Sostika Logia
: 4/3/2017



 
1)  , , ;
2)  ;
3)  ;
4)  ;
5)  ;
6)  ;
7)  , , ;
8)  , , , ;
9)  ;
10)  , ;


  >>  



1)  , , ;

Εναι δυνατ νας που λει, Θες υπρχει, να εναι θεος;

Βεβαως εναι δυνατ πως εναι δυνατ, για παρδειγμα,  νας που λει, λεφτ υπρχουν, να εναι φραγκος. Αλλ ας μη μενουμε στα λεφτ. θεος δε λγεται μνο αυτς που δε δχεται την παρξη του Θεο, αλλ  και αυτς που ναι μεν πιστεει  τι υπρχει Θες, αλλ δεν χει το Θε του στριγμα και συνοδ του. Αυτς, ο δηλαδ  που  δεν εναι τοιμος να πορεεται μαζ με το Θε του, πως του το ζητει ο διος ο Θες  με τα εξς προφητικ λγια, « ει ανηγγέλη σοι, νθρωπε, τι καλόν; τι Κύριος εκζητε παρ σου αλλ᾿ του ποιεν κρίμα και αγαπν λεον και τοιμον εναι του πορεύεσθαι μετ Κυρίου Θεο σου;»(Μιχ. στ’, 8). Ο Απστολος Παλος  χαρακτηρζει  ττοιου εδους θεους στο παρακτω κεμενο, « τι τε εν τω καιρ εκενω χωρς Χριστο, απηλλοτριωμνοι της πολιτεας του Ισραλ και ξνοι των διαθηκν της επαγγελας, ελπδα μη χοντες και θεοι εν τω κσμω»( Εφ. β’,12 ). Για να μη εναι λοιπν κανες θεος δεν αρκε να λει, υπρχει Θες. Αυτ το λεγαν και το λνε πολλο.


2)  ;

     ποιος λει αυτ, ασφαλς το λει    απ καλ πρθεση για να απαντσει σ’ υτος που λνε τι και ο Χριστς εχε κποιες ανθρπινες αδυναμες. μως δεν εναι αυτ θεολογικ ακριβς, γιατ καννας λλος δεν εναι αναμρτητος στε ο Χριστς να εναι περισστερο αναμρτητος και κατ’ επκταση απολτως αναμρτητος.
Εναι δυνατν οι νθρωποι να εναι λγο πολ αμαρτωλο αλλ λγο πολ αναμρτητοι δεν εναι δυνατν να εναι, γιατ και ο λγο αμαρτωλς δεν εναι αναμρτητος. Ουδες λοιπν αναμρτητος. ταν επε ο Κριος στους Φαρισαους « ο αναμρτητος υμν πρτος βαλτω λθον επ’ αυτν.» ( Ιω. η’, 7 ), καννας   δεν βρθηκε αναμρτητος ττε. Αλλ    οτε θα βρεθε σε οποιαδποτε   λλη εποχ νθρωπος που θα τολμσει   να δηλσει ενπιον του Υιο του Θεο, του Κυρου Ιησο Χριστο τι εναι αναμρτητος αυτς και ο Χριστς εναι απολτως αναμρτητος, συγκρνοντας τσι τα ασγκριτα.
Αφο λοιπν ουδες αναμρτητος, οπτε     δεν χει νημα το λγο πολ αναμρτητος, περιττεει για το Χριστ το απολτως αναμρτητος.
τσι θεολογικ ακριβς εναι το τι ο Χριστς εναι αναμρτητος ο μνος αναμρτητος. Ακριβολογον λοιπν οι πιστο, ταν λνε «..…προσκυνσωμεν   γιον, Κριον, Ιησον, τον μνον αναμρτητον ».

 


3)  ;

Και  ββαια  εναι  θεολογικ  ακριβς  να  λγεται  αυτ,   γιατ  εναι  αλθεια  τι   κνουν  θαματα. Ο  διος  ο  Κριος  επε,  «ο  πιστεων     εις  εμ,     τα  ργα  α  εγ   ποι  κακενος  ποσει, και μεζονα τοτων  ποισει,» ( Ιω. 14,12 ).  μως, στην απντηση του παραπνω ερωτματος,   σαν  συμπλρωμα  αυτς,  κρνεται σκπιμο να  προστεθον  και   τα  παρακτω,  στω  και  αν  αυτ  εναι  γνωστ και αυτονητα. Προκειμνου ο Απστολος  Πτρος  να   κνει το  θαμα  της  θεραπεας  του   χωλο   « εκ  κοιλας  μητρς  αυτο»(Πρ.3,2 ), του  επε,     «εν τω  ονματι  Ιησο  Χριστο  του  Ναζωραου  γειρε  και  περιπτει » (Πρ.3,6 ).  ταν     δε  γινε  το  θαμα  και ο  χωλς περπατοσε, επε ο  Πτρος στο λα  που  συγκεντρθηκε κθαμβοι, «νδρες Ισραηλται, τι    θαυμζετε    επ    τοτω,       ημν    τι    ατενζετε  ως  ιδα δυνμει ευσεβεα πεποιηκσι  του  περιπατεν  αυτν; »  ( Πρ. 3, 12 ).   Εδ    ο  Πτρος,  πως  και  κθε  λλος  γιος,  δεν  λει  τι  εγ  κανα  το  θαμα, αφο  ο  Κριος  επε  τι, «χωρς  εμο  ου δνασθε ποιεν ουδν» (Ιω.15,5). Καννας  λοιπν  δεν  μπορε  να  κνει  θαματα, εν  αυτ  δεν  τα  κνει  ο  Θες. Αυτ  το  επε  ο  Χριστς, και  μλιστα  για  τον  Εαυτ  Του. Επε συγκεκριμνα, «αμν  αμν  λγω  ημν, ου  δναται  ο υις ποιεν αφ’ εαυτο  ουδν, εν  μη  τι  βλπει  τον  πατρα  ποιοντα˙ α  γαρ αν  εκενος  ποι, τατα  και  ο  υις ομοως ποιε.» (Ιω.5,19). Τα  θαματα  λοιπν  που  κνουν  η  Παναγα  και  οι  γιοι  εναι ργα του Θεο, και γιαυτ εναι «θαυμαστς ο   Θες  εν  τοις  αγοις  αυτο˙ »  (Ψ. 67,36).  Η δε δξα ανκει στο Θε, πως αναφρεται και σε πολλ Απολυτκια προς τιμν θαυματουργν  αγων, « δξα τω ενεργοντι δι σου, πσιν ιματα».


4)  ;

Προφανς η ερτηση αυτ αναφρεται στην ορθδοξη θεολογα και γενικτερα στην Ορθοδοξα. Επειδ το τι δεν εναι ορθδοξο δεν εναι να αλλ πολλ, για να δοθε απντηση πρπει πρτα να αναφερθε το ορθδοξο και στη συνχεια το ποιο  τα ποια,  που σχετζονται με αυτ, δεν εναι ορθδοξα. Για παρδειγμα, ορθδοξο εναι να υπρχουν εικνες στους Ναος. Αν νας πει τι δεν πρπει να υπρχουν, αυτ δεν εναι ορθδοξο.  Ορθδοξο εναι το τι ο Χριστς δεν εναι μνο Θες, αλλ και νθρωπος. Αν νας πει τι εναι μνο Θες και τι δεν γινε και νθρωπος, αυτ δεν εναι ορθδοξο. Επειδ λοιπν δεν εναι δυνατ να αναφερθον λα τα επ μρους θματα, γενικ μπορε να πει κανες τι δεν εναι ορθδοξο , τι ρχεται σε αντθεση με « την μάχαιραν του Πνεύματος, ο εστι ρμα Θεο »( Εφ. στ’, 17). Αυτ, δηλαδ το αντθετο με τα λγια του Θεο, ποιος και να το ισχυριστε, στω και ο διος να νομζει τι αυτς εναι ορθδοξος, δεν εναι ορθδοξο. Μονολεκτικ δεν εναι  ορθδοξο το ανορθδοξο πως δεν εναι φως το σκοτδι και πως δεν εναι αλθεια το ψμα.    

 


5)  ;

Η απντηση βγανει απ τα παρακτω:

ταν ο λιος ανατλλει και φωτζει τον κσμο με το φως του, εναι παρλογο να το οικειοποιηθε κανες και να πει στον λλον, πρε και εσ φως, αφο και ο λλος δη φωτζεται και αυτς απ το διο φως.  Το διο συμβανει και με τη Γννηση του Χριστο η οποα  « αντειλε τω κσμω το φως το της γνσεως ». Εναι, δηλαδ παρλογο να οικειοποιηθε κανες αυτ το φως «το της γνσεως» και να πει στον λλον, πρε και εσ αυτ το φως, αφο λους τους φωτζει ο Χριστς.  Αυτ το λει ο διος ο Θες με τα εξς λγια, « και ου μη διδάξουσιν καστος τον πολίτην αυτο και καστος τον αδελφν αυτο, λέγων· γνθι τον Κύριον· τι πάντες ειδήσουσί με απ μικρο αυτν ως μεγάλου αυτν· » ( Εβρ. η’, 11).  λα  βεβαως τα φτα εναι καλ, αλλ « το φως το της γνσεως »  εναι ανγκη να το δεχθον λοι για να νοισουν ελεθεροι σμφωνα με τα λγια του Κυρου, « Εν  υμες μείνητε εν τω λόγω τω εμ, αληθς μαθηταί μου εστε, και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμς » (Ιω. η’,31- 32). Εδ ταιριζουν τα λγια του Κυρου,  ειδικ για σους λνε τι βλπουν διφορα φτα και  εναι φωτισμνοι,   και τσι θλουν να φωτσουν τχα και λλους,, «   εις κρμα εγ εις τον κόσμον τοτον λθον, να οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλο γένωνται »( Ιω. θ’,39).


6)  ;

χι ακριβς και  τσι. Ο Ιερας παρακαλε και δεται και ικετεει το Θε   να κατεβε, για να χρησιμοποισουμε το ρμα κατεβανω που αναφρθηκε παραπνω. Αυτ λνε τα λγια του, « και παρακαλομεν σε και δεμεθα, και ικετεομεν. Κατπεμψον το Πνεμα σου το γιον εφ’ ημς, και επ τα προκεμενα δρα τατα. Και ποησον τον μεν ρτον τοτον, τμιον Σμα του Χριστο σου. Αμν. Το δε εν τω ποτηρω τοτω, τμιον Αμα του Χριστο σου. Αμν. Μεταβαλν τω Πνεματ σου τω Αγω. Αμν. Αμν. Αμν». ρα το ακριβς και σωστ εναι τι ο Θες δχεται την επκληση του Ιερα και κατεβανει, και χι τι τον κατεβζει ο Ιερας. Και ββαια θα πει κανες τι αυτ εννοεται και αυτ εννοε αυτς που  λει τι ο Ιερας με το Μυστριο της Θεας Κοινωνας κατεβζει το Θε κτω. Ναι, αλλ, γιατ να αφνει κανες κτι πολ σοβαρ, πως εναι αυτ, να εννοεται; 

 


7)  , , ;

Προφανς, ταν πασουν να εναι αμαρτωλο, γιατ αυτ που τους χωρζει απ το Θε εναι η αμαρτα. Σωτηρα των αμαρτωλν δε σημανει να μπουν αυτο στον παρδεισο πως εναι, και να λνε και εκε τι εναι αμαρτωλο.  Εκε για να μπουν πρπει να φορσουν πρτα το νδυμα του γμου. Με λλα λγια πρπει να χουν ενδυθε το Χριστ που εναι ο μνος αναμρτητος.  Χωρς νδυμα γμου δε μπορε να σταθε κανες εκε, γιατ ακμα και  αν μπει,  θα ακοσει τη φων, « ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;» (Ματ. κβ’, 12).  ποιος λοιπν θλει να σωθε, ας δχεται μσα του το Χριστ με τη Θεα Κοινωνα, γιατ Αυτς επε, « ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον,  »( Ιω. στ’, 54). Εδ, πργμα που τακτικ συμβανει, ας μη βιαστε κποιος να πει τι χρειζονται και λλα πολλ να κνει, και  τσι να αρχσει να παραθτει λγους και κηργματα σχετικ με τη σωτηρα των αμαρτωλν.  Εδ  πρκειται για  μα σντομη απντηση σε να συγκεκριμνο ερτημα, και  χι για την ανπτυξη κποιου θεολογικο θματος.  


8)  , , , ;

Αυτ η προσευχ δε μπορε να εναι θεολογικ τλεια προσευχ, γιατ δεν  εναι ολοκληρωμνη προσευχ, αλλ να εδος προσευχς, δηλαδ  μα κραυγ και μα σντομη   ατηση που κνει προς το Χριστ νας αμαρτωλς. Πς μπορε να εναι θεολογικ τλεια  προσευχ,  και μλιστα υπδειγμα προσευχς, η κραυγ αυτ ενς αμαρτωλο, προς το Σωτρα, ταν ο διος  στον Οποον απευθνεται χει παραδσει  την Κυριακ Προσευχ   που εναι ακριβστατη και τλεια απ πσης πλευρς; Εναι δυνατ να συγκριθε η προσευχ ενς αμαρτωλο, πως ο διος χαρακτηρζει τον εαυτ  του,  με την προσευχ που δδαξε ο Μνος αναμρτητος; Ασφαλς χι. λλωστε αυτς, πως  και λοι  οι  λλοι νθρωποι, δε γνωρζουν πς να προσεχονται. Οι διοι οι Απστολοι εχαν ανγκη να τους  διδξει ο Κριος, πως φανεται απ το τι, «επ τις των μαθητν αυτο προς αυτν· Κριε, δδαξον ημς προσεχεσθαι, καθς και Ιωννης εδδαξε τους μαθητς αυτο» (Λουκ. ια’,1). Επσης ο  Απστολος Παλος λει, «το γαρ τι προσευξμεθα καθ' ο δει ουκ οδαμεν, αλλ' αυτ το Πνεμα υπερεντυγχνει υπρ ημν στεναγμος αλαλτοις (Ρωμ. η’, 26). Πς λοιπν νας που δηλνει αμαρτωλς θα ισχυρισθε τι αυτς ξρει να προσεχεται, και τι  η δικ του προσευχ  εναι θεολογικ ακριβς και δεν χει  ατλειες, σαν να εναι και αυτς κτι;   Δεν πρπει να γνωρζει τι, «ει γαρ δοκε τις εναι τι μηδν ων, εαυτν φρεναπατ» (Γαλ. στ, 3); Εναι δυνατ να κνει  και το δσκαλο; Αν και δε χρειζονται λλα λγια, μως ας σχολισουμε  στη συνχεια αναλυτικτερα  τα δο μρη της προσευχς αυτς, δηλαδ την προσφνηση και την ατηση, γιατ το  τι δεν εναι τλεια, δε σημανει τι δεν χει και τα καλ της. λλωστε καννα ανθρπινο δεν εναι τλειο.

Α. Η προσφνηση, «Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο», εναι μα ομολογα πστεως η οποα μως  απευθνεται προς τον διο τον Κριο και χι προς τον κσμο στε να πει κανες τι αυτς που την κνει ομολογε το Χριστ ενπιον των ανθρπων. Απλς αναφρει στο Χριστ τι πιστεει αυτς τι εναι ο Χριστς. Αυτ η προσφνηση προφανς  εναι κατ πντα θεολογικ ακριβς. Και πς χι, αφο με λλα λγια εναι τα λγια που επε  ο Πτρος στο Χριστ, «Συ ει ο Χριστς ο υις του Θεο του ζντος». (Ματ. ιστ’, 16). πως εναι γνωστ, αυτ τα λγια δεν τα αποκλυψε στον Πτρο κποιος νθρωπος,  αλλ ο Θες, σμφωνα με τα λγια του Κυρου, «Μακριος ει, Σμων Βαριων, τι σαρξ και αμα ουκ απεκλυψ σοι, αλλ' ο πατρ μου ο εν τοις ουρανος». (Ματ. ιστ’, 17). Εναι μως αυτονητο τι δε θα ταν λθος θεολογικ ανακρβεια, εν αντ του «Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο», λεγε ο αμαρτωλς λιγτερα και περισστερα λγια, προκειμνου να επαινσει τον Κριο.  Αφο απευθνεται με την προσευχ του στον  διο το Χριστ, θα μποροσε να λει, για παρδειγμα: α) να απλ Κριε, με λη τη σημασα της λξεως. β) να απλ Κριε Ιησο Χριστ. γ) Αυτ που λει, και καλ κνει και το λει, δηλαδ, Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο. δ) να ποιο ολοκληρωμνο, πως αποκλυψε ο Θες στον Πτρο δηλαδ, Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο του ζντος. ε) να ακμη πιο ολοκληρωμνο το οποο να  περιχει  πρα πολλς αναφορς και πρα πολλ  εγκμια  για τον Υι του Θεο. Μπορε να πει μως  εδ κποιος σχετος τι, εν αναφρει ο αμαρτωλς  τσα πολλ  εγκωμιαστικ λγια  για το Χριστ, ο  νους του διαχεται και δε συγκεντρνεται στον εαυτ του και στο εγ του, αλλ ασχολεται συνχεια με το Χριστ.   Μα, σχετε νθρωπε,  καλλτερα εναι   να διαχεται ο νους του γρω απ τον Υι του Θεο, και να τον μνημονεει συνχεια, παρ  να εγκλωβζεται στο εγ του και να μη  απαρνεται τον εαυτ του, αντθετα με τα λγια  του Κυρου, «Ει τις θλει οπσω μου ρχεσθαι, απαρνησσθω εαυτν και αρτω τον σταυρν αυτο καθ' ημραν, και ακολουθετω μοι». (Λουκ. θ’, 23). Αντθετα με τα λγια του Αποστλου Πυλου προς τον Τιμθεο, «Μνημνευε Ιησον Χριστν εγηγερμνον εκ νεκρν, εκ σπρματος Δαυδ, κατ το ευαγγλιν μου». (Β’ Τιμ. β’, 8). Αντθετα με το ψαλμικ, «κατατρφησον του Κυρου και δσει σοι τα αιτματα της καρδας σου» (ψ.36,4). Αφο μως ο αμαρτωλς λκεται ακμα απ το εγ του και δεν χει εκθαμβωθε απ το μεγαλεο του Κυρου στε να λει, «Κριε, καλν εστιν ημς δε εναι» (Ματ. ιζ’, 4), ας πμε στο δετερο μρος της προσευχς του αυτς, δηλαδ στην  ατηση,  «ελησν με τον αμαρτωλ» για να δομε τι ζητει απ τον Κριο και γιατ  το ζητει.

Β. Εναι αυτονητο τι ο καθνας     χει  το δικ του πρβλημα, ταν λει    στην προσευχ  του,  ελησν με. Για παρδειγμα, η Χαναναα εχε το πρβλημα της κρης της και, «εκραγασεν  αυτ λγουσα· Ελησν με, Κριε, υι Δαυδ· η θυγτηρ μου κακς δαιμονζεται» (Ματ. ιε’, 22). Οι δο τυφλο  εχαν το πρβλημα με τα μτια τους και «κραξαν λγοντες· ελησον ημς, Κριε, υις Δαυδ» (Ματ. κ’,30). Ο τελνης  εχε  το πρβλημα με τις αμαρτες του οι οποες τον βραιναν  και γι’ αυτ,  «τυπτεν εις  το στθος αυτο λγων· ο Θες, ιλσθητ μοι τω αμαρτωλ» (Λουκ. ιη’, 13). πως εναι γνωστ,  και η Χαναναα και οι τυφλο λαβαν απ τον Κριο αυτ  που του  ζτησαν. σο για τον  τελνη ο οποος δε ζτησε κτι συγκεκριμνο, πως οι προηγομενοι, λαβε και  αυτς αυτ που  εχε ανγκη, δηλαδ τη δικαωσ του,  σμφωνα με  τα λγια του Κυρου,  «κατβη οτος δεδικαιωμνος εις τον οκον αυτο» (Λουκ.ιη’,14).Ασφαλς, και στις τρεις αυτς περιπτσεις, μετ  την ικανοποηση των αιτημτων τους,  αυτο θα ξσπασαν σε ευχαριστες   και δοξολογα προς   το Θε, και δε θα συνχιζαν να ζητνε ακμη αυτ που εχαν πλον λβει απ τον Κριο. Εναι λογικ να πει κανες π. χ.  τι ο τελνης που  «κατβη οτος δεδικαιωμνος εις τον οκον αυτο», δεν το πρε αυτ εδηση, και  συνχισε να  χτυπει το στθος του και να λει και να ξαναλει, « ο Θες, ιλσθητ μοι τω αμαρτωλ»; Ασφαλς χι. Το διο και πολ περισστερο πρπει να συμβανει και με το ατημα «ελησν με τον αμαρτωλ», το οποο εξετζουμε. Ας  αναφρουμε μως μερικος λγους τους οποους πρπει να γνωρζει  ποιος λει «ελησν  με τον αμαρτωλ», και για τους οποους λγους πρπει να δοξζει,   να ευχαριστε και να ευλογε το Θε: α) Και μνο το τι απευθυνμενος στο Χριστ λει, «Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο,  ελησν  με τον αμαρτωλ», φανερνει τι ο Κριος τον χει ελεσει, γιατ διαφορετικ οτε καν θα πρφερε το νομ Του. β) Ο Θες ελεε συνεχς σμφωνα και με το, «το λες σου καταδιξει με πσας τας ημρας της ζως μου» ( Ψ. 22, 6). γ) Ο Θες θλει τη σωτηρα λων, και με τη σοφα Του, πως λει ο Παλος,  « συνκλεισε γαρ ο Θες τους πντας εις απεθειαν, να τους πντας ελεση»(Ρω. ια’, 32). δ) Ο Θες θλει να ελεσει λους, γιατ εναι «οικτρμων  και  ελεμων  ο  Κριος,  μακρθυμος  και  πολυλεος» (Ψ.102,8). ε) Ο Κριος στην ατηση,  ελησν  με τον αμαρτωλ, ανταποκρνεται θετικ και μεσα, σμφωνα με την υπσχεσ Του, «καγ υμν λγω, αιτετε, και δοθσεται υμν· ζητετε, και ευρσετε· κροετε, και ανοιγσεται υμν· πας γαρ ο αιτν λαμβνει και ο ζητν ευρσκει και τω κροοντι ανοιχθσεται» (Λουκ ια’, 9-10 ). Αυτ φανεται και στην περπτωση του τελνη για τον οποο, πως αναφρθηκε παραπνω,  ο Κριος διαβεβαωσε τι, «κατβη οτος δεδικαιωμνος εις τον οκον αυτο».

Καλ λοιπν εναι η προσευχ, «Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο,  ελησν   με τον αμαρτωλ», και καλ κνει ποιος τη λει, ταν αισθνεται να τον βαρανουν οι αμαρτες του και μλιστα  πριν την εξομολγησ, και πριν την φεση   που  θα πρει απ τον πνευματικ. μως  δεν υπρχει λγος να παραμερζονται και   να αποκλεονται λλες παρμοιες σντομες προσευχς, και να  προβλλεται μνο αυτ   ως μοναδικ,  ως θεολογικ  ακριβς  και  τλεια, και να λγεται ευκαρως ακαρως, και μλιστα αδιαλεπτως. Ο Απστολος Παλος επε μεν, «αδιαλεπτως προσεχεσθε»( Α’ Θεσ. ε’, 17), αλλ δεν επβαλε οτε υπδειξε κποια δικ του λγια για να λγονται αυτ απ τους πιστος αδιαλεπτως ως προσευχ. Αδιαλεπτως σημανει  εν παντ καιρ, και  δι παντς.    μως,   εν παντ καιρ, και  δι παντς  το γιο Πνεμα   λει να λει ο πιστς, «Ευλογσω  τον Κριον εν παντ καιρ, δι παντς η ανεσις αυτο εν τω στματ μου.» (Ψ.33,2 ).  Μετ το « αδιαλεπτως προσεχεσθε» ο Παλος λει  «εν παντ ευχαριστετε· τοτο γαρ θλημα Θεο    εν Χριστ Ιησο εις υμς». Εν δηλαδ δεν υποδεικνει συγκεκριμνα λγια προσευχς, πως αναφρθηκε παραπνω, τονζει μως την ευχαριστα. Δεν πρπει λοιπν να γνωρζει κθε πιστς, και μλιστα αυτς που λει συνχεια, «Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο,  ελησν  με τον αμαρτωλ», τι η ευχαριστα  εναι θλημα του Θεο, και μλιστα «εν παντ»; Δεν πρπει να γνωρζει τι  εναι  ξιο και δκαιο να ευχαριστε, να δοξζει και να ευλογε το Θε, εκτς των λλων, και για το τι τον  χει ελεσει, τον ελεε, και θα τον ελεε συνεχς, σμφωνα με   το λγο Του, «εις τον αινα λεος οικοδομηθσεται» (Ψ. 88,3); Δεν πρπει να γνωρζει τι οι Ορθδοξοι χριστιανο απευθνουν προς τον Κριον Ιησον Χριστν τα λγια, «Παννχιον ημν την σην δοξολογαν χρισαι εις το υμνεν και ευλογεν και δοξζειν το πντιμον και μεγαλοπρεπς νομα σου, του Πατρς και του Υιο και του αγου Πνεματος, νυν και αε και εις τους αινας των αινων »; Δεν υπρχει εδ κατφορη αντφαση, αν κποιος, εν ζητει να του χαρσει ο Κριος την « Παννχιον δοξολογαν Του και μλιστα, νυν και αε και εις τους αινας των αινων», ο διος να   μη την εξασκε στην πρξη; σως μως ρωτσει κανες, αν κποιος χει την καλ συνθεια να   λει συνχεια, « Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο, ελησν με τον αμαρτωλ», μπορε να κνει   κποια αλλαγ στε αυτ η προσευχ του να εναι θεολογικ ακριβστερη, τελειτερη και ορθοδοξτερη; Και ββαια μπορε,   αν ββαια πιστεει τι ο Θες τον   χει ελεσει και τον ελεε. Μπορε εναλλακτικ να λει π.χ. « Κριε Ιησο Χριστ, Υι του Θεο, ταπενωσ με  τον αμαρτωλ», σμφωνα με το «ευφρανθεημεν ανθ’ ων ημερν εταπενωσας ημς » (Ψ.89,15). Αυτ μως δεν εναι εκολο να το λει, γιατ υπρχει κποιος ο οποος, επειδ ο  διος οτε μπορε οτε θλει να ταπεινωθε, τον εμποδζει να ταπειννεται. « Ο νον νοετω ». Ο Χριστς μως επε,  «…μθετε απ' εμο, τι προς ειμι  και ταπεινς τη καρδα…...» (Ματ. ια’,29). Συνεπς, ποιος θλει να ενδυθε το Χριστ, πρπει να ταπεινωθε. Διαφορετικ τα πργματα εναι σχημα, γιατ τον εξαπατ ο διβολος. Αλλ, ας μενουμε σ’ αυτ τα λγα, για να εναι εκολο να ξαναδιαβαστον.

 

 


9)  ;

Στην  δια την Αποκλυψη δεν μακαρζεται οτε αυτς που την ερμηνεει οτε αυτς που δεν μπορε να την ερμηνεσει, πως φανεται στο   εξς χωρο:  «μακριος ο αναγινσκων και οι α¬κοον¬τες τους λ¬γους  της  προφητεας   και  τηρον¬τες  τα  εν   αυτ   γε¬γραμμνα•   ο γαρ καιρς εγγς.» (Απ. α, 3).   Μπως λοιπν δεν     πρ¬πει να ανησυ¬χε κανες, επειδ δεν μπορε να εξηγσει την Α¬ποκ¬λυψη, και πρπει να αρκεται σ’ αυτν τα¬την την Αποκλυψη; Αν χρεια¬ζταν μαζ με την Αποκ¬λυψη να γνουν και εξηγ¬σεις, θα τις κανε ο διος ο Ιωννης, ως πιο κατλλη¬λος, αν θεω¬ρηθε αυτονητο τι ο Ιωννης κατενησε την Αποκ¬λυψη περισστερο απ τους αναγνστες της, μετ απ’ αυτν. 

μως ο Ιωννης δεν κανε εξγηση της Α¬πο¬κλυψης, επειδ ασφαλς δεν πρεπε. Ο Α¬πστολος Παλος γρφει σχετικ με τις απο¬καλψεις, «Καυχ¬σθαι δη ου συμφρει μοι ελεσο¬μαι γαρ εις οπτασας και αποκαλψεις Κυρου» (Β Κορ. ιβ, 1) και παρα¬κτω, «τι ηρπγη εις τον πα¬ρ¬δει¬σον και κου¬σεν ρρητα ρματα, α ουκ εξν ανθρπω λαλσαι.» (Β Κορ. ιβ, 4).
τσι λοιπν πρπει να ενεργον «οι επεγνο¬κτες την αλθειαν.» (Α Τιμ. δ, 3), πως ενργη¬σε και ο Ιωννης, ο οποος δεν δικρινε τον εαυτ του απ τους λλους, αλλ γρφει «Εγ Ιωννης, ο αδελφς υμν και συγκοινωνς εν τη θλψει και βα¬σιλεα και  υπομον  εν  Ιησο  Χριστ» (Απ. α,9).

Απ τα παραπνω συνγεται τι η δυνα¬ττητα εξγησης της Αποκλυψης δεν εναι αν¬θρπινο κατ¬ρθωμα, αλλ αποκλυψη για την Αποκλυψη. Εν η  αδυναμα εξγησης της Αποκλυψης εναι φυσικ επακλουθο της ανθρ¬πι¬νης αδυναμας, «τις γαρ γνω νουν Κυρου»; (Ρωμ. ια, 34). Αυτ πντως δε σημανει τι δεν πρπει να ερευν κανες τις Γραφς. Γι’ αυτ χει ερευ¬νηθε τσο πολ και  η  Αποκλυψη  και  θα   ερευνται   παρ’ λες   τις αδυναμες      εξγησης   ορισμνων σημεων της.   

 

 


10)  , ;

: ) , , , , , . ) , , , ί έ ( . , 13). ) , . ) , , , , ί, έ , ώ ό· ά , ό, ό ώ ( . , 2). ώ ό, ; , έ . , , . , ; ;



  >>