Sostika Logia
: 16/2/2020



 
1)  ;
2)  ;
3)  ;
4)  , ;
5)  ;
6)  ;
7)  , ;
8)  ;
9)  ;
10)  ό ό ;


  >>  



1)  ;

Προφανς ο μαγντης αφο, , τι το μεταλλικ   βρσκεται εντς  του μαγνητικο αυτο πεδου,  το ελκει  προς αυτν.   τσι και ο Χριστς ελκει προς Αυτν τον νθρωπο αφο κθε νθρωπος βρσκεται εντς του  μαγνητικο  Αυτο πεδου.   Ο τσοπνος βρσκει το χαμνο πρβατο και χι το πρβατο τον τσοπνο. Ο  νθρωπος « επλανθη ως πρβατον απολωλς» και  ζητει να τον ελκσει ο Χριστς.  Ευτυχς μως για τους ανθρπους  που ο διος ο Χριστς  αποκλυψε την ελκτικ Του αυτ δναμη  με τα εξς λγια, « κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πντας ἑλκσω πρὸς ἐμαυτν »(Ιω. ιβ, 32).  Ποιος θα αρνηθε και δε θα δεχθε αυτ την λξη απ το θνατο στη ζω, απ το σκοτδι στο φως, απ τη φθορ στην αφθαρσα, απ το ψετικο στο αληθιν, απ τη δουλεα στην ελευθερα,  απ το εφμερο στο αινιο;

 


2)  ;

Η ζω του ανθρπου κρμεται απ μα τρχα;

Αν στη στγη ενς σπιτιο υπρχει νας κατακρυφος σωλνας μιας κεραας που απ μακρι φανεται σαν τεντωμνο σχοιν, εναι παρλογο να πει κανες τι αυτ το σπτι κρμεται απ να σχοιν. Το σπτι στηρζεται στο σταθερ δαφος και δεν κρμεται απ μα τρχα, πως φανεται απ μακρι ο σωλνας της κεραας. Το διο συμβανει και με τη ζω του ανθρπου. Ο νθρωπος εναι δημιοργημα του Θεο και η ζω του βρσκεται στα χρια του Θεο. Ο Απστολος Παλος λει, «ουδες γαρ ημν εαυτ ζη, και ουδες εαυτ αποθνσκει » (Ρωμ. ιδ’,7).

Αν η ζω του ανθρπου κρεμταν απ μα τρχα, ττε λοι θα ζοσαν με το φβο, μπως κοπε αυτ η τρχα. Αντ λοιπν να βλπει κανες φβο εκε που δεν υπρχει, καλλτερα εναι να βλπει το θεμλιο της ζως του που εναι ο Χριστς, γιατ « θεμλιον γαρ λλον ουδες δναται θεναι παρ τον κεμενον, ος εστιν Ιησος Χριστς »(Α’ Κορ. γ’,11). Αντ να βλπει το σωλνα της κεραας σαν τεντωμνο σχοιν, καλλτερα εναι να προσχει, μπως τα θεμλια του σπιτιο εναι πνω σε σαθρ δαφος.

 


3)  ;

Ο Χριστς  εναι κοντ σου και χτυπει την καρδι σου.
Ζτησ Του να τον δεις, και θα δεις πως θα χαρες.
Ποιος μπορε να βγει μπροστ Του μπρος στην τση ομορφι Του;
λοι φθερονται στη γη απ’ τα πδια ως την κορφ.
Ο Χριστς πια δεν πεθανει κι’ οτε τποτα παθανει.
Εναι Αυτς που πντα ζει και χαρζει τη ζω.
τι χεις που αξζει ο Χριστς σου το χαρζει.
Μην ακος αυτ που λνε σοι εναι πλανεμνοι.
Και αυτο, αν το θελσουν και την πλνη τους αφσουν,
το Χριστ θα δουν κοντ τους να χτυπει την καρδι τους.

 

 


4)  , ;

Πρτον: Επειδ, ως ο Υις του ανθρπου που ταν, λγω των απεργραπτων ταλαιπωριν που εχε υποστε, και στην κατσταση στην οποα βρισκταν, αισθνθηκε ντονη δψα και κατ συνπεια την ανγκη να πιει νερ. Αυτ αναφρεται και στον Ψαλμ 68, « ὀνειδισμὸν προσεδκησεν ἡ ψυχ μου καὶ ταλαιπωραν,…».

Δετερον: Για να εκπληρωθε η προφητεα περ Αυτο που αναφρεται στη συνχεια του παραπνω Ψαλμο,« καὶ ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος »( Ψ. 68, 22).


5)  ;

Τι σημανει η λξη γιος;

Α’ Η λξη γιος δηλνει αυτν που δεν χει σχση με την αμαρτα. τσι, επειδ μνο ο Θες δεν χει σχση με την αμαρτα, Αυτς εναι ο απολτως  γιος. Επσης απολτως γιος εναι και ο Χριστς ο Οποος επε, « τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας; » (Ιω. η’, 46). Οι πιστο λοιπν ομολογον και λνε, γιος ο Θες, γιος ισχυρς, γιος αθνατος, ελησον ημς. Με το ελησον ημς προφανς δηλνουν τι δεν εναι απαλλαγμνοι απ την αμαρτα και ζητον να τους ελεσει ο Θες και να τους αγισει. Αυτ ββαια δε σημανει τι θα εναι επ της γης αναμρτητοι και θα λνε τι δεν χουν αμαρτα, γιατ, πως λει ο Ιωννης, « ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν » (Α’ Ιω. α’, 8). Επ της γης λοιπν, ουδες αναμρτητος. Αυτ μως δε σημανει τι κνει λθος, ταν λει κποιος για κποιον τι αυτς εναι γιος νθρωπος, γιατ χει τα δικ του κριτρια.

Β’ Η λξη γιος μως χει και λλη σημασα. Δηλνει κποιον   που εναι αφιερωμνος στο Θε επιλεγμνος για κποιο γιο και ιερ ργο. τσι, για παρδειγμα, οι προσφωνσεις, γιε δσποτα, γιε πτερ, γιε επτροπε κ. .  δεν αναφρονται στην προηγομενη σημασα της λξης γιος, γιατ σχετζονται με τη διακονα τους, ανεξρτητα απ το κατ πσο νας εναι, ως νθρωπος, αγιτερος απ τον λλον. Δεν υπρχει λγος λοιπν ο προσφωνομενος γιος να πει, μη με λες γιο, γιατ  δεν εμαι γιος. Το διο ισχει και για αντικεμενα,  χρονικς περιδους κ. . που χαρακτηρζονται για, επειδ εναι αφιερωμνα στη λατρεα του Θεο. 

 


6)  ;

Προφανς σεσωσμνοι, σμφωνα με την Αγα Γραφ και τη διδασκαλα της Εκκλησας. Ο Απστολος Παλος γρφει σχετικ, « χάριτί ἐστε σεσῳσμένοι »( Εφ. β’, 5). Δεν απευθνεται σε κποιον προσωπικ να του πει, εσαι σεσωσμνος, αλλ οτε και για τον εαυτ του επε τι αυτς εναι σεσωσμνος. Λγο παρακτω συμπληρνει τα εξς, « τῇ γὰρ χάριτί ἐστε σεσῳσμένοι διὰ τῆς πίστεως· καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται »( Εφ. β’, 8-9).Αφο λοιπν το δρο εναι του Θεο, δε μπορε να καυχηθε κποιος και να πει τι αυτς εναι σεσωσμνος, αφνοντας να εννοηθε τι ο λλος εναι κολασμνος. Δε μπορε να πει σε κποιον, λα να σε κνω σεσωσμνο, αφνοντας να εννοηθε τι εναι και αυτς κτι. Μια ττοια νοοτροπα παραβλπει την κοιν σωτηρα για την οποα κνει λγο και ο Ιοδας, χι βεβαως ο Ισκαριτης, με τα εξς λγια, « Ἀγαπητοί, πᾶσαν σπουδὴν ποιούμενος γράφειν ὑμῖν περὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας, ἀνάγκην ἔσχον γράψαι ὑμῖν παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει »( Ιουδ. α’, 3 ). Δεν εναι λοιπν σωστ να ξεχωρζει κανες τον εαυτ του κποιον λλον ως σεσωσνον παραβλποντας, παρασιωπντας και αγνοντας το τι ο Θες , « … ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν »( Α’ Τιμ. δ, 10). Παραβλποντας τα λγια του Συμβλου της Πστεως, «Τον δι' ημς τους ανθρπους και δια την ημετραν σωτηραν κατελθντα εκ των ουρανν….. ». Αγνοντας τα λγια του Θεο για τον Υιν Του, « κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει, ἕως ἂν ἐκβάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν» ( Ματ. ιβ’, 20 ). Μακρι βεβαως ο διος να αγωνζεται τον καλν αγνα και να χει την ελπδα της σωτηρας του, χι μως να διδσκει τους λλους ανορθδοξα πργματα.

 


7)  , ;

, , , . , , . , (. , 22). , , . , , , . . ; , . , , , , . , , .

8)  ;

Ο Χριστς εναι Υις του Ενς και αληθινο Θεο, γιατ δεν υπρχουν λλοι θεο. Για το θμα αυτ, επειδ εναι πρα πολλς οι μαρτυρες, ας αναφρουμε μνο τις παρακτω οι οποες εναι πιστικις για κθε καλπιστο:

α) πως εναι γνωστ, ο Θες επτρεψε στον Σολομντα να κτσει τον ομνυμο Να ο οποος, με τις ποιες αλλαγς που υπστη, υπρχε κατ την εποχ του Χριστο. Αυτν λοιπν το Να ο διος ο Χριστς, μλις δωδεκαετς, τον ονμασε Οκον του Πατρα Του με τα εξς λγια, «Τί ὅτι ἐζητεῖτέ με; οὐκ ᾔδειτε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ πατρός μου δεῖ εἶναί με; » (Λουκ. β’,49 ). ρα ο Χριστς δηλνει τι ο Θες για τον Οποον γνεται λγος στην Παλαι Διαθκη, εναι ο Πατρας Του. 

β) Ο διος ο Θες Πατρας,  στην Παλαι Διαθκη, λει για το Χριστ, «ὡς καὶ ἐν τῷ ψαλμῷ τῷ δευτέρῳ γέγραπται· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε » ( Πρ. ιγ’, 33). Επσης σχετικ με τη φυγ του μικρο Χριστο στη Αγυπτο αναφρεται, « καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου· ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου »( Ματ. β’, 15 ).   

γ) Αφο λοιπν ο Υις ονομζει το Θε Πατρα Του, και ο Πατρας ονομζει το Χριστ Υι Του, δεν εναι σωστ να ξεγελιται κποιος απ τον πονηρ, και να λει λλα πργματα, ταν μλιστα  το διο το ακθαρτο πνεμα, με το στμα του δαιμονισμνου, επε στον Κριο, «Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς »( Μρκ. ε’, 7). Δεν εναι σωστ, εν οι δαμονες  φοβονται το Χριστ, νας νθρωπος για τον οποον ο Χριστς σταυρθηκε, να εναι αθεφοβος.  Τρα, αν κποιος χει ερωτσεις και απορες σχετικς με τα διφορα γραφμενα στην Παλαι Διαθκη, ας γνωρζει τι σε λες αυτς τις απορες υπρχουν απαντσεις, και τσι ας μη σπεδει να απαντ μνος του να αποδχεται λλες απαντσεις αμφιβλου προελεσεως.  


9)  ;

λλο πλι και τοτο. Τι θα πει, να γνει να μη γνει; Μπως πρκειται, αν βρξει αριο δε θα βρξει; Η Αποκλυψη εναι ολκληρο βιβλο και δεν ταιριζει γι’ αυτ η φρση να μη γνει. Ποιο απ λα που γρφει χει γραφε για να μη γνει; Ας αναφερθε πρτα αυτ, γιατ αλλις τα παρνει λα το ποτμι, πργμα απαρδεκτο. Αν για παρδειγμα αναφερθε κποιο που θα γνει, ασφαλς αυτς που λει τι η Αποκλυψη γρφτηκε για να μη γνει, θα πει, δεν εννο αυτ, γιατ αυτ θα γνει, οπτε ποιο εννοε, αν δεν εννοε αυτ; Αλλ και, αν εννοε κποιο λλο, γιατ αναφρεται συλλβδην στην Αποκλυψη και χι μνο σε αυτ το συγκεκριμνο; ταν ο Χριστς, για παρδειγμα, λει, « Ναὶ ἔρχομαι ταχύ. Ἀμήν» (Απ. κβ’, 20), ποιος θα τολμσει να πει τι γρφτηκε αυτ για να μη γνει; λλωστε, στον πρτο στχο της Αποκλυψης αναφρεται σαφς τι σα χουν γραφε πρπει να γνουν και μλιστα σντομα. « Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἣν ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός, δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ ἃ δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει» (Απ. α’, 1). Αφο λοιπν « δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει», ποιος θα πει τι η Αποκλυψη γρφτηκε για να μη γνει; Αγνοε το της Αποκλυψης, « καὶ ἐάν τις ἀφέλῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας, τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ» ( Απ. κβ’, 19). Προσοχ, γιατ η Αποκλυψη αποκαλπτεται και δε γρφτηκε για να λει ο καθνας γι’ αυτ , τι θλει.


10)  ό ό ;

Τι σημανει «ο Λόγος ην προς τον Θεόν »;

Αυτ εναι γραμμνο στην αρχ του Ευαγγελου του Ιωννη, «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» ( Ιω, α’, 1), και σημανει ακριβς αυτ που λει, γιατ για ναν που ξρει ελληνικ η φρση « προς τον Θεν»,  δε θλει εξγηση. Θα μποροσε ββαια ο Ιωννης αντ αυτο να γρψει κτι λλο που θα ταν και εκενο σωστ.  Θα μποροσε π.χ. να γρψει τι ο Λγος και ο Πατρας εναι να, σμφωνα με τα λγια του Κυρου, « ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν» (Ιω. ι’, 30). Αυτ ββαια σον αφορ στην ελληνικ γλσσα. Αν μως πρκειται για μετφραση σε λλη γλσσα π. χ. στα αγγλικ και στα γαλλικ, εναι θμα της ακριβος μετφρασης της λξης «προς». τσι η πιο συνηθισμνη λξη εναι «with» στα αγγλικ και  «avec» στα γαλλικ  που σημανουν  μαζ. μως δεν εναι σωστ οτε χρειζεται, να πρει κανες το « with» και το «avec», να τα ερμηνεσει στα ελληνικ με τη λξη μαζ, και στη συνχεια να μετατρψει τη φρση, προς τον Θεν, μαζ με τον Θεν.  Αν ταν τσι, θα το γραφε ο διος ο Ιωννης, μαζ με τον Θεν, δηλαδ, « ο Λγος ην μετ του Θεο».

Η φρση μαζ με το Θεν, δηλαδ μετ του Θεο, ταιριζει στους ανθρπους, πως φανεται και στο παρακτω εδφιο, « ει ανηγγέλη σοι, νθρωπε, τι καλόν; τι Κύριος εκζητε παρ σου αλλ᾿ του ποιεν κρίμα και αγαπν λεον και τοιμον εναι του πορεύεσθαι μετ Κυρίου Θεο σου; » (Μιχ. στ’, 8). Το μαζ σημανει συνπαρξη, και η συνπαρξη προποθτει δο φσεις, εν ο  Θες Λγος χει την δια και μα φση με τον Πατρα. τσι η φρση, προς τον Θεν, αναφρεται στο Θε Λγο ως Πρσωπον που βλπει τον Πατρα σμφωνα με τα λγια του Κυρου, « Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ υἱὸς ποιεῖν ἀφ' ἑαυτοῦ οὐδὲν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ » (Ιω. ε’,19). Μνει λοιπν το προς τον Θεν θικτον, τουλχιστο στην ελληνικ γλσσα, πως ακριβς το χει γρψει ο Ιωννης, «ο Λόγος ην προς τον Θεόν ».

 





  >>