι  εναι ργα του Θεο, και γιαυτ εναι «θαυμαστς ο   Θες  εν  τοις  αγοις  αυτο˙ »  (Ψ. 67,36).  Η δε δξα ανκει στο Θε, πως αναφρεται και σε πολλ Απολυτκια προς τιμν θαυματουργν  αγων, « δξα τω ενεργοντι δι σου, πσιν ιματα».


7)  ;

Προφανς η ερτηση αυτ αναφρεται στην ορθδοξη θεολογα και γενικτερα στην Ορθοδοξα. Επειδ το τι δεν εναι ορθδοξο δεν εναι να αλλ πολλ, για να δοθε απντηση πρπει πρτα να αναφερθε το ορθδοξο και στη συνχεια το ποιο  τα ποια,  που σχετζονται με αυτ, δεν εναι ορθδοξα. Για παρδειγμα, ορθδοξο εναι να υπρχουν εικνες στους Ναος. Αν νας πει τι δεν πρπει να υπρχουν, αυτ δεν εναι ορθδοξο.  Ορθδοξο εναι το τι ο Χριστς δεν εναι μνο Θες, αλλ και νθρωπος. Αν νας πει τι εναι μνο Θες και τι δεν γινε και νθρωπος, αυτ δεν εναι ορθδοξο. Επειδ λοιπν δεν εναι δυνατ να αναφερθον λα τα επ μρους θματα, γενικ μπορε να πει κανες τι δεν εναι ορθδοξο , τι ρχεται σε αντθεση με « την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστι ρμα Θεο »( Εφ. στ’, 17). Αυτ, δηλαδ το αντθετο με τα λγια του Θεο, ποιος και να το ισχυριστε, στω και ο διος να νομζει τι αυτς εναι ορθδοξος, δεν εναι ορθδοξο. Μονολεκτικ δεν εναι  ορθδοξο το ανορθδοξο πως δεν εναι φως το σκοτδι και πως δεν εναι αλθεια το ψμα.    

 


8)  ;

Η απντηση βγανει απ τα παρακτω:

ταν ο λιος ανατλλει και φωτζει τον κσμο με το φως του, εναι παρλογο να το οικειοποιηθε κανες και να πει στον λλον, πρε και εσ φως, αφο και ο λλος δη φωτζεται και αυτς απ το διο φως.  Το διο συμβανει και με τη Γννηση του Χριστο η οποα  « αντειλε τω κσμω το φως το της γνσεως ». Εναι, δηλαδ παρλογο να οικειοποιηθε κανες αυτ το φως «το της γνσεως» και να πει στον λλον, πρε και εσ αυτ το φως, αφο λους τους φωτζει ο Χριστς.  Αυτ το λει ο διος ο Θες με τα εξς λγια, « και ου μη διδάξουσιν καστος τον πολίτην αυτο και καστος τον αδελφν αυτο, λέγων· γνθι τον Κύριον· τι πάντες ειδήσουσί με απ μικρο αυτν ως μεγάλου αυτν· » ( Εβρ. η’, 11).  λα  βεβαως τα φτα εναι καλ, αλλ « το φως το της γνσεως »  εναι ανγκη να το δεχθον λοι για να νοισουν ελεθεροι σμφωνα με τα λγια του Κυρου, « Εν  υμες μείνητε εν τω λόγω τω εμ, αληθς μαθηταί μου εστε, και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμς » (Ιω. η’,31- 32). Εδ ταιριζουν τα λγια του Κυρου,  ειδικ για σους λνε τι βλπουν διφορα φτα και  εναι φωτισμνοι,   και τσι θλουν να φωτσουν τχα και λλους,, «   εις κρμα εγ εις τον κόσμον τοτον λθον, να οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλο γένωνται »( Ιω. θ’,39).


9)  ;

χι ακριβς και  τσι. Ο Ιερας παρακαλε και δεται και ικετεει το Θε   να κατεβε, για να χρησιμοποισουμε το ρμα κατεβανω που αναφρθηκε παραπνω. Αυτ λνε τα λγια του, « και παρακαλομεν σε και δεμεθα, και ικετεομεν. Κατπεμψον το Πνεμα σου το γιον εφ’ ημς, και επ τα προκεμενα δρα τατα. Και ποησον τον μεν ρτον τοτον, τμιον Σμα του Χριστο σου. Αμν. Το δε εν τω ποτηρω τοτω, τμιον Αμα του Χριστο σου. Αμν. Μεταβαλν τω Πνεματ σου τω Αγω. Αμν. Αμν. Αμν». ρα το ακριβς και σωστ εναι τι ο Θες δχεται την επκληση του Ιερα και κατεβανει, και χι τι τον κατεβζει ο Ιερας. Και ββαια θα πει κανες τι αυτ εννοεται και αυτ εννοε αυτς που  λει τι ο Ιερας με το Μυστριο της Θεας Κοινωνας κατεβζει το Θε κτω. Ναι, αλλ, γιατ να αφνει κανες κτι πολ σοβαρ, πως εναι αυτ, να εννοεται; 

 


10)  , , ;

Προφανς, ταν πασουν να εναι αμαρτωλο, γιατ αυτ που τους χωρζει απ το Θε εναι η αμαρτα. Σωτηρα των αμαρτωλν δε σημανει να μπουν αυτο στον παρδεισο πως εναι, και να λνε και εκε τι εναι αμαρτωλο.  Εκε για να μπουν πρπει να φορσουν πρτα το νδυμα του γμου. Με λλα λγια πρπει να χουν ενδυθε το Χριστ που εναι ο μνος αναμρτητος.  Χωρς νδυμα γμου δε μπορε να σταθε κανες εκε, γιατ ακμα και  αν μπει,  θα ακοσει τη φων, « ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;» (Ματ. κβ’, 12).  ποιος λοιπν θλει να σωθε, ας δχεται μσα του το Χριστ με τη Θεα Κοινωνα, γιατ Αυτς επε, « ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον,  »( Ιω. στ’, 54). Εδ, πργμα που τακτικ συμβανει, ας μη βιαστε κποιος να πει τι χρειζονται και λλα πολλ να κνει, και  τσι να αρχσει να παραθτει λγους και κηργματα σχετικ με τη σωτηρα των αμαρτωλν.  Εδ  πρκειται για  μα σντομη απντηση σε να συγκεκριμνο ερτημα, και  χι για την ανπτυξη κποιου θεολογικο θματος.  




  >>