Sostika Logia
: 13/4/2019



 
31)  , , ;
32)  ;
33)  ;
34)  ;
35)  ;
36)  , ;
37)  ;
38)  . ;
39)  , , ;
40)  , ;


<<   >>  



31)  , , ;

, . . , ί ί, ί έ (. ,5). , , , , , 텅.

32)  ;

Μλλον πολ λγο για τους παρακτω λγους:

α) Δεν υπρχει καμα μαρτυρα  στην Αγα Γραφ που να ενισχει την ποψη τι μειναν πολ χρνο στον παρδεισο.

β) Ο διβολος, κινομενος απ κακα και πονηρα, σπευσε  αμσως να εξαπατσει την Εα, γιατ  δεν εχε καννα λγο να καθυστερσει.

γ) Δεν αναφρεται στη Γραφ, αν πρλαβαν καν να φνε απ τα λλα δνδρα του παραδεσου, σμφωνα με τα λγια του Θεο, «   ιδο δέδωκα υμν πάντα χόρτον σπόριμον σπερον σπέρμα, ο στιν επάνω πάσης της γης, και παν ξύλον, ο χει εν εαυτ καρπν σπέρματος σπορίμου, υμν σται εις βρσιν »( Γεν. α’, 29).

δ) Δεν πρλαβαν να συνλθουν ως σζυγοι σμφωνα με την εντολ του Θεο, « αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην…..» ( Γεν. α’, 28).

ε) Αν εχαν μενει πολ  χρνο στον παρδεισο, θα εχαν αποκτσει παιδι, γιατ  δεν υπρχε  καννας λγος να καθυστερον. 

 

 


33)  ;

Εν πργματι εναι του Χριστο και δε λει ψματα, δεν εναι λθος να το λει. Πς μως μπορε κανες να εναι  σγουρος τι αυτς εναι του Χριστο; Αρκε ραγε να το δηλνει ο διος σμφωνα με το λεγμενο, ο καθνας εναι , τι δηλνει;   Δεν φανεται αυτ λγο επιπλαιο;    Ο Απστολος Παλος γρφει, « στε μη προ καιρο τι κρίνετε, ως αν λθη ο Κύριος, ος και φωτίσει τα κρυπτ του σκότους και φανερώσει τας βουλς των καρδιν, και ττε ο παινος γενήσεται εκάστω απ του Θεο »( Α’ Κο.δ’,5).Το ββαιο  λοιπν εναι χι το τι λει ο καθνας για τον εαυτ  του, αλλ τι λει ο Κριος σμφωνα και με το, «γνω Κύριος τους ντας αυτο» ( Β’ Τιμ. β’,19). Πντως και σγουρος να εναι κανες τι εναι του Χριστο, πρπει να γνωρζει τι υπρχουν και λλοι που και αυτο εναι του  Χριστο, πως γρφει  ο Απστολος Παλος, « ει τις πέποιθεν εαυτ Χριστο εναι, τοτο λογιζέσθω πάλιν αφ᾿ εαυτο, τι καθς αυτς Χριστο, οτω και ημες Χριστο.»( Β’ Κο. ι’, 7).

 


34)  ;

Και ββαια εναι, αλλ ως προτροπ και συμβουλ που εναι, δεν εναι η διαπστωση μιας πραγματικτητας. τσι χει ανγκη και απ το λλο σοφν, δηλαδ το «Γηρσκω αε διδασκμενος». Πς θα γνει πραγματικτητα το  « γνθι σαυτν »,  αν ο νθρωπος δεν εναι διδασκμενος και δεν χει πνεμα μαθητεας; Πς θα διδσκεται μως νευ διδσκοντος; Ποιος μως εναι αυτς ο διδσκων που θα του διδξει τη γνση του εαυτο του;  « τις γαρ οδεν ανθρώπων τα του ανθρώπου ει μη το πνεμα του ανθρώπου το εν αυτ »( Α’ Κορ. β’, 11); Μνο το Πνεμα της Αληθεας μπορε να τον οδηγσει στη γνση της αλθειας για τον εαυτ του και χι μνο. Η πραγμτωση λοιπν του  « γνθι σαυτν » δεν εναι  ανθρπινο κατρθωμα, χωρς αυτ ββαια   να  αποκλεει   την ανθρπινη προσπθεια  και ρευνα  για τη γνση της αλθειας. Επειδ μως ο Χριστς εναι η Αλθεια και το  « γνθι σαυτν » εναι αποτλεσμα   της γνσης  της αλθειας, συνεπγεται τι  το  « γνθι σαυτν » προποθτει  το «γνθι τον Χριστν».  Αυτ η γνση του Χριστο ταυτζεται με την αινιο ζω σμφωνα με τα λγια Του, « ατη δε εστιν η αινιος ζω, να γινσκουσ  σε τον μνον   αληθινν Θεν και ον απστειλας Ιησον Χριστν » (Ιω. ιζ’, 3).  Σοφν λοιπν το « γνθι σαυτν », αλλ αυτ εναι συνπεια του  «γνθι τον Χριστν». 

 


35)  ;

Αυτ μπορε να το λει κανες μνο για τον εαυτ του,  αν ββαια χει θσει ως σκοπ της ζως του να γνει γιος. Για τους λλους μως δεν εναι σωστ να το λει, γιατ ο καθνας  χει το δικ του σκοπ και δεν επιτρπεται κποιος λλος να του τον υποδεικνει  να του τον επιβλλει.
Ο Απστολος Παλος, για παρδειγμα, εχε ως σκοπ  της ζως του να κερδσει το Χριστ, σμφωνα  με τα λγια του, « αλλ μενονγε και ηγομαι πντα ζημαν εναι δι το υπερχον της γνσεως Χριστο Ιησο του Κυρου μου, δι' ον τα πντα εζημιθην, και ηγομαι σκβαλα εναι να Χριστν κερδσω »(Φιλ. γ’, 8).  Μλιστα δε αυτν τον σκοπ τον πτυχε, σμφωνα πλι με τα λγια του, «  ζω δε ουκτι εγ, ζη δε εν εμο Χριστς » (Γαλ. β’, 20). Δε λει για τον εαυτ του τι εχα σκοπ στη ζω μου να γνω γιος και τρα τον πτυχα, γιατ γινα γιος.  Μιλει ββαια για τον αγιασμ, αλλ τον αγιασμ τον θτει ως αναγκαα προπθεση  για να δει κανες τον Κριο, πως φανεται απ τα εξς λγια του, «  Ειρνην δικετε μετ πντων, και τον αγιασμν, ου χωρς ουδες ψεται τον Κριον »( Εβρ. ιβ’, 14). νας μως που  λει τι χει ως σκοπ στη ζω του να γνει γιος,  αν γνει, θα  πρπει να πει,  τρα πτυχα το σκοπ μου, γιατ γινα γιος.
Ασφαλς εδ θα πει κποιος τι,  το τι το να κερδσει κανες το Χριστ εναι ο σκοπς του  και ο αγιασμς προπθεση, αυτ εννοεται.  Γιατ μως να  αποκρβεται  και να εννοεται ο πραγματικς σκοπς που εναι ο Χριστς; Γιατ  να ονομζεται σκοπς η προπθεση του σκοπο, δηλαδ ο αγιασμς;  Υπρχει κποιος λγος;  Εναι σωστ να χει κανες ως σκοπ τον αγιασμ και χι τον αγιζοντα αυτν, αφο, « ο τε γαρ αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενς πάντες »(Εβρ. β’, 11);
Αυτς εναι σαν να ακοει στην πρτα της καρδις του το Χριστ να λει, « ιδο στηκα επ την θραν και κροω· εν τις ακοση της φωνς μου και ανοξη την θραν, και εισελεσομαι προς αυτν και δειπνσω μετ' αυτο και αυτς μετ' εμο »(Απ. γ’, 20), και  αντ να πει, λα Κριε Ιησο Χριστ, «  ρχου, Κύριε Ιησο» (Απ. κβ’, 20), του λει, δσε μου το φαγητ να φω μνος  μου με την   παρα που χω στην  καρδι μου,  και εσ συνχισε να χτυπς την πρτα.  Αυτς  θυμζει τον σωτο υι ο οποος θελε την περιουσα και χι την παρουσα του Πατρα μχρι που τον κοψε η πενα και κανε αυτ που κανε.
Αν  λοιπν δεν χει κανες σκοπ να γνωρσει τον « μνον γιον και τον μνον Κριον  Ιησον Χριστν »,  δε  μπορε να γνει γιος.  Τους αγους της Εκκλησας τους ανδειξε ο Θες, επειδ αγπησαν το Χριστ σμφωνα με τα λγια Του, « αυτς γαρ ο πατρ φιλε υμς, τι υμες εμ πεφιλήκατε, και πεπιστεύκατε τι εγ παρ του Θεο εξλθον »( Ιω. ιστ’, 27).   Πντως, αν κποιος  χει  ως σκοπ στη ζω του  να γνει γιος, καλ ργο επιτελε, αλλ αν χει  υπ’ ψη του και τα παραπνω, θα το επιτελσει καλλτερα. 

 


36)  , ;

χι, δεν εναι σωστ, γιατ η Εκκλησα  εναι Μα, στρατευομνη και θριαμβεουσα, και δεν κινδυνεει να την αρπξει κανες.  Η Εκκλησα βρσκεται στα χρια του Θεο της σμφωνα με τα λγια του  διου του Θεο, « και ση στφανος κλλους εν χειρ Κυρου και διδημα βασιλεας εν χειρ Θεο σου »( Ησ. ξβ’,3).  Κανες   λοιπν  δε μπορε να την αρπξει πως διαβεβαινει ο  διος ο Χριστς με τα εξς λγια, «ουδες δναται αρπζειν εκ της χειρς του πατρς μου» (Ιω. ι’, 29).
 Μα θα πει κανες τι δεν πρκειται για την αρπαγ  απ τους εχθρος της. Ττε, ποιος θα την αρπξει; Μπως ο Θες που την χει στα χρια Του; Εναι λογικ να πει κανες τι αρπζει κποιος κτι που το  κρατει στα χρια του;  Μπως θα την αρπξει ο Χριστς;  Μα η Εκκλησα εναι η νμφη του Χριστο και τον αναγνωρζει ως Νυμφον Της, γιατ να την αρπξει.   Ο Χριστς δεν αρπζει την Εκκλησα Του, αλλ την  χει στα χρια Του και την οικοδομε. Το επε ο διος  στον Πτρο, « καγ δε σοι λέγω τι συ ει Πέτρος, και επ ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι δου ου κατισχύσουσιν αυτς » (Ματ. ιστ’,18 ). Σμφωνα λοιπν με τα παραπνω,  η  αρπαγ  της Εκκλησας εναι μα φρση χωρς περιεχμενο.
Το λο θμα  για την αρπαγ της Εκκλησας ξεκινει  κυρως απ τα παρακτω λγια του Αποστλου Παλου, « τοτο γαρ υμν λέγομεν εν λόγω Κυρίου, τι ημες οι ζντες οι περιλειπόμενοι εις την παρουσίαν του Κυρίου ου μη φθάσωμεν τους κοιμηθέντας·  τι αυτς ο Κύριος εν κελεύσματι, εν φων αρχαγγέλου και εν σάλπιγγι Θεο καταβήσεται απ' ουρανο, και οι νεκρο εν Χριστ αναστήσονται πρτον, πειτα ημες οι ζντες οι περιλειπόμενοι μα συν αυτος αρπαγησόμεθα εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα, και οτω πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα » ( Α’ Θεσ. δ’, 15-17).
Με βση αυτ μπορε κανες να πει τα εξς: α)  Αφο με την κθοδο του Κυρου, « οι νεκρο εν Χριστ αναστήσονται πρτον », και « πειτα ημες οι ζντες οι περιλειπόμενοι μα συν αυτος αρπαγησόμεθα», εναι φανερ τι αυτ θα γνει κατ τη δευτρα παρουσα.  Δε θα γνει πριν απ αυτ, αφο θα γνει μετ την ανσταση των νεκρν.
β)  Το  « τι ημες οι ζντες οι περιλειπόμενοι εις την παρουσίαν του Κυρίου ου μη φθάσωμεν τους κοιμηθέντας », αυτ αναφρεται στους ζντες  επ της γης κατ την ρα εκενη και δηλνει τι αυτο δε θα γευθον θνατο.   Αυτ φανεται και απ το τι το, « ημες οι ζντες οι περιλειπόμενοι » σχετζεται με την παρουσα του Κυρου και στις δο φορς που γρφεται. 
γ) Ο Παλος  δε λει, θα αρπαχθε η Εκκλησα, αλλ « ημες οι ζντες οι περιλειπόμενοι μα συν αυτος αρπαγησόμεθα εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου… ». Αυτ το «συν αυτος» σημανει, μαζ με τους νεκρος που ττε θα αναστηθον, γιατ «  οι νεκρο εν Χριστ αναστήσονται πρτον, πειτα ημες οι ζντες…. ».   Οι  αρπαγμνοι λοιπν ζωντανο θα εναι  μαζ με τους αναστημνους νεκρος.  λοι αυτο ανκουν στην Εκκλησα. Δε λει  μως  τι θα αρπαχθον και οι νεκρο, αλλ θα αναστηθον. Η αρπαγ μως εδ αναφρεται  μνο στους ζωντανος.   Η Εκκλησα  μως  περιλαμβνει και τους νεκρος που θα αναστηθον ττε. ρα η αρπαγ  δεν αναφρεται στην Εκκλησα, αλλ στους ττε ζωντανος που βεβαως θα εναι και αυτο μλη της Εκκλησας.
δ) Αφο  «οι νεκρο εν Χριστ αναστήσονται πρτον », θα εναι πλον αναστημνοι.  Αφο «πειτα ημες οι ζντες οι περιλειπόμενοι μα συν αυτος αρπαγησόμεθα», σημανει τι το «συν αυτος» αναφρεται στους αναστημνους νεκρος και χι στους νεκρος πριν την ανστασ τους. Αν δεν ταν τσι, θα λεγε, «συν  τοις νεκρος  αρπαγησόμεθα ».  Πς μως να αρπαχθον οι νεκρο μαζ με τους ζωντανος; Θα πρεπε να πεθνουν ακαριαα  λοι οι ζωντανο και να γνου νεκρο οι νεκρο να αρπαχθον νεκρο. Ττε μως πς και πτε θα αναστανονταν; Τα πργματα εναι απλ. Κατεβανει ο Χριστς, αναστανονται οι νεκρο, αρπζονται οι ζωντανο και λοι μαζ υποδχονται τον Κρι τους και Θε τους. Για να γνουν μως αυτ ττε, πρπει απ τρα να χει κανες υποδεχθε το Χριστ στην καρδι  του.

 


37)  ;

Και ββαια αναφρεται, πως φανεται  και στο  παρακτω  απσπασμα:

« Και τοτο το αντίγραφον των επιστολν ων γραψεν Ιωνάθαν τοις Σπαρτιάταις·  «Ιωνάθαν αρχιερες και η γερουσία του θνους και οι ιερες και ο λοιπς δμος των Ιουδαίων Σπαρτιάταις τοις αδελφος χαίρειν.  τι πρότερον απεστάλησαν επιστολα προς Ονίαν τον αρχιερέα παρ Δαρείου του βασιλεύοντος εν υμν τι εστ αδελφο ημν, ως το αντίγραφον υπόκειται.  και επεδέξατο Ονίας τον νδρα τον απεσταλμένον ενδόξως και λαβε τας επιστολάς, εν αις διεσαφετο περ συμμαχίας και φιλίας.   και ημες ουν απροσδεες τούτων ντες, παράκλησιν χοντες τα βιβλία τα για τα εν ταις χερσν ημν,  επειρθημεν αποστελαι την προς υμς αδελφότητα και φιλίαν ανανεώσασθαι προς το μη εξαλλοτριωθναι υμν· πολλο γαρ καιρο διλθον αφ᾿ ου απεστείλατε προς ημς.  ημες ουν εν παντ καιρ αδιαλείπτως εν τε ταις εορτας και ταις λοιπας καθηκούσαις ημέραις μιμνησκόμεθα υμν εφ᾿ ων προσφέρομεν θυσιν και εν ταις προσευχας, ως δέον εστ και πρέπον μνημονεύειν αδελφν·  ευφραινόμεθα δε επ τη δξη υμν.  ημς δε εκύκλωσαν πολλα θλίψεις και πόλεμοι πολλοί, κα επολέμησαν ημς οι βασιλες οι κύκλω ημν. και ουκ ηβουλόμεθα ουν παρενοχλεν υμν και τοις λοιπος συμμάχοις και φίλοις ημν εν τοις πολέμοις τούτοις·  χομεν γαρ την εξ ουρανο βοήθειαν βοηθοσαν ημν και ερρύσθημεν απ των εχθρν ημν, και εταπεινώθησαν οι εχθρο ημν.  επελέξαμεν ουν Νουμήνιον Αντιόχου και Αντίπατρον Ιάσωνος και απεστάλκαμεν προς Ρωμαίους ανανεώσασθαι την προς αυτος φιλίαν και συμμαχίαν την προτέραν.  ενετειλάμεθα ουν αυτος και προς υμς πορευθναι και ασπάσασθαι υμς και αποδοναι υμν τας παρ᾿ ημν επιστολς περ της ανανεώσεως και της αδελφότητος ημν. και νυν καλς ποιήσετε αντιφωνήσοντες ημν προς τατα».

Και τοτο το αντίγραφον των επιστολν, ων απέστειλαν Ονία· 

ρειος βασιλες Σπαρτιατν Ονία ιερε μεγάλω χαίρειν.  ευρέθη εν γραφ περί τε των Σπαρτιατν και Ιουδαίων, τι εισν ἀδελφοὶ καὶ τι εισν εκ γένους Αβραάμ. και νυν αφ᾿ ου γνωμεν τατα, καλς ποιήσετε γράφοντες ημν περὶ της ειρήνης υμν,  και ημες δε αντιγράφομεν υμν τα κτήνη υμν και η παρξις υμν ημν εστι, και τα ημν υμν στιν. εντελλόμεθα ουν πως απαγγείλωσιν υμν κατ τατα». ( Α’ Μακ. ιβ’,5-23).

 


38)  . ;

Και ββαια γνεται, πως φανεται και στα παρακτω αποσπσματα:

α) «Και εγένετο μετ το πατάξαι Αλέξανδρον τον Φιλίππου τον Μακεδόνα, ος εξλθεν εκ της γης Χεττειείμ, και επάταξε τον Δαρεον βασιλέα Περσν και Μήδων και εβασίλευσεν αντ᾿ αυτο πρότερος επὶ την Ελλάδα………» (Α’ Μακ. 1-7). 

β) « Και ο βασιλες Αντίοχος διεπορεύετο τας επάνω χώρας και κουσεν τι εστν Ελυμαΐς εν τη Περσίδι πόλις νδοξος πλούτω αργυρίω τε και χρυσίω·  και το ιερν το εν αυτ πλούσιον σφόδρα, και εκε καλύμματα χρυσ και θώρακες και πλα, α κατέλιπεν εκε Αλέξανδρος ο Φιλίππου βασιλεὺς ο Μακεδών, ος εβασίλευσε πρτος εν τοις λλησι »(Α’ Μακ. στ’, 1-2).


39)  , , ;

Αυτ δεν εναι σωστ, γιατ δεν χει καννα λγο να κνει λγο για σκουλκια. Για ποιο λγο να λει στους πενθοντες ζωντανος τι τον νεκρ τους θα το φνε τα σκουλκια; Μπορε εκε που θα ταφε να μη υπρχουν σκουλκια. Τα σκουλκια εναι προν παχυλς φαντασας και γνοιας των χημικν αντιδρσεων που συμβανουν στην ανργανη λη στην οποα ανκει πλον το νεκρ σμα. Αλλ ας αναφρουμε και τα παρακτω:

α) Η Μρθα, για τον αδελφ της το Λζαρο, επε στο Χριστ, «Κριε, δη ζει· τεταρταος γαρ εστι »(Ιω. ια’, 39). Δεν επε, θα τον φνε τα σκουλκια.

β) Ο Κριος επε, « εν μη ο κκκος του στου πεσν εις την γην αποθνη, αυτς μνος μνει· εν δε αποθνη, πολν καρπν φρει »(Ιω. ιβ’, 24). Δεν επε, θα τον φνε τα σκουλκια. 

γ) Στην Αποκλυψη αναφρεται, « Και κουσα φωνς εκ του ουρανο λεγοσης· Γρψον· μακριοι οι νεκρο οι εν Κυρω αποθνσκοντες απ' ρτι. ναι, λγει το Πνεμα, να αναπασωνται εκ των κπων αυτν » (Απ. ιδ’, 13). Δε λει, για να τους φνε τα σκουλκια.

δ) Στην Παλαι Διαθκη αναφρεται για το θνατο, «και επιστρψη ο χους επ την γην, ως ην, και το πνεμα επιστρψη προς τον Θεν, ος δωκεν αυτ» (Εκκλ. ιβ’, 7). Οτε εδ γνεται λγος για σκουλκια. Ας αφσουμε λοιπν συχα τα σκουλκια. Κτι λλο θα βρουν να φνε.

 


40)  , ;

λλο πλι και τοτο. Τι λλο θα ακοσουν τα αυτι μας.  Τλος πντων, ας δοθε μα σντομη και αξιπιστη  απντηση. Το ποια εναι η καταγωγ του Χριστο, πρα  απ τις τσες και τσες μαρτυρες και πληροφορες που υπρχουν στην Παλαι και στην Καιν Διαθκη,  ο  πιο αρμδιος να το  διαβεβαισει εναι ο διος, πως συμβανει  λλωστε και, ταν  ρωτνε  κποιον να τους πει απ πο κατγεται.  Αυτ  ακριβς προκπτει απ τον παρακτω  διλογο του Χριστο με τη Σαμαρετιδα.

 «…….ρχεται γυν εκ της Σαμαρεας αντλσαι δωρ. λγει αυτ ο Ιησος· Δος μοι πιεν.  οι γαρ μαθητα αυτο απεληλθεισαν εις την πλιν, να τροφς αγορσωσι. λγει ουν αυτ η γυν η Σαμαρετις· Πς συ Ιουδαος ων παρ' εμο πιεν αιτες, οσης γυναικς Σαμαρετιδος; ου γαρ συγχρνται Ιουδαοι Σαμαρεταις »( Ιω. δ’,7 - 9 ).

Δεν της επε ο Κριος, μη με λες Ιουδαο, γιατ κατγομαι απ την Ελλδα.

Αλλ χουμε  και συνχεια, « λγει αυτ η γυν· Κριε, θεωρ τι προφτης ει συ.  οι πατρες ημν εν τω ρει τοτω προσεκνησαν· και υμες λγετε τι εν Ιεροσολμοις εστν ο τπος που δει προσκυνεν.  λγει αυτ ο Ιησος· Γναι, πστευσν μοι τι ρχεται ρα τε οτε εν τω ρει τοτω οτε εν Ιεροσολμοις προσκυνσετε τω πατρ.  υμες προσκυνετε ο ουκ οδατε, ημες προσκυνομεν ο οδαμεν· τι η σωτηρα εκ των Ιουδαων εστν »( Ιω.δ’,19 -22 ).

Και μνο αυτ το τελευταο,  « ημες προσκυνομεν ο οδαμεν· τι η σωτηρα εκ των Ιουδαων εστν», και ιδιατερα το «ημες»  μαρτυρε τι ο Χριστς δεν κατγεται  απ την Ελλδα.  Αφο « η σωτηρα εκ των Ιουδαων εστν», και αφο ο Χριστς εναι ο Σωτρας του κσμου, συνεπγεται με μαθηματικ ακρβεια τι ο Χριστς «εκ των Ιουδαων εστν».

Αυτ το ξεραν  ακμη και οι μγοι οι οποοι μλις φτασαν στα Ιεροσλυμα με οδηγ το αστρι ρωτοσαν, « λγοντες·  Πο εστιν ο τεχθες βασιλες των Ιουδαων; εδομεν γαρ αυτο τον αστρα εν τη ανατολ και λθομεν προσκυνσαι αυτ » (Ματ. β’,2 ). Επαν «λθομεν», δηλαδ στα Ιεροσλυμα, και χι πμε στην Ελλδα.  ταν δυνατ  « ο τεχθες βασιλες των Ιουδαων » να εχε γεννηθε στην Ελλδα;  Αν εχε  συμβε αυτ,  θα ερχταν και το αστρι  στη Ελλδα, δηλαδ μχρι εδ;. Αλλ, ας σταματσουμε εδ, γιατ και η απλ λογικ ακμη δε χρειζεται περισστερα λγια.

 




<<   >>